Moony




Harry Trok de deur achter Ron dicht.
“Waarom moesten we zo nodig weg?” vroeg Ron verbaasd. 
”Het heeft te maken met die angst, en met mij, dat is tenminste wat ik denk. Maar verder moet je het mij ook niet vragen, ik weet het niet…Ik kan geen gedachte lezen!” 
“Oh nou sorry hoor, ik wist niet dat je boos werd!” 
“Ohja, nu wordt ik weer boos? Moet je eens kijken hoe je zelf reageerd!” 
“Harry, ik vroeg je alleen maar wat, dat is toch geen reden voor jou om zo hysterisch uit de hoek te komen?” 
“Je bent gek om die dingen te zeggen! Ik ben boos, niet hysterisch, maar jij hebt duidelijk wel een steekje los zitten! G-e-s-t-o-o-r-d! Werkelijk w-
“Gaan we zo beginnen?!” zei Ginny bits, die net aan was komen lopen.
Harry’s wang gloeide van de harde slag van Ginny, maar hij liet het niet merken.
“Dat je mij zo ruw afwijst en me vervolgens niet meer aankijkt is al dom en krankzinnig, maar om je beste vriend zomaar te gaan uitschelden is totaal geschift. Die klap had je hard nodig, misschien brengt het je weer bij zinnen!” Zei ze, en liep met grote passen weg. 
“Sorry Harry” zei Ron voorzichtig, en liep ook weg.
Daar stond hij, moederziel alleen. Hermelien boos, Ginny, Ron Dobby en Winky, allemaal wilden ze hem niet meer zien. 
Even dacht hij terug aan het hoge balkonnetje, waar hij graag vanaf zou zijn gesprongen. Dan had hij al deze narigheid niet mee hoeven maken. 
Maar wat moest hij nu? Hier blijven staan had ook geen zin. Naar Ron en Ginny gaan om zijn excusens aan te bieden? Wát in de godsnaam moest hij doen?
Harry schreeuwde een keer om zijn woede kwijt te raken, en liet zich daarna op de grond zakken. Zijn nagels schraapten over de grote koude tegels, en over zijn lichaam gingen rillingen.

“Kniel, Potter” zei een Kille stem.
“Ik weiger voor je te knielen!” schreeuwde Harry.
“Crucio!” 
Harry schreeuwde het uit van de pijn.
“Kniel Potter, je hebt geen andere keus.” 
“Ik… kniel… niet… voor-veraders!” zei hij moeizaam.
“Je zál knielen Potter!” Werd er geschreeuwd. “Of je zal kennismaken met wat men uiterste pijn noemt!” 
“Crucio!” 
              “Sta op Potter.”  
”Nee, nee… ik sta niet op!” zei Harry.
“Ahnee werkelijk? Zal ik je van de grond tillen?” zei de gladde stem van Sneep.
“Opstaan!” Commandeerde hij nu.
Harry opende zijn ogen. Nog steeds lag hij op de grond, maar nu aan de voeten van Sneep. 
“Als je moe bent, slaap je maar opde slaapzaal. Niet, maar dan ook niet, in de gangen. En nu opstaan en wegwezen.” 
     ‘Ik heb gedroomt’ Dacht Harry, terwijl hij door de gangen dwaalde. 
Even bleef hij staan, om door het raam naar buiten te kijken en zo te zien hoe de hemel betrok en de regen woest naar beneden kletterde, en het rimpelloze wateroppervlak van het meer verstoorde. 
“Hallo Harry” zei een dromerige stem achter hem.
Harry draaide zich om, en zag Loena Leeflang staan.
“Hallo” 
“Wat is er met je?” Vroeg Loena rustig.
“Niets, hoezo” 
“Ik zie het aan je ogen, ze zijn mat. Je ogen zijn altijd mat als er wat is” zei ze loom.
“Het zal wel” zei hij nors, en draaide zich weer om.
“Het heeft geen zin steeds weg te lopen Harry. Je hebt vrienden om het leuk mee te hebben, niet om ruzie mee te maken…
Als ik jou was, had ik het maar snel goed gemaakt. Je zal je vrienden nog hard nodig hebben de komende jaren.” Zei ze dromerig, en liep weg.
‘Ze heeft gelijk’ Dacht Harry.
Hij rukte zijn ogen los van de waterdruppels die op de grond uiteen kletsten, en rende de gangen door. 





En bedankt voor jullie vorige reacties :d ik waardeer het enorm! 
Reacties en Tips zijn zoals altijd nog welkom :p 

Groeten Moony, en blijf lezen :)


-----------------------------------


