Dracoliekje




H o o f d s t u k  T w e e
 
“Hel Zou Losbreken”

http://img210.imageshack.us/img210/1197/clipimage002og1.jpg

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Met grote ogen keek ze hysterisch naar de man voor haar. Haar eeuwige liefde. Op haar gezicht verscheen een uitdrukking van diepe walging.
“Hoe kon je –” fluisterde ze zacht.
“I-ik,” stotterde hij zenuwachtig, naar de grond starend. Hij wist dat hij fout zat, hij wist dat hij zijn ware liefde had gekwetst. En hij moest en zou het goedmaken, want hij hield van haar. 
“Ik… Het was een vergissing, vergeef me, alsjeblieft, vergeef me!” riep hij ten slotte radeloos. Hij trok haar naar zich toe en drukte een passionele kus –

“Lisbeth?”
Ik zuchtte verontwaardigd toen ik vader van de trap hoorde roepen en sloot het verhaal dat ik aan het lezen was op internet met een klik van de muis.
“Ik kom,” mompelde ik. Ik stond op en liep traag slenterend naar de woonkamer. Een licht kalende man, met strenge grijze ogen die de wereld door een rechthoekig montuur bekeken, keek opgetogen op toen hij merkte dat ik er was. 
“Sorry dat ik wat te laat ben. Ik moest een uur langer werken.” Vader schonk me een warme glimlach. 
O nee. 
Ik wist waar die glimlach voor stond.
Hij spreidde zijn armen verontschuldigend open, en ik omhelsde hem, dankbaar voor de troostende seconden die we in deze houding doorbrachten. Langzaam bevrijdde ik me uit mijn vaders armen. Ik liet me neervallen op de sofa, me mentaal voorbereidend voor het gesprek dat komen ging. Weldra zou hij me vragen hoe ik me voelde.
En wat zou ik doen? 
Ik zou leugens tegen hem vertellen. Over mijn vele vrienden en vriendinnen die allemaal in een rijtje aan het wachten waren om me te mogen helpen als ik eventueel in de problemen zou komen te zitten. Over de fijne lessen. Over hoe ik goede resultaten zou behalen dit jaar. 
Laat me niet lachen, zei het kleine stemmetje in mijn hoofd.
Een zware hand drukte op mijn schouders en probeerde me te overweldigen met schuldgevoelens. Diep in me borrelde een verstikkend gevoel, klaar om de leiding te nemen wanneer de tijd zou komen. Ik staarde met een holle blik naar de grond.
“Ben je klaar voor de start van het nieuwe schooljaar?” vroeg mijn vader vriendelijk. Hij had kleine lachrimpeltjes rond zijn ogen, merkte ik plots op.
‘Nee. Ik wil niet. Dwing me alsjeblieft niet. Ik sterf nog liever dan dat ik –’
“Natuurlijk. Ik moet wel nog de benodigdheden voor dit jaar kopen, ik denk dat ik dat zaterdag maar ga doen. En ik kan niet wachten tot het maandag is en ik terug mag gaan!” Ik plaatste vlug een uitdrukking vol naďviteit en opwinding op mijn gezicht. Mijn vader keek me liefdevol aan. Het was precies alsof hij zich in een ander wereldje bevond. Soms wou ik hem bij zijn schouders beetnemen en door elkaar schudden. Schreeuwen dat hij zijn ogen moest openen voor de realiteit. Maar ik deed het niet.
“Ik zal je missen, meisje,” zei hij plots. 
Zijn ogen doorboorden de mijne. 
Alsjeblieft, smeekte ik hem vanbinnen. Alsjeblieft, laat me nog even in waan. Laat me nog eventjes wegkruipen in een donker hoekje. Laat me nog eventjes ongemoeid. Heel even dacht ik een vlaagje van medelijden te herkennen in zijn blik. Zijn gezicht had een expressie van besef, onmiddellijk gevolgd door begrip. En daar was het dan. Het verstikkende gevoel verspreidde zich over heel mijn lichaam. Ook al besefte vader het misschien niet, met de laatste zin die hij had uitgesproken vermeerderden mijn schuldgevoelens zich bijna onmiddellijk. Deed hij het met opzet? Wou hij dan dat ik me gebrekkig voelde? 
Ik schudde mijn hoofd ontkennend. Nee, het was niet met opzet.
“Je moeder mist je ook, weet je,” fluisterde hij stil, mijn gebaar fout interpreterend. “Ook al kun je haar niet zien, ook al kun je haar niet horen. Ze is hier, bij ons.”
Mijn wangen kleurden zich rood, terwijl ik gebiologeerd staarde naar een klein deukje in de muur. 
Moeder.
“Maak haar trots dit jaar.”
Ik stond hevig ademend op. Zonder een verklaring te geven trok ik me terug in mijn kamer. 
Ik zette die avond geen stap meer naar buiten.
Ik was er nog niet klaar voor. 
Ik was nog niet klaar mezelf over te leveren aan de meedogenloze kosmos. Hoe kon ik dat zijn terwijl mijn binnenste me bij de allerkleinste belevenis toeschreeuwde dat ik vast en zeker zou sterven van verdriet? Ik had nog een paar dagen. Gedurende die paar dagen zou ik me veilig en beschut voelen. Maar hel zou losbreken wanneer ze een poging zouden doen dit dierbaar gevoel van me af te graaien.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Het was nog vroeg toen ik de volgende dag wakker werd.
Mijn hoofd voelde loodzwaar aan terwijl ik opstond, maar ik was vastbesloten het ritueel dat ik elk jaar uitvoerde nu ook weer te verwezenlijken.
Ik koos mijn beste ganzenveer uit, en plaatste de inktkoker die ik vasthield op het kastje naast mijn bed neer. Plotseling een tikkeltje enthousiast greep ik een paar vellen perkament uit de lade van het kastje. Daarna maakte ik het me comfortabel terwijl ik ging zitten op mijn bed, mijn rug ondersteund door een zacht kussen. Met de ganzenveer prikte ik lichtjes in mijn vinger, een klein wondje ontstond en vrijwel onmiddellijk verscheen een er een druppeltje bloed. Tevreden liet ik het druppeltje bloed vallen in de inktkoker. En daarna nog eentje, en nog eentje. Ik schudde de inktkoker. Zó, nu had de inkt een mooiere kleur gekregen. Op de een of andere manier voelde het op deze manier veel persoonlijker aan.
Ik sloot mijn ogen, dacht diep na.
En langzaam maar zeker stroomden de woorden uit mijn ganzenveer.


Moeder,

Je bent ontgoocheld, ik voel het.
Het spijt me.
Ik mis je.

Misschien tot binnenkort,
Lisbeth.


Mijn lege ogen keken de vertrouwde kamer rond, en mijn voeten leidden me naar de oude spiegel in de hoek van mijn kamer. Die had ik al sinds ik een klein meisje was. 
Ik zag dat mijn ogen opgezwollen waren, en mijn wangen rood. Ik keek vlug de andere richting uit, want het deed me pijn mezelf zo te zien. Ik strekte mijn rechterarm naar voren, in mijn trillende hand het perkamenten briefje geklemd. Met mijn andere hand hield ik mijn wand vast.
“Incendio,” murmelde ik.
Het briefje vatte vlammen. Ik tuurde in de spiegel en zag hoe de vlammen werden weerkaatst in mijn ogen. Ik probeerde te glimlachen, maar mijn spiegelbeeld staarde somber naar me terug.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

It feels like an eternal solitude 
As if it has always been this way 
This empty hole inside my chest 
Growing bigger every day

Was it always here inside me 
Listening to my pain and cry 
This hurting loneliness within 
As a silent companion till I die


-----------------------------------


