duffie




Heeey iedereen xD

Aangezien ik belooft had dat ik vandaag nog zou posten:
Het nieuwe stukje.
Aanschouw :')
Bedankt voor de super lieve reacties  8) I love you all!
But for now:
Enjoy!
xxx
Me.
-___________________________________________________________-

Hoofdstuk 26: James, eeuurrh ik bedoel Potter

~~Lily~~


“Jess!” grijnsde ik. “Stop het.” Jess grinnikte en bleef me verder kietelen. “JEEEHEESSS!” bulderde ik het lachend uit. Jess ging echter gewoon verder. 
“Geef toe dat je op Potter valt,” grijnsde ze opgewonden. Ik lachte gewoon verder. Alsof ik een keuze had. Een kieteldood is nogal lachwekkend…
“Noohooit,” gierde ik uit. Ik rolde over het zand. Mijn haar zou er straks nogal uit zien, maar dat was voor het goede doel. In het openbaar brullen dat je gek van James Potter liep, is niet bepaald goed voor je sociale status. Er zouden wel eens een halve school meiden op je af stormen om je de ogen uit te krabben…
“Lily!” grinnikte Jess, terwijl ze me achterna rolde en dan verder kietelde als ze me ingehaald had. 
“Jess,” grijnsde ik, terwijl ik mijn lachen in probeerde te houden.
“Zeg het,” beval ze me. 
“Zegt het zelf,” grijnsde ik, terwijl ik aan haar handen probeerde te ontsnappen.
“Stil blijven liggen,” grinnikte ze. Ik grijnsde.
“Woef.”
“Miauw…”
“Jullie zijn echt gek,” zuchtte een stem. Beide keken we naar boven en onze ogen werden groot.
“YARA!” gilden we eensgezind, terwijl we recht sprongen en haar omhelsden.
“Hoi,” groette ze ons in een piepstemmetje terug. “Lieverds, ik stik hier…” Ik liet meteen los en keek haar grijnzend aan. Sinds Yara naar Amerika was verhuisd, hadden we haar in geen eeuwen meer gezien.
“Je haar!” grijnsde ik. “Het is blond,” zei ik ontzet. Yara haalde onschuldig haar schouders op.
”De kleurenshampoo was op,” glimlachte ze onschuldig.
“Je moet het zo houden,” knikte Jessica. Ik grijnsde en knikte ook instemmend.
“Ieuw, nee,” was haar antwoord. “En euh.. Jess?”
“Ja?” vroeg Jess grijnzend.
“Je mag me los laten.”
“Ohw, juist.”
“Hoe is je nieuwe school?” glimlachte ik opgewekt. Tot ons derde jaar had Yara bij ons op school gezeten.
“Saai… Zweinstein was leuker,” bekende ze. “Ik ben hier trouwens met een paar vriendinnen… Is Ann hier ook ergens?” glimlachte ze. Jess zuchtte en keek me aan.
“Wedden dat die weer eens rond Sirius hangt?” zuchtte ze geërgerd. Ik grinnikte.
“Sirius Zwarts?” vroeg Yara blozend. Ik trok een wenkbrauw op. 
“O jee…” jammerde ik.
“O jee wat?” vroeg Yara met grote ogen.
“Wat heb jij met Zwarts en waarom weet ik er nog niets van?” vroeg ik bestraffend. Yara glimlachte onschuldig.
“Ik heb niets met Sirius Zwarts,” glimlachte ze. Jess bekeek haar grondig. 
“Ik ken die ogen…” zei ze ontzet. Ik keek naar Yara’s ogen en knikte.
“Hij heeft je te pakken…” zei ik hoofdschuddend.
“Oké, oké, ik heb wel iets met Sirius Zwarts,” zei Yara geïrriteerd. Ik schudde mijn hoofd.
“Let God be with you,” zuchtte Jess dramatisch. Ik grinnikte.
“Ja, we weten het. Dramaqueen,” zuchtte Yara hoofdschuddend. Jess grijnsde trots.
“Maar ik ben tenminste een Queen,” grijnsde ze, met nadruk op het woordje Queen.
“Nogal een koningin dat je bent,” draaide ik met mijn ogen.
“Ja, geweldig hé?” grijnsde ze opgewekt. Ik schudde eensgezind te samen mijn hoofd met Yara.
“En hoe zit het met Lils en Potter?” grijnsde Yara opgewekt. 
“O nee,” murmelde ik, terwijl ik handen tegen mijn oren aandrukte.
“Lily wilt maar niet toegeven dat ze totaal smoor op Potter is!” gilde Jess zo hard als ze kon. Ik zuchtte. Die handen helpen echt geen steek. Ik zag een paar mensen verbaasd op kijken, waaronder natuurlijk onze allerliefste suikerzoete Marauders. Ik gromde.
“De firma dankt u,” zei ik sarcastisch.
“Weet ik,” knipoogde Jess.
“Dus het is waar?” grinnikte Yara, toen ze me bezig hoorde.
“Wat is waar?” zuchtte ik.
“Dat je op Potter valt?” Mijn mond viel open.
“Echt niet.”
“Echt wel,” verdedigde Jess Yara.
“Ik denk dat Yara dat heel goed zelf nog kan beslissen, toch Yara?” glimlachte ik lief.
“Ja, maar-“
“Ha! Zie je wel,” grijnsde ik triomfantelijk. Jess zuchtte.
“Je had een lijst met meer positieve punten dan negatieve.”
“Dat betekent nog niet dat ik smoor op hem ben!”
“Wel.”
“Niet.”
“Jawel, Lils en je weet het.”
“Ik weet helemaal niets.”
“MEIDEN!” riep Yara gefrustreerd. Beiden keken we nu verontschuldigend naar haar.
“Jullie zijn nog geen steek veranderd,” concludeerde ze grijnzend. We barstten in luid lachen uit.
“Waar logeer je?” vroeg Jess glimlachend.
“Fit Hotel,” antwoordde Yara. Ik glimlachte vrolijk.
“Had ik zonet mijn naam gehoord?” vroeg een stem achter me. Ik zuchtte. Waarom moest hij altijd op de verkeerde momenten komen opdagen?
“Je ziet spoken, Potter,” zei ik, terwijl ik met mijn handen op mijn heupen omdraaide.
“Hele knappe spoken dan toch,” knipoogde hij, terwijl hij me schaamteloos bekeek.
“Mijn gezicht staat hier,” wees ik naar mijn gezicht. Potter grijnsde breed en keek me in de ogen aan. Ik slikte. Dat had hij beter niet gedaan. Ik kon Jess’ grijns al zo voor me zien.
“Zo beter, Lily?” vroeg hij, terwijl hij weer zijn charmantste glimlacht op zette.
“Het is Evers, Potter, Evers,” zuchtte ik.
“Maar ik hoor liever Lily,” zei hij met een pruillipje. Ik trok een wenkbrauw op en besloot dat maar te negeren.
“Wat is er Potter?” zuchtte ik. James, ik bedoel Potter, grijnsde opgewekt. 
“Sirius vroeg zich af waar Yara was,” verzon hij snel. Ik zag Yara breed grijnzen vanuit mijn ooghoeken en schudde mijn hoofd. Yara volgde James richting Sirius en Jess trok me mee. Ik wou niet. Ik wou niet. Ik wou niet. Ik zuchtte en ging tegen beter weten in naast Remus en Potter zitten. 
“Hey Lily,” glimlachte Remus vriendelijk.
“Hoi Remus,” groette ik hem terug. “Welk boek lees je?” vroeg ik geïnteresseerd. Ik nam het boek over. ‘Weerwolven en hun gevoelens’. Ik trok een wenkbrauw op, maar glimlachte dan maar.
“Zo geïnteresseerd in Weerwolven?” glimlachte ik opgewekt. Remus knikte snel.
“Het zijn tenslotte ook maar mensen, toch?” vroeg hij hoopvol. Ik glimlachte en knikte.
“Inderdaad,” knipoogde ik, voordat ik met mijn ogen draaide, toen ik Zwarts bezig zag met Yara. “In Godsnaam, doe ons allemaal een plezier en zoek een kamer.” Zwarts stopte met het verkennen van Yara’s hals en grijnsde duivelsachtig. 
“Mogen we de jouwe lenen?” vroeg hij uitdagend.
“Vind je de weg dan nog terug?” grijnsde ik. Zwarts vernauwde zijn ogen even en ik grijnsde triomfantelijk. Jess schudde lachend haar hoofd en Potter keek van de één naar de ander. Naar Zwarts al wat dreigender dan naar mij toe.
“Ja,” zuchtte Zwarts met tegenzin, na Potters blik opgevangen te hebben. Ik draaide met mijn ogen. Opeens besloot iedereen te gaan zwemmen. Zwarts, Yara, Jess, Remus, Peter… allemaal. Hoe toevallig toch… Ik draaide met mijn ogen en stond ook recht.


-----------------------------------


