Moony




”Sorry!” Riep hij zonder dat hij ook maar iemand gezien had, zodra het portret openging. 
Een paar leerlingen keken verbaasd op, maar het groepje waartegen Harry het verlossende woord had gezegt, lachte gewoon door echt schonk geen aandacht aan hem. 
 “Sorry” Zei hij nogmaals, nu schor om dat hij de tranen voelde opkomen. 
“Het spijt me!” 
“Ik weet dat ik dom en egoïstisch ben” voegde hij eraan toe, ging ergens zitten en sloeg zijn handen voor zn ogen. Nog steeds reageerde er niemand. 
“Ik ben een idioot, ik zat fout, ik weet het nu wel!”
Weer geen reactie.
“Ik kan gewoon niet zonder jullie” Zei hij schor, met waterige ogen, en met een blik vol met schuld. 

“Zal ik naar hem toegaan?” Fluisterde Ron haast onverstaanbaar tegen Hermelien. 
“Nee, laat hem maar eens goed bedenken wat hij allemaal deed” fluisterde ze terug.

“Kom op! Ik kan jullie niet missen! Ik heb jullie nodig…” 
“Als vrienden…” Voegde hij er snikkend aan toe. 
Er rolde een traan over zijn wang.
‘Waarom luisteren ze niet?!’ Dacht Harry.
‘Ze hebben altijd geluisterd, waarom nu niet?!’ 
“Alsjeblieft…” zei hij, met een wanhopige blik op Ginny’s rug.
De rest van de leerlingen waren weggelopen van al het emotionele gedoe van Harry, hoewel het hem niets kon schelen. Niets kon hem nog schelen, als hij zijn vrienden maar terug kreeg.
“We vergeven het je, Harry, maar alsjeblieft, alsjeblieft, denk voortaan na over wat je zegt en doet…” zei Hermelien zacht en bedeesd. 
Harry haalde een waterig lachje op zijn gezicht.
“Kom erbij maat” zei Ron glimlachend.
Langzaam stond hij op, en plantte zich naast  Ginny in de stoel.
“Sorry” zei hij tegen haar. “Ik had niet weg moeten lopen doen, nou-
Nog voor Harry goed en wel zijn zin af had kunnen maken, zat Ron Hermelien op de lip.
“Nou dat” zei Harry, terwijl hij wat ongemakkelijk naar Ron keek.
“Dus toch?” zei Ginny?
“Ik denk het” antwoordde hij.
“Meen je het?”
“Ja”
Ron stikte bijna van het lachen toen hij Hermelien los liet.
“Ik wist het! Haha! He Hermie, heb je dat gehoord?” 
“Oh Ron… noem me geen Hermie voor de laatste keer” zei ze verveeld, maar grinnikte daarna toen ze naar Harry en Ginny keek.
“Maar ik heb jou” zei ze.
Harry werd rood toen hij zo naar Ron en Hermelien zat te kijken. 
“Je bloost” zei Ron grijnzend.
“Wat? Ik bloos helemaal niet!” zei Harry zo luchtig mogelijk.
“Ja ja… je voelt je aangesproken” lachte Ron. “Ik zie het echt wel hoor, net zoals die keer in de ziekenzaal!” Ron lachte zich kapot, terwijl Ginny hem niet begrijpend aanstaarde. “Dus dat zei je! Je zei ‘Je bloost’ tegen Harry toen! Zie je, ik wist het!” 
“Nee dat wist je helemaal niet, je dacht dat hij een of andere paprika’s had gegeten” Zei Ron, schaterend van het lachen.
“Nou, ik bloosde niet, en had ook geen paprika gegeten” zei Harry grijnzend.
“Ik zat onder de lippenstift van Loena” 
“Je zat… wat?!” zei Ginny, die Harry gelijk walgend aankeek.
“Onder de lippenstift van Loena, Loena Leeflang”
“Dat meen je niet!” Riep ze
“Toch wel” 
“Harry, je bent echt niet meer te volgen, het –
“Grapje” 
Nog een beetje woest, drong het woord tot haar door.
“Pestkop” voegde ze er lachend aan toe, en mikte suikerklontjes op zijn hoofd.
“Hé hé! Voorzichtig hé! Straks bezeer je je lieve vriendje” Zei Harry lachend, en probeerde het suikerklontje te ontwijken.
“En eigendunk ook nog” zei Hermelien grijnzend. “Bovendien draagt Loena niet eens lippenstift.” 
“Tja dat krijg je met leuke jongens” zei Ron, en benadrukte de laatste twee woorden. 
“jullie zijn net een stelletje kinderen” zei Hermelien.
“Kom mee Ginny, we laten deze twee pupers even alleen” zei ze, en knipoogde naar de twee.





Woepie :D Nog een stukje :) Hopelijk was het de moeite waard :p
nouja, mijn praatje  over reacties weten jullie nu zo onderhand wel... Stuur ze maar gewoon in het Reactie Topic, pb mag natuurlijk ook :) 

Groeten Moony


-----------------------------------


