Bernou




People!

Weer een nieuw stukje, uit Mara haar leven. Misschien een leuk stukje, misschien een stom stukje, maar dat is aan jullie om uit te maken ^^ 
Ik ga weer even wat mensen bedanken voor hun steun, in het maken van mijn verhaal. 
christine_daae 
_hp-gek_ 
fairy_princess 
slytherin89 
Addiie 
Emily x 
Magical 
1991nicole 
TheNoble&AncientLineB
En uit het reageertopic; 
Myrthe 
Kirstenxx

Veel leesplezier!

Liefs, Bernou

Hoofdstuk 19

Lieve Mara,

Ik zou je graag om acht uur bij het meer zien. Ik wil je graag spreken over iets, iets wat ik je al heel lang wil vertellen. 
Ik hoop echt dat je er vanavond bent, want ik moet het je nu vertellen. Ik heb dit al veel te lang uitgesteld.

Liefs, …..

Nadat ik het briefje had voorgelezen, viel ook de mond van Sandra open. Ik keek haar even aan en richtte me toen weer op het briefje. Het was maar een kort briefje, maar toch haalde het veel vragen in me op. Wie zou dit geschreven hebben? Wat had deze persoon al zolang uitgesteld, om me te vertellen? Het handschrift én de manier van schrijven, kwamen me beide niet bekend voor. Eigenlijk werd ik best nieuwsgierig naar de schrijver van het briefje, maar aan de andere kant was ik bang om het te weten. Ik zat diep in mijn gedachten toen Sandra de stilte verbrak.
“Dus Mara! Een Blind Date vanavond!” riep ze lachend en ze sprong boven op me. Ik duwde haar lachend van me af, maar keek haar toen serieus aan.
“Ik weet niet of ik moet gaan Sandra. Wie weet is het Pete wel” zei ik zacht en ik keek naar mijn voeten die voor het bed bungelden en hield het briefje in mijn hand geklemd. Ik moest er niet aan denken dat Pete er zou staan.
“Misschien is het Percy wel” lachte Sandra en nu begon ik ook te grijnzen. Percy zou er niet staan, natuurlijk niet. Waarom zou Percy me om acht uur bij het meer willen zien? Misschien had hij weer problemen met verliefdheid, maar daar ging ik niet vanuit. Nee, ik was er bijna zeker van dat Percy het niet zou zijn. Ik stond langzaam op en stopte het briefje in mijn broekzak. Ik liep een beetje rond door de kamer en ik luisterde maar half naar Sandra, die stond te schreeuwen hoe ik eruit moest zien vanavond. 
“Je moet een jurk aan! Of een rok en ik ga je haar doen!” riep ze enthousiast. Ik grijnsde en trok haar mee de slaapzaal uit.
“Kom op Sandra, dat zien we dan wel weer. Eerst gaan we eten, want ik verga echt van de honger” zei ik lachend en Sandra knikte, tot mijn genoegen, instemmend.
“Maar daarna is het make-over tijd!” zei ze nog, maar ik reageerde niet. Ik had eigenlijk geen zin om helemaal opgemaakt en mooi gemaakt te worden. Zag ik er dan zo slecht uit in mijn normale kleding?
Samen liepen we de leerlingenkamer uit, opweg naar de Grote Zaal. Ik sjokte door de gangen, terwijl Sandra, in tegenstelling tot mij, stond te springen en te huppelen. Het leek erop dat Sandra meer zin had in mijn ‘date’ dan dat ik dat zelf had.
We liepen samen de Grote Zaal in en ik plofte naast Cedric neer, die al in de Grote Zaal zat. Waarom was hij altijd eerder binnen dan ons? 
“Hey treuzelaars” zei Cedric en hij grijnsde breed naar Sandra, die plagend haar tong naar hem uitstak. 
“Hoi” mompelde ik en ik pakte een lepel aardappelen uit een kom. Ik zag hoe Sandra iets in Cedric zijn oor fluisterde en hoe Cedric me opeens veelbelovend aankeek.
“Wat?” vroeg ik geïrriteerd, maar Cedric bleef me lachend aanstaren. Hij strekte nu zijn arm naar me uit en hield zijn hand plat voor me. Ik snapte niet wat hij bedoelde en probeerde toen maar iets, door op zijn hand te slaan.
“Komaan, dat briefje” zei hij lachend en nu begreep ik pas wat hij bedoelde. Best logisch dat ik het begreep, nu hij gezegd had wat ik moest doen. Ik haalde het briefje uit mijn zak en gaf het aan Cedric, die meteen begon te lezen. 




-----------------------------------


