Bernou




People!

Hoofdstuk 20 alweer, een hoofdstuk wat voor sommigen erg leuk gaat zijn, maar voor sommigen ook heel jammer. Tja, dat lezen jullie nog wel in dit hoofdstuk ^^ 
Ik wil wel weer even mensen bedanken.
christine_daae 
_hp-gek_ 
fairy_princess 
slytherin89 
Addiie 
Emily x 
Magical 
1991nicole 
TheNoble&AncientLineB 
En uit het reageertopic; 
Myrthe 
Kirstenxx

Heel veel leesplezier!

Liefs, Bernou

Hoofdstuk 20

Ik keek hem met grote ogen aan. Ik had hem hier wel als láátste verwacht. Percy glimlachte naar me, maar ik bleef hem, met mijn verbaasde blik, aankijken. Ik begreep er niks van, wat zou Percy me moeten vertellen? 
“Jíj bent de schrijver van het briefje?” vroeg ik hem voorzichtig en Percy zijn glimlach ging over in een grijns.
“Ja, ik ben de schrijver van het briefje. Verbaast het je?” vroeg hij aan me en ik knikte verslagen. Natuurlijk verbaasde het me. Ik had dus nooit verwacht dat Percy hier zou staan en wat zou hij willen vertellen? 
“Ja, om eerlijk te zijn wel” mompelde ik en Percy zijn glimlach leek niet te kunnen verdwijnen. Ik glimlachte waterig naar hem, maar bleef verbaast over het feit, dat híj het briefje had geschreven. Hij mocht me nu ook wel vertellen wat hij zolang had uitgesteld om me te vertellen.
“Mara…” begon hij en ik keek hem vragend aan. Zou hij nu al gaan vertellen wat hij al zolang had uitgesteld? Ik keek hem aan met een nieuwsgierige blik en hij glimlachte weer. 
“Ga anders eerst even zitten” zei hij en hij stak zijn hand uit, waarschijnlijk om me over de gladde stenen bij het meer te begeleiden. Ik nam zijn hand aan en ik voelde dat alle vlinders weer losgelaten werden. Dit moest ik even beseffen; Percy Weasley pakte mijn hand! Hij bracht me naar een boom, waar hij tegenaan ging zitten en me wenkte dit ook te doen. Ik nam naast hem plaats en keek uit over het meer. Het begon al te schemeren, maar het was nog lang geen tijd om naar de leerlingenkamers te gaan. Dat hoopte ik tenminste niet, anders zou Hufflepuff straks weer 10 punten armer zijn, nu ik hier met een Hoofdmonitor zit. 
Ik keek naar Percy, die leek na te denken, over wat hij moest zeggen en na een tijdje keek hij me aan.
“Mara..” zei hij weer en ik keek hem weer vragend aan. Om eerlijk te zijn, hoopte ik dat hij nu zou vertellen wat hij wilde vertellen. 
“Wil je misschien wat drinken?” zei hij zenuwachtig en ik schudde mijn hoofd. Okay, wilde hij het nu zolang uitstellen tot het niet meer kon? Soms begrijp ik echt niks van jongens.
“Nee bedankt, ik heb geen dorst” zei ik en ik glimlachte naar hem. Het was een tijdje stil, toen Percy de stilte verbrak.
“Heb je het koud?” vroeg hij. Zonder op mijn antwoord te wachten trok hij zijn vest uit en legde hij het over mijn schouders. Om eerlijk te zijn had ik het inderdaad koud en voelde het heel erg goed zo. Ook al had hij me nog steeds niks verteld. Daar zat ik dan, tegen een boom, Percy zijn vest over mijn schouders, met Percy dicht naast me, die alleen een T-Shirt droeg en het meer voor onze neus. Ik voelde me erg goed zo, Percy naast me was geweldig, dat hij me zijn vest gaf om warm te blijven was nóg beter, maar ik werd nu wel nieuwsgierig naar wat hij me wilde vertellen. 




-----------------------------------


