Smalofski




Haai,

Nieuw stukje ^^ *Yay en zo* 
Niet veel over te vertellen, het wijst zichzelf uit. Reacties zijn zeker welkom! 




Hoofdstuk 101
So I lie. I tell them I'm alright. I lie, I tell them I'm fine. I don't think they really wanna know the truth. What's the use? What can they do? So I look them straight in the eye
and I lie…
(I lie - Jason Mccoy)


In de tweede week van februari spraken Lily en Lizzy af om samen te gaan ontbijten. Ze zaten bij een pannekoek gezellig te kletsen over koetjes en kalfjes, toen Lizzy Lily opeens doodserieus aankeek en zei:
“Lily, er is iets dat ik moet zeggen. Maar ik durf niet goed.”
Lily hoorde de serieuze toon van Lizzy’s stem en keek haar beste vriendin bezorgd aan.
“Is er iets? Slecht nieuws?”
Maar Lizzy schudde haar hoofd.
“Nee, niet slecht nieuws per sé…”
Ze zuchtte even en zocht haar woorden uit. Dan nam ze een grote hap adem en zei snel, voor ze haar moed weer verloor.
“Ik ben zwanger.”
Lily keek Lizzy met open mond aan en zei toen vol enthousiasme.
“Zwanger? Maar dat is fantastisch! Gefeliciteerd! Oh! Nu kunnen we samen zwanger zijn!”
Ze sloeg haar armen rond Lizzy en omhelste haar.
Maar toen ze haar terug losliet, drong het tot Lily door dat Lizzy maar flauwtjes glimlachte. 
“Ben je niet blij?” vroeg ze voorzichtig.
“Ja, ik ben wel blij. Ik bedoel… het is fantastisch, ik heb altijd kinderen gewild en nu word ik mama.” Ze zweeg en staarde een beetje bedrukt naar haar bord. 
“Wel dan!” lachte Lily. “Wees dan blij! Mark zal wel trots zijn, stel ik me voor?”
Verschrikt keek Lizzy Lily aan.
“Je mag het niet tegen Mark zeggen! Hij weet het nog niet…”
“O?” Lily snapte er niet veel meer van. “Hoe ver ben je al?”
“Iets meer dan een maand.”
“Waarom heb je dan nog niets gezegd tegen Mark? Je bent nu toch wel al zeker?”
Lizzy knikte. 
“Ik ben naar de dokter geweest en het is zeker. Maar er is meer, Lily…”
Ze draaide nerveus haar serviet op tot een bolletje.
“Ik heb nog niets tegen Mark gezegd, omdat… omdat het niet Marks baby is.”
Het duurde even tot de woorden bij Lily doordrongen. 
“Wa-wat?” 
“Ik ben vreemd gegaan, Lily. Het is niet Marks kind.”
Lily staarde Lizzy aan.
“Wiens kind is het dan?”
Maar Lily kon maar een persoon bedenken met wie Lizzy ooit zou vreemd gaan. Lizzy’s nerveuze beweging van haar hoofd bevestigde Lily’s vermoeden.
“Remus?” vroeg ze met opgetrokken wenkbrouwen. Ze kon het nog niet allemaal geloven.
Lizzy knikte.
“Maar hoe… wat…wanneer?” stotterde Lily, niet-begrijpend.
“Na het nieuwjaarsfeestje. Ik bracht hem thuis, maar hij vond zijn sleutel niet, dus nam ik hem mee naar huis… en van het ene is het andere gekomen. De volgende ochtend herinnerde hij zich niets meer en ik heb hem maar gezegd dat ik op de bank heb geslapen.
“O, Lizzy.” zuchtte Lily medelevend. Ze omhelste haar vriendin nog eens. “Wat ga je nu doen?”
“Ik weet het niet…Dit maakt alles zo ingewikkeld. Ik wil het kind houden maar wat zeg ik Mark en Remus dan? Ik zou kunnen zeggen dat het Marks kind is… maar ik kan het niet verhelpen dat het Marks kind niet is. Ooit zal alles uit komen. Ik zou alles kunnen opbiechten maar is dat wel eerlijk voor Remus? Hij heeft hier niet om gevraagd! Maar ik kan dit toch niet verbergen voor hem? Hij is ook zijn kind…”
Lily voelde de tweestrijd waarin Lizzy zich bevond en leefde met haar mee. Dit was moeilijk voor haar. 
“Lizzy… Het moet jouw keuze zijn en niemand kan die voor jou maken maar ik denk dat het het beste is als je het opbiecht. Remus heeft het recht dit te weten. Hij zal niet weglopen van zijn verantwoordelijkheid, ook al heeft hij er niet voor gekozen. Je weet toch dat hij van je houdt? Hij laat je niet in de steek.” 
Een traan liep over Lizzy’s wang. 
“Denk je?” 
Lily glimlachte. 
“Ik wéét het.” 
Lizzy glimlachte nu ook. 
“Maar ik durf het hem nooit te vertellen…”
Lily dacht even na en zei toe:
“Schrijf het in een brief. Dan heeft hij tijd om erover na te denken en kan hij een rustig, doorgedacht antwoord geven.”
“Wat zou ik ooit zonder jou doen?” vroeg Lizzy glimlachend. Lily lachte.
“En Mark?”
Lizzy beet op haar lip. 
“Ik weet het niet. Mark kan soms zo… bruut zijn. Ik zal wachten tot ik weet wat Remus zegt.”
Lily knikte. Voor de derde keer die ochtend sloeg ze haar armen rond Lizzy’s nek. 
“Ik ben zo blij voor je.” 
Lizzy glimlachte. 
“Ja, ik ben ook blij.”
De pannekoeken waren ondertussen koud, maar geen van beiden dacht nog aan eten.

Fluitend kwam Lily thuis van het ontbijt met Lizzy. James keek op van zijn boek waarin hij had zitten studeren en vroeg waarom ze zo vrolijk was.
“Lizzy had fantastisch nieuws.” zei Lily stralend. 
“Oh? Wat dan?” vroeg James nieuwsgierig.
“Ze is zwanger.” Ze keek James verwachtingsvol aan, maar hij reageerde nogal lauwtjes.
“Oh. Leuk voor haar. Ik ben blij voor haar.” Maar het klonk niet echt gemeend.
“Wat is er met jou? Het klinkt alsof je helemaal niet blij bent voor haar. Dit was haar grote droom. Ze heeft altijd al kinderen gewild.”
James woog zijn woorden zorgvuldig af en zei toen:
“Ik ben wel blij voor haar, maar ik weet gewoon niet of het wel zo’n goed idee is om Mark vader te laten worden.”
James had een hele preek verwacht van Lily waarin ze uitlegde waarom Mark wel een goede vader zou zijn, maar ze keek hem alleen mysterieus lachend aan. Er glommen lichtjes in haar ogen.
“Dat is juist het beste deel. Mark is niet de vader.”
“Wat?” James reageerde verbijsterd. “Wie dan wel?”
Lily keek hem stralend aan.
“ Ik geef je drie gokken maar je gaat er maar één nodig hebben.” zei ze, met een ondeugende glimlach.
“Nee?!” James’ mond viel open. Lily knikte. James sprong recht en keek Lily ongelovig aan
“Nee!” herhaalde hij, met een grote grijns op zijn gezicht.
“Geloof het maar, want het is waar.”
“Remus, wie had dat ooit kunnen denken van jou?” vroeg James zich hoofdschuddend af, alsof Remus erbij stond. “Hoe reageerde hij?”
“Hij weet het nog niet, dus schreeuw het niet van de daken. Lizzy gaat hem een brief sturen. Hij weet zelfs niet dat ze… je weet wel”
James schoot in de lach. “Hoe kan hij dát niet meer weten?”
“Weet je nog, na het nieuwjaarsfeestje? Remus was dronken en Lizzy zou hem naar huis brengen?” Ze knikte veelbetekend. “Hij herinnerde het zich de dag erna niet meer en Lizzy heeft tegen hem gelogen.”
James schudde lachend met z’n hoofd. 
“Wie had ooit gedacht dat dit nog eens zou gebeuren. Van Sirius zou je zoiets verwachten. Maar Remus…”



-----------------------------------


