Lady des Champs




Nou, eerst bij de dood van Dobby. Dat vond ik echt heel erg en het was de eerste keer dat ik tijdens het lezen van een boek moest huilen (ik was dus wel emotioneel ja :P ). Het werd ook zo mooi beschreven... En Harry die dan nog roept: "Dobby!". En hem dan ook nog begraven... Prachtig.

Het tweede was dat Harry met z'n ouders en Sirius en Remus door het bos loopt, 'z'n dood tegemoet'. Toen moest ik ook weer tranen... Ik ben dan ook wel gek van de Marauders, maar dit was gewoon prachtig, echt zo mooi... Eigenlijk hoopte ik diep van binnen dat Harry z'n ouders en de vrienden van zijn vader eens samen zou zien, levend, maar ik wist natuurlijk dat dat niet kon... Dit kwam wel erg dicht bij...

Dit waren de twee mooiste momenten uit het boek voor mij.


-----------------------------------


