Josse




Hey lieve lieve lezers!

Ik hoop dat met jullie alles goed is? Ik ben zojuist uit de dood opgestaan, en voelde meteen de behoefte om te posten, dus dat doe ik nu.
Ik wil mijn trouwe beta-readster bedanken voor het trouwe readen, ondanks dat je weken niets van me hoord (zie het uit de dood opgestaan verhaal).
Verder Meligmijsje bedankt voor je reactie.
Veel plezier met het stukje, ik kan zeggen dat The Return Of The King eraan zit te komen... (a)

xox Josse

P.S.
Wat vinden jullie van mijn vernieuwde opmaak? Ik ben overgestapt naar Zwadderich, dus toen moest mijn fic eraan geloven. Alleen de midelste pagina nog (a)



‘James! Wakker worden!’ klonk een schelle stem. James wilde hou je bek! terug schreeuwen, maar bedacht zich net op tijd dat deze stem aan zijn moeder toebehoorde, en hield zich in. Hij zuchtte dramatisch en stond op. Zijn moeder stormde de trap weer af, James kon aan haar stappen horen dat ze gestrest was.
Toen herinnerde hij zich dat ze vandaag weer met de Dreuzeltrein terug gingen naar Engeland. Mm, misschien moet ik dan toch maar opstaan, dacht James, met in zijn achterhoofd de gegarandeerde explosie van zijn moeder als hij níet zou opstaan.
James rolde zo een beetje het bed uit, en toen hij in zijn bokser in de gang stond, onderweg naar de douche, zag hij zijn moeder weer langs stormen.

Even later was James gedouched en had een spijkerbroek en T-shirt aan. Hij zat aan de keukentafel een boterham naar binnen te werken, uiteraard met de hulp van vriend koffie.
‘James! Heb je echt geen ander T-shirt?’ klonk de stem van zijn moeder.
‘Nee, hoezo heb ik dat nodig?’ vroeg James schaapachtig aan zijn moeder.
‘Omdat op dit T-shirt een koffievlek zit!’ zijn moeder klonk alsof ze een zenuwinzinking nabij was. Gelukkig had de vader van James dit ook opgemerkt.
‘Rustig maar Kathleen, ik heb nog wel een shirt voor James,’ zei hij. James haalde zijn schouders op, persoonlijk had hij geen probleem met het shirt wat hij nu aanhad, maar hij hield zijn mond.

Even later was de koffie op, en de vader van James kwam net naar beneden met een schoon shirt. James trok snel zijn shirt uit om het exemplaar van zijn vader aan te doen. Het zag er niet bepaald aantrekkelijk uit, maar na al het gedoe met Keira voelde James ook niet bepaald de behoefte om er aantrekkelijk uit te zien. Hij was nog met Keira mee gegaan naar de bijeenkomst, en al had hij daar weliswaar veel nuttige dingen gehoord, het had hem ook angst aan gejaagd. Uiteindelijk was James tot de conclusie gekomen dat Keira gewoon verknipt was.

‘James, heb je alles?’ vroeg Kathleen Lynch aan James.
‘Ja,’ antwoordde hij. ‘Net als vijf minuten geleden,’ voegde hij er fluisterend aan toe naar zijn vader, die terug grijnsde.
‘Kathleen, we hebben alles. Echt waar. Kom we gaan, anders missen we die Dreuzeltrein nog!’ kalmeerde James’ vader zijn vrouw. Ze knikte wat en even later zaten ze in de taxi, op weg naar het station.

Toen ze aankwamen was de trein al afgeladen vol, en ze hadden net de laatste koffers naar binnen getild toen hij zich piepend en stotend in beweging zette.
Ze sleepten de koffers achter zich aan, op zoek naar een lege coupé, maar na zo een twintig coupés gaven ze het op.
‘Álles is vol!’ zuchtte zijn moeder toen ze even stil hielden. ‘Marshall, ik ga echt nóóit meer met die Dreuzeltreinen!’ klaagde ze toen bij haar man. Hij mompelde iets en stelde voor om dan maar te zoeken naar een coupé waar in ieder geval nog plaats was voor drie mensen.

Een kleine tien minuten later vonden ze die, er zat alleen een oudere vrouw met een kleinzoon. Ze liepen achter elkaar naar binnen en James tilde de koffers, met hulp van zijn moeder op de bagagerekken. Zijn vader was uitgeput in een stoel gevallen en knikte vermoeid naar de vrouw met haar kleinzoon.

Dachten ze toen ze de coupé in liepen nog dat dit een lieve oma met haar kleinzoon was, nu waren ze er wel achter dat dit slechts valse hoop was geweest. De lieve kleinzoon ontpopte zich als een jongere – en veel bedrevener – versie van James.
Het amuseerde James wel, maar de oma in kwestie werd er duidelijk zeer vermoeid van.
‘Hey!’ was het eerste wat de jongen gezegd had. James’ vader had een grimas getrokken, te vermoeid van het sjouwen met de koffers om veel meer te zeggen, en zijn moeder had lief gelachen.
‘Hoi!’ had James geantwoord, en de jongen was naast James neergeploft op de enige nog vrije plaats, ver weg van zijn oma.
‘Wie ben jij?’ had hij brutaal gevraagd, niet eens de moeite nemend om Frans te praten maar gewoon overgaand op het Engels.
‘Er is me verteld nooit mijn naam als eerste te geven aan iemand die ik niet ken, vertel me eerst maar wie jij bent,’ had James geanimeerd geantwoord. 
‘Dylan, ik ben zeven jaar oud en met mijn oma op weg naar Londen,’ had de jongen, zo verbluft van James’ woorden, geantwoord.
‘James, ik ben zeventien jaar oud en met mijn ouders op weg naar Londen.’
‘Je bent zeventien en je gaat op vakantie met je ouders?’ merkte Dylan scherp op. James wist even niet wat te zeggen maar herstelde zich snel.
‘Als je het hele jaar met je vrienden doorbrengt en je ouders alleen met kerst ziet, zou je dan in de vakantie ook weg zijn?’ 
Dylan was evens stil. ‘Nee,’ antwoordde hij toen. James knikte.
‘Maar ik zal dan op school wel heel veel klieren,’ voegde Dylan er aan toe.

‘O, maar dat doet James ook,’ bemoeide James’ vader zich ermee, hij was duidelijk weer op adem gekomen. 
‘Echt? Wat doe je dan?’ vroeg Dylan met grote ogen.
‘O van alles, ik heb al duizenden boze brieven gekregen. Stinkbommen, modder gooien, de meest flauwe practical jokes… zo kan ik nog úren doorgaan,’ beantwoordde James’ moeder de vraag van Dylan. Hij keek vol bewondering naar James en wilde net weer een vraag stellen toen zijn oma zich ermee bemoeide,
‘Ja nu is het genoeg! Zo doet hij allemaal inspiratie op, en dan zit ik met de gebakken peren!’ de vrouw klonk streng maar haar ogen sprankelden alsof ze nog maar dertig was.
‘Ik ben Isabella,’ stelde ze zichzelf voor. Eerst de moeder, toen de vader, en ten slotte James zelf stelden zichzelf voor. 

De ouders van James begonnen een geamuseerd gesprek met Isabella, en Dylan stak een verhaal af tegen James, waar hij maar met een half oor naar luisterde. Zijn gedachten dwaalden af naar Emma, en toen naar Ron. Hij had ze al die weken niet gezien, al hadden ze wel geschreven. Hij was bang voor de ontmoeting met Emma.
Na wat er met Keira gebeurd was, en wat hij ontdekt had over haar ouders, en de M&M’s… Hij moest haar zoveel vertellen, maar als James dat zou zeggen zou hij haar kwetsen.
Hij wist honderd procent zeker dat hij van haar hield, maar wat hij met alles wat hij voelde moest doen, dat was één groot zwart gat.

Toen de trein Parijs naderde, en ze overstapten in de trein naar Londen, sloeg zijn heimwee om in lichte paniek. Wat als Emma hem niet kon vergeven. Hij verdiende die vergiffenis niet, maar hij had ze nodig. Nog maar een week, en dan zie je Ron weer. En misschien heeft hij wel een oplossing.Liefs Uit Londen - Bløf

Van de wereld weet ik niets
Niets dan wat ik hoor en zie, niets
dan wat ik lees
Ik ken geen andere landen, zelfs al
ben ik er geweest
Grote steden ken ik niet
Behalve uit de boeken, behalve van T.V.
Ik ken geen andere stad dan de stad
waarin ik leef

Zij stuurt me kaarten uit Madrid
En uit Moskou komt een brief
Met de prachtigste verhalen
En God, wat is ze lief
Gisteren uit Lissabon "ik mis je" en
een zoen
Vandaag uit Praag een kattebel, want
er is zoveel te doen
En morgen, als de postbode mijn huis
weer heeft gevonden
Dan stort ze mijn hart vol met al het
liefs uit Londen

Van de wereld weet ik niets
Niets dan wat ik hoor en zie, niets dan
wat ik voel
Ik leef van dag tot dag, zonder vrees
en zonder doel
Verre landen ken ik niet
Behalve uit mijn atlas, die droom ik
elke nacht
Maar ik droom alleen de landen waar
ze ooit aan me dacht

Als een mooi en groot geloof
Aan de muur van mijn gedachten
Hangt een wereldkaart te wachten
Tot ze terugkomt
Met haar reizen in mijn hoofd
Steek ik vlaggen in de aarde
Dezelfde kleur, dezelfde waarde

Maar zij stuurt me kaarten uit Madrid
En uit Moskou komt een brief
Met de prachtigste verhalen
En God, wat is ze lief
Gisteren uit Lissabon "ik mis je" en
een zoen
Vandaag uit Praag een kattebel, want
er is zoveel te doen
En morgen, als de postbode mijn huis
weer heeft gevonden
Dan stort ze mijn hart vol met al het
liefs uit Londen


-----------------------------------


