Smalofski




http://i118.photobucket.com/albums/o106/orkytje/Banner3bkopie-1.gif


Hey mensjes ^^

'k was bijna vergeten dat het zaterdag is en jullie een stukje SH verwachten van mij XD
Persoonlijk hou ik wel van dit stukje. Het is wel een beetje te kort. Vergeef het mij voor één keertje? (a) Volgende stukje is langer, beloofd!

(*) Smalofski (*)

ps: Oh XD cool :P Pagina 8! Nieuwe banner dus ;)



Hoofdstuk 105
‘Oh baby no, I'll never forget you. I'll never let you out of my heart. You will always be here with me. I'll hold on to the memories baby.’
(Never forget – Mariah Carey)

De begrafenis was een paar dagen later. Na een mooie dienst in de kerk, waar Lily ook een paar woorden zei, volgden ze de lijkwagen naar het kerkhof, waar Lizzy’s kist neergelaten werd. Lily wist niet waar James de kracht vandaan haalde om haar te blijven steunen maar ze was zo opgelucht dat ze zijn hand kon vastnemen als het haar even teveel werd. Remus toonde uitwendig niet veel tekenen van de storm die ongetwijfeld in hem woedde. Hij staarde emotieloos naar haar kist, alsof hij het nog steeds niet kon bevatten. Sirius zorgde ervoor dat hij altijd in Remus’ buurt bleef, zodat hij niet alleen was op dit moment. Lizzy werd naast haar broer begraven. 
Toen de ceremonie voorbij was en de rouwende mensen het kerkhof verlieten ging Lily voor Nick’s graf staan. James gaf haar wat ruimte en ging wat verderop op haar wachten. Het was een tijdje geleden dat ze hier nog geweest was. Ze las de woorden in de steen nog eens:

Nicolas Lorenzo Garciá
1957 - 1977
Zoon,
Broer, 
Verloofde.
Veel te vroeg gegaan, maar in ons hart.

Verloofde. Het leek wel eeuwen geleden dat ze Nick’s verloofde was geweest. Zoveel was er ondertussen gebeurd. Maar ze herinnerde nog elk klein detail van hem. De manier waarop hij liep, vloog, praatte, bewoog. Zijn lach en zijn kus.
“Denk je nog aan hem?” Remus’ stem klonk zwak, gesmoord. Ze had hem niet horen aankomen maar verschoot niet. Geen van beiden keek elkaar aan. 
“Ja.” zei ze naar waarheid. “Niet elke dag meer, maar toch nog af en toe.”
“Gaat de pijn ooit over?”
“Nee.” Ze zuchtte zacht. “Nee, maar het wordt draagbaar.”
“Zo voelt het anders niet.” 
“Ik weet het.” zuchtte Lily.
Stilte. 
“Hou je nog van hem?”
Lily was even uit haar lood geslagen door die vraag. Remus leek het te merken want zei snel:
“Sorry, dat had ik niet moeten vragen.”
“Nee, nee, het geeft niet.” Ze moest even nadenken en zei toen aarzelend. “Ik weet eerlijk gezegd niet of ik nog van hem hou. Het is moeilijk te zeggen als ze d-… niet meer bij ons zijn. Een deel van mij houdt nog wel van hem, denk ik. Maar een ander deel niet meer.”
Remus knikte begrijpend. 
“Maar een ding is zeker.” zei Lily en glimlachte. “Zelfs al was Nick nog in leven, ik zou toch voor James kiezen.”
Remus glimlachte ook en zei: “James heeft geluk dat hij jou gevonden heeft.”
“Geluk en een groot doorzettingsvermoging.” grijnsde Lily. Even lachte Remus ook, maar zag toen Lizzy’s graf terug en stopte onmiddellijk. 
“Hoe deed je dat toch, Lily?”
“Wat?”
“Je leven terug opnemen alsof er niets gebeurde. Opnieuw die sprong in het duister wagen met de kans dat je weer iemand verliest die je liefhebt?”
Lily herinnerde zich die donkere dagen na Nick’s dood. 
“Bijna deed ik dat niet.” Ze dacht terug aan de leegte waarin ze bijna was verdronken. “Maar iets deed me inzien dat we wel verder moéten. Opgeven is gewoon geen optie.”
Ze knielde neer en begon met haar handen een kuiltje te graven. Remus keek haar verbaasd aan. Een paar centimeters dieper vond ze wat ze zocht. Ze haalde de ring die ze zoveel jaar geleden begraven had, uit het zand en hield hem voor zich. Hij was nog even mooi en schitterend als zoveel jaar ervoor. Het leek alsof Nick hem haar pas gegeven had. 
“Is dat…?”
Lily knikte. 
“Dit is de verlovingsring die Nick me gegeven had. Zo goed als nieuw. Blijkbaar hou ik toch nog van hem.”
Ze staarde in gedachten verzonken voor zich uit.
“Waarom…?”
“Waarom ik hem begraven heb? Dat was mijn manier om afscheid te nemen. Ik kon mijn leven niet opnemen als hij steeds bij mij was. Maar ik veronderstel dat dat voor iedereen anders is.”
Remus tastte in zijn zak en haalde er een fijn hangertje uit. Lily herkende het halve cirkeltje onmiddellijk. Dit was Lizzy’s deel van het hangertje dat de waarzegster hen had gegeven. 
“Lizzy’s moeder heeft me dit voor de begrafenis gegeven.”
Remus haalde zijn deel van onder zijn gewaad, opende het kettinkje en schoof Lizzy’s deel erbij. Alsof ze magnetisch aangetrokken werden vonden de gebroken delen van de cirkel elkaar en vormden ze weer een gehele cirkel. Hij verborg het hangertje terug onder zijn gewaad.
“Dank je, Lily.”
“Ik heb niets gedaan.”
“Toch bedankt.”
“Graag gedaan.”
Lily liep terug naar James, die wat verderop met Sirius stond te wachten.
“Is alles wel in orde met hem?” Hij knikte naar Remus, die nog bij de graven stond.
Lily glimlachte flauwtjes. “Nog niet, maar dat komt nog wel.”


-----------------------------------


