Moony




Deel 25.* Almachtig en heersend. 


“Mannen onder elkaar he” zei Ron, toen hermelien en Ginny de leerlingenkamer uit waren. “Wat vind je van Ginny?” 
“Wat moet ik van haar vinden?” 
“Ach laat ook maar… Zeg, heb je je Medaillon eigenlijk al terug? Het ziet er naar uit dat  Perkamentus hem zelf wil houden.” 
Daar had hij ook niet meer aan gedacht, maar Ron had wel gelijk.
“Geen idee” Antwoordde hij.
“Anders haal je hem morgen toch op? Hij is immers van jou” zei Ron, waarna hij een slok van zn boterbier nam en zijn voeten op tafel legde.
“Ja… is goed.” 
“Potje schaken?” Stelde Ron voor.
“Best” Antwoordde Harry mat.

Na twee potjes kwamen Ginnt en Hermelien weer lachend binnen zetten.
Ginny stuikelde over een tas, en viel met een smak op de grond. Maar barste in lachen uit en rolde over de grond heen. 
“En daar gaat onze stilte” zei Ron, ontdanks dat zijn Koningin een hels kabaal maakte omdat ze aan het mes werd geregen van Harry’s Loper. 
“Schaakmat” zei Harry droog, alsof het niets was.
“Jaja, je hebt gewonnen.” Zei Ron, en gooide zijn Koning om.
“Zzeg, als we nog eens een stofzuiger nodig hebben bellen we je wel” zei Ron lachend tegen een nog steeds over de grond rollende Ginny.
“Zullen we dat kettingetje nu gaan ophalen? Hier is het ook niet uit te houden met die twee in de buurt” Zei Ron met een knikje naar Hermelien en Ginny, die nu allebei lachend over de vloer rolden.
Harry knikte en stond op. 
Toen ze bij het portret waren riep Hermelien hen nog wat na, maar zin om er naar te luisteren hadden ze even niet, en liepen door.
“Ongezoute zoutjes” zei Harry.
De vuurspuwer maakte plaats voor een grote trap, terwijl Ron fluisterde:” Sinds wanneer weet jij het wachtwoord van het Kantoor van Professor Perkamentus?” 
“Doet er niet toe”
“Doet er wel toe, nou – 
“Alsjeblieft hou op Ron” zei Harry ijzig, en klopte aan.
“Binnen” 
“Dag Professor!” Zei Ron opgewekt.
“Ah Ron Wemel, en Harry Potter. Wat zoeken jullie nog zo laat op de avond bij een ouwe man?” Zei hij met een verwelkomende stem. 
“Ga  zitten, toe” 
Harry en Ron namen plaats in de stoelen aan Perkamentus zijn bureau.
“Nou vertel? Of kwamen jullie voor een potje toverschaak?” Zei hij met een knipoogje.
“Nou eigenlijk – 
“We wilden eigenlijk het Medaillon van Harry terug hebben, Professor” Viel Ron hem in de reden. 
“Medaillon?” 
“Het Individa Medaillon, Professor.’’
‘’Ah ja maar natuurlijk !” 
Hij pakte een doosje op zijn burau, en haalde er een klein gietertje uit. Zorgvuldig koos hij een plaats uit op zijn hand, en goot er een zilveren substantie uit het gietertje overheen. Op de plek waar het zilverachtige goedje zijn hand geraakt had, werden delen zichtbaar van het Medaillon, tot het helemaal verschenen was.
Harry stak zijn hand rijkent uit om het Medaillon te pakken, tevergeefs, want Perkamentus sloot zijn vingers er omheen en zei:” Je moet weten, Harry, Dat het Medaillon zoveel grootse krachten heeft, dat iedereen er door aangetrokken wordt, Je moet hem altijd, en ik zeg altijd, bij je houden en hem zo weinig mogelijk laten zien, Voldemort wil ook al tijden in het bezit komen, dus pas op.” 
Harry knikte.
“Goed dan, Alsjeblieft” 
Het legde het in Harry’s handen, en zei:” Hang het om je nek, en laat het er hangen.
Zodra Harry dat deed voelde hij een raar gevoel door zijn hele lichaam vloeien.  Het was alsof hij plotseling gegroeid was, niet van buiten, maar van binnen. Een rare gele gloed hing om zijn handen, hij voelde zich warm van binnen, gelukkig, tevreden, en machtig.
“Was er nog meer, jongens?” 
“Nee professor” zei Harry.
“Goed dan, dan wens ik jullie beiden een goede nachtrust toe.”
Ze stonden op, en liepen het kantoor uit. 
Terwijl ze langs de Bloederige Baron liepen, die hen goedenavond zei, voelde Harry een warme plek op zijn borst, waar het Medaillon zich bevond. 
“Tisser Harry?” 
“Oh nee, niets” 





Groetjes Moony ^^


-----------------------------------


