kjell-lovers




Hoofdstuk 40


Ontspannen lag ik op mijn bed en tuurde naar het plafond. Voor het eerst was ik volledig met rust gelaten sinds we op reis vertrokken waren. Mijn moeder en Sawyer waren uiteten en Alex was weg voor zijn werk, of dat probeerde hij me toch wijs te maken. Enkel Blaise bevond zich in de kamer naast die van mij, maar veel had ik niet aan hem. Sinds hij wist dat ik zwanger was keek hij me amper aan. Misschien werd het tijd dat ik eens met hem ging praten. 

Na nog even goed te hebben nagedacht stond ik op en liep blootsvoets naar de kamer naast de mijne. Ik klopte zacht op de deur, maar hoorde niets. 
‘Misschien is hij in slaap gevallen.’ Dacht ik bij mezelf en opende de deur. 
Daar lag hij. Slapend op zijn bed en zonder zorgen. Ik ging op de rand van het bed zitten en streelde met de rug van mijn hand langs zijn gezicht. Dit deed ik vroeger ook zo vaak, maar toen was ik niet getrouwd en was ik niet zwanger. 
Blaise bewoog zacht in zijn slaap en nam mijn hand vast. 

“Je hoort hier niet te zijn.” Zei Blaise plots en opende zijn ogen. 
“Ik wist niet dat je wakker was.” Zei ik naar waarheid. 
“Zou je vertrokken zijn als ik niet wakker werd?” 
Ik wende mijn blik af en keek naar buiten door het raam. De maan belichtte het lege zwembad en een reeks lantaarnpalen zorgden ervoor dat iedereen hun weg terugvond in het donker. 
“Misschien.” Was mijn korte antwoord. 
“Alex kan elk moment terugkomen.” 
“Doe ik iets verkeerd dan?” vroeg ik onschuldig en stond recht om naar het raam te stappen. 
“Nog niet nee. Je kunt beter vertrekken, Liana.” zuchtte Blaise. 
“Ik wil bij jou blijven.” Zei ik en draaide me naar Blaise toe. 
“Je weet net zo goed als ik dat dat niet kan.” Blaise kwam dichter bij me staan. 
“Het hoeft niet te kunnen.” 
“We hebben al tal van fouten gemaakt, Liana. Het moet ophouden.” Zei Blaise wijs. 
“De grootste fout weet je nog niet eens.” Zei ik stil en hoopte dat hij het gehoord had. 
“Hoe bedoel je?” 
Blaise keek me doordringend aan en ik voelde tranen in me opkomen. 
“Ik ben niet zwanger van Alex, Blaise.” 
“Van wie dan wel? Of ben je niet zwanger?” 
Ik knikte en liep mijn hoofd hangen. Begreep hij het dan niet? 
“Je meent dat toch niet hé, Liana!?” riep Blaise en keek me vreemd aan. 
“Ik ben zwanger van jou Blaise.” 
“Hoe weet je dat zo zeker?” 
“Ik wist het de dag voordat ik trouwde met Alex.” 
“Dit is rampzalig.” Zei Blaise bedenkend en stond nu vlak voor mijn neus. 
“Het spijt me.” Zei ik zacht en liet mijn tranen de vrije loop. 
Blaise nam me in zijn armen en omhelsde me stevig. 
“Hier hebben we allebei schuld aan.” 
“Moet ik me nu beter voelen?” 
“Nee, ik kan niets zeggen of doen waardoor je je beter zult voelen.”


-----------------------------------


