Dracoliekje




DEEL 1


H o o f d s t u k  E é n
 
“Wilde rozen en jasmijn”

http://img529.imageshack.us/img529/5074/00drnm25492584dh2.jpg

(Ps: schuingedrukt: flashback)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik ging vroeg naar bed, maar ik wist uit ervaring dat het een hele tijd zou duren voor ik uiteindelijk in slaap zou vallen. Voor mijn ogen zag ik dat alles, alles waardoor ik me zo ellendig voelde, zich nog helder en scherp, bijna als een onzichtbaar filmrolletje, herhaalde.

Met mijn hoofd gebukt staarde ik met een doffe blik naar mijn vingers, terwijl ik met elke vezel in mijn lichaam probeerde op te letten naar wat professor Kist aan het uitleggen was. Dat was nogal moeilijk te verwezenlijken, want ik kreeg steeds porren in mijn rug en het werd moeilijker ze te negeren naarmate ze harder werden.
Ik sloot mijn ogen vermoeid en probeerde te kalmeren.
Ik draaide me niet om, was nog niet bereid me over te geven, bad lichtjes in mezelf, maar wist ook dat ik er morgen weer een paar nieuwe blauwe plekken bij zou hebben.


‘It was tearing down the silence, that harsh and pounding sound
Unleashing a painful screaming, when they hit you to the ground…’


“Ze is het niet eens waard een Zwad te zijn…”
“Ja, ik bedoel, wat is ze eigenlijk? Niet eens een halfbloed. Een mengeling…”
“Ze is een schande voor onze afdeling…”
“Moet je haar gezicht zien, ze is zo lelijk…”
“En dat haar! Ik denk dat ze die al een maand niet gewassen heeft…”
Ik verplaatste traag mijn aandacht van het boek in mijn handen naar de meisjes die onbeschaamd hun mening gaven over mij. 
Dachten ze nou echt dat ik hen niet hoorde? 
Ze grinnikten alle twee toen ze mij zagen kijken en maakten automatisch een obsceen gebaar met hun handen.
Niet dus.


‘They all stood there laughing, while breaking down the light
All your cries unanswered, such a deceitful, unfair fight…’


Ik voelde het aan, ik hoefde me er niet voor om te draaien. Alle zwadderaars die aanwezig waren in de les, droegen nu een gemene grijns op hun gezicht. Mijn wangen veranderden lichtjes van kleur. 
‘Kom op, negeer ze. Negeer ze. Het is je eerder ook gelukt. Negeer…’
Ik knipperde verwoed met mijn ogen, wanhopig proberend niet in tranen uit te barsten  midden in de klas. Met trillende handen keek ik naar de bewegende tekening in mijn hand. 
Er stond een moddervet meisje op afgebeeld. Ze viel op de grond, telkens opnieuw en opnieuw.
Ik deed al lang geen moeite meer om de warme tranen die zich vormden, tegen te houden. Integendeel, ik verwelkomde ze met open armen. Traag stond ik op uit en liep met kleine passen de leerlingenkamer uit, naar de slaapkamers. Ik liet me vallen op mijn bed, schoof de gordijnen rond mijn bed toe en sloeg uiteindelijk mijn koude handen voor mijn gezicht.
Ik wou dat mensen me konden zien zoals ik mezelf in mijn dromen zag.
Niet een dik meisje met bril en vettige haren, die te aardig en te lelijk en te ‘halfbloederig’ was en waarvan niemand wist waarom ze überhaupt in Zwadderich was beland.
Waarom kon niemand me zien.
Zien.
Diep in mijn waterige ogen kijken en alles begrijpen.


‘It was a cynic twist of fate, neither your place nor time
It was all those wrongs that leaded, to this cruel, disgusting crime…’


Een koude, doordringende schreeuw, vol van verdriet, was vroeg in de ochtend te horen. Badend in het zweet werd ik wakker, schreeuwde ik en bleef ik schreeuwen, tot ik besefte dat ik niet meer droomde. Langzaam ademde ik uit.
Ik lag in een warm bed met een zacht matras en staarde naar een hoog, wit plafond. Met veel moeite stond ik op, en wandelde traag mijn kamer uit en proberend geen geluid te maken waardoor mijn vader wakker zou worden, als ik hem al niet had gewekt door mijn schreeuw. Op mijn tenen liep ik de trap af, deed ik slaapdronken mijn schoenen aan, en begaf me naar het kleine tuintje, achteraan ons huis.

Er groeiden wilde rozen en jasmijn tussen de stenen bij het beekje. Ik ademde traag in en uit, genietend van de heerlijke geur dat ze afstonden.
Traag liet ik me zakken en ging ik zitten op het natte gras, mijn rug leunend op een oude boom en mijn knieën hoog opgetrokken zodat ik mijn armen om ze heen kon slaan. Ik liet mijn hoofd rusten op mijn armen terwijl ik zachtjes heen en weer wiegde, wanhopig proberend mezelf te troosten.
Hoe kon heel mijn wereld veranderen in een paar luttele seconden? Al mijn belangstellingen, wensen, hoop.
School zou beginnen over een week. 
Ik weet het, elk normaal mens kijkt uit naar de vakantie, zelfs ik had dat gedaan. Maar ik voelde me geruisloos vallen in een grote, eindeloze put. Overal zwart. En hoe hard ik ook probeerde, ik geraakte er niet uit.
Ik wist niet wat er mis met me was, maar ik kon het gevoel niet verdringen te denken dat er iets ontbrak in mijn leven, iets cruciaal. Dat ‘iets’ moest normaal mijn dagen vullen.
Ik was het zo beu om elke avond met hoop in slaap te vallen en de volgende dag al mijn voornemens te negeren en toe te geven aan de verleiding.
Nee, niet zo’n verleiding. Hemeltje, daar zou ik niet eens op durven hopen. Nee, de verleiding om toe te geven aan de grote pessimist in mij, dat is wat ik bedoel. 
Ik verloor mezelf keer op keer in mijn dromen om daarna wakker te worden in mijn nachtmerries. 
Ik kon mezelf niets voorliegen, ik betekende niet veel op die vervloekte toverschool. 
En dit jaar zou niet anders zijn.


-----------------------------------


