Dracoliekje





H o o f d s t u k  D r i e

“En ik jankte als een hond in de nacht.” – Nescio

http://img219.imageshack.us/img219/9687/kopievan626342mediumft5.jpg

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik wist het zeker, de tijd vorderde met opzet sneller dan dat het normaal was te doen. Als in een waas gleden de dagen voorbij. Ik reikte in gedachten uit naar het onbereikbare, met als doel de tijdspanne stil te zetten, maar zo onverbreekbaar en koppig als het was, glipte het keer op keer uit mijn handen.
Seconden werden uren, uren werden dagen, dagen volgden elkaar trouw op.

Vrolijke zonnestralen zochten zich een weg door het raam. Ik gooide met een lijzig gebaar mijn deken van me af. Wat was het warm. Zuchtend draaide ik me in mijn bed, mijn ogen dichtknijpend tegen de felle zon. Traag stond ik op, testend of mijn hoofdpijn en misselijkheid van de vorige dagen voorbij waren. Ik zette wankelend een paar stappen tot bij mijn kleerkast, en toen ik merkte dat dit overmoedig gebaar geen gevolgen had, zuchtte ik lichtjes opgelucht. Toen ik me uiteindelijk had omgekleed, trachtte ik de dierbaarste bezittingen in mijn kamer terug te vinden. 
Mijn dagboek, mijn tekeningen, mijn mooie witte ganzenveer en mijn favoriete inktpot, de benodigdheden voor dit jaar, een tiental romans, dreuzelkleding, een paar gewaden. Na lang zoeken vond ik mijn stevige koffer die mij al jaren trouw was geweest, en zorgvuldig borg ik er alles in.
Vader knikte naar me toen hij me in de keuken zag verschijnen, mijn lichte koffer achter me aan slepend. Zijn lichtgrijze ogen keken me bedachtzaam aan. 
“Is dat alles wat je meeneemt?” vroeg hij uiteindelijk. 
Ik knikte.
“Geef het dan maar aan mij, ik zal ervoor zorgen dat het bij de rest terecht komt.”
Dit keer schudde ik zachtjes maar vastbesloten mijn hoofd. 
“Ik hou het liever zelf vast.” 
Vader trok zijn wenkbrauwen hoog op, maar zei verder niets.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“We zijn er.”
Ik wou dat hij die zin niet had uitgesproken. Het klonk zo ontzettend definitief.
“Ik –”
“Ik begrijp het, vader,” onderbrak ik hem. “Ik zou ook niet willen dat je te laat zou komen op je werk. Trouwens, je kunt het perron toch niet zien. Meekomen zou zinloos zijn, vind je ook niet?”
Mijn vader knipperde even verbaasd met zijn ogen. Daarna schraapte hij zijn keel.
“Nou… Ik wou eigenlijk –”
Ik draaide mijn hoofd lichtjes om naar links, zodat ik hem recht in zijn ogen kon kijken.
“Serieus, ik vind het niet erg,” glimlachte ik. Wat voelde die glimlach trouwens fake. Mijn vader bestudeerde eventjes mijn gezicht, en besloot blijkbaar dat hij mij geloofde.
“Goed, jij je zin.”
Ik gaf hem een knuffel (wat nogal moeilijk ging omdat we in de auto zaten), opende de autodeur, en stapte uit. Ik verroerde me niet totdat ik zag dat vader de hoek om was gereden. Ik droogde mijn gezicht met mijn mouwen, en keek nog een laatste keer op naar de plek waar vader was verdwenen. Langzaam hief ik een arm op. Ik zwaaide tot ik krampen in mijn arm kreeg en ik moest stoppen.
Traag registreerde ik hoe fris het wel niet was, hier in hartje Londen. Ik drukte mijn mantel wat dichter tegen me aan. De koude wind waaide tegen mijn gezicht, en ik was er bijna zeker van dat ik mijn handen niet meer voelde. Een zucht ontsnapte van me, en mijn adem vervormde in kleine wolkjes van damp. Met trage passen zette ik mijn weg voort, maar mijn benen wilden niet meer meewerken.
Ik beet op mijn onderlip.
Nog twee meter te gaan.
Ik grinnikte sadistisch vanbinnen, toen mijn benen de laatste resterende stappen zetten en ik wist dat zelfs mijn eigen lichaam me had verraden. 
Verloren staarde ik naar het reusachtige gewoel van personen. Iedereen leek druk in de weer te zijn, iedereen. 
Behalve ik. 
Ik slenterde traag met de mensenstroom mee, tot ik versmolt met de menigte die zich had gevormd. Even voelde ik me niet alleen, voelde ik me een deel van iets. Dat gevoel verdween al gauw toen mijn verstand mijn dromende ‘ik’ met een licht alarmerende tik op de vingers duidelijk maakte dat ik een coupé moest zoeken. Een veilige coupé. Een lege.
Een vlaag van afgunst maakte zich van meester van mijn gedachten toen ik een paar meisjes herkende van mijn jaar. Ze waren vrolijk in gesprek en complimenteerden elkaar met hun nieuwe look. Ik merkte pas dat ik aan het staren was toen een van de meisjes me opmerkte, haar vriendin porde, en met een grijns naar mij wees. Beschaamd draaide ik mijn hoofd om. Uiteindelijk vond ik helemaal achteraan de trein een lege zitplaats.
De tijd speelde alweer een spelletje met me, want het landelijke landschap veranderde in een gezwinde waas in heuvels, en daarna in kleine bergen. En voor ik het wist, was het verwachte moment aangebroken. Zweinstein doemde op voor ieders ogen. 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Een zacht briesje speelde met mijn haar. Ik slikte even, onwillekeurig overweldigd door het landschap rondom Zweinstein. Het kasteel had nooit zo veel mijn belangstelling getrokken. Het bestond uit muren waarin mensen zichzelf opsloten. Maar het was een reusachtig gebouw van buitenaf gezien, dat was niet te ontkennen.
Iemand tikte hard tegen mijn rug.
“Aan de kant, mengeling.”
“Kijk eens aan, ze is kwaad. Vetzak is kwaad!”
De harde woorden drongen door in mijn hoofd, en ik herinnerde me plots weer wat ik mezelf had beloofd. Geen tranen deze keer. Geen verdriet en pijn. Dus probeerde ik ze te laten praten en hun rake commentaar in te slikken terwijl de woorden bleven gonzen in mijn hoofd. Ik staarde naar mijn schoenen terwijl ik mijn best deed niet te laten merken dat mijn vuisten gebald waren. Het schelle geschater van de mensen rondom trok niet langer mijn aandacht. Ik verzette me niet eens toen ik op de grond werd geduwd en ik met mijn gezicht in het modder belandde. Ik was als verdoofd, en ijskoud vanbinnen. Waarom zou ik nog verbaasd zijn? Had ik anders verwacht? Had ik misschien, heel misschien, zelfs durven hopen dat dit jaar zou verschillen van de vorige? Een klein stemmetje in mijn hoofd schraapte beschaamd haar keel.
‘Ja,’ fluisterde ze beschuldigend. ‘Het is jouw schuld. Alles is jouw schuld. Want jij hebt hoop gehad. Jij hebt het recht niet.’ 
Ik had het recht niet. 
Ik was immers niemand, ik was de persoon die ze negeerden van dag tot dag. Het moeilijkste deel zou nog komen. Ik zou mijn trots voor de zoveelste keer moeten inslikken, aan de tafel van Zwadderich moeten zitten, en doen alsof er niets aan de hand was terwijl ik besmeurd was met modder en slijk. Ik zou mijn schroeiende wonden die opnieuw opengekrabd waren moeten verwaarlozen. Niemand zag het, niemand was betrokken, maar naar mijn mening lekte ik dood van binnen.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Wanneer gaat het over
Wanneer stopt de pijn
Waarom kan ik in dit leven
Niet gewoon mezelf meer zijn

Waarom mag ik niet huilen
Terwijl ik verdrink van binnen
Wie heeft er ooit voor me beslist
Dat ik dit gevecht moet winnen

Ik wil niet langer denken
Niet meer ondergaan in de strijd
Laat me gewoon weer zijn
Wie ik was in verleden tijd

Opgeven is geen oplossing
Wie zei me dat ook al weer
Helaas, ik had al lang besloten
Ik vecht nooit, nooit meer


-----------------------------------


