Smalofski




Whooohooo :D SH is 30 000 keer bekeken *voelt zich trots* 

Om jullie te bedanken omdat jullie zo trouw lezen en reageren, krijgen jullie ongepland nog een stukje deze week ^^

Het is een beetje klein, maar ik had niet zoveel inspiratie, en ik wou het niet verpesten met te veel woorden...

(*) Smalofski (*)






Hoofdstuk 92
‘I think I've waited long enough, Let enough time go by, To know just what I need in my life. When I look at you right now, My heart is telling me why, You're the only one for me. An' tonight, if you let me ask you this, With Heaven as my witness: Will You Marry Me?’
(Will you marry me? – John Berry)


“Lily? Ik ben thuis!”
Die woorden deden haar ogen stralen en haar mond begon automatisch te lachen. 
“In de keuken!”
James liep de keuken binnen en sloeg z’n armen rond Lily’s middel, terwijl zij in een grote pot met spaghetti stond te roeren.
“Mmm, spaghetti.”
“Ook leuk jou terug te zien.” zei Lily, lachend omdat hij eerst naar de spaghetti keek en toen pas naar haar. Plagerig stak hij zijn tong uit, gaf haar een zoen in haar nek en liet haar los om de tafel klaar te zetten. 
Even later zaten ze aan tafel, en vroeg Lily: “Hoe ging de missie?”
James had haar verteld dat ze op een proefmissie gestuurd gingen worden. Gebaseerd op wat ze ervan gehoord had, leken die ‘proefmissies’ verdacht veel op echte missies.
“Oh, goed. We hebben een Dooddoener te pakken gekregen. Er zijn er wel twee ontsnapt, maar die hebben we toch goed kunnen verwonden.”
Lily’s vork viel met veel lawaai in haar bord.
“Maar,… maar,… je had toch gezegd dat je enkel een ambasadeur moesten bewaken?! Je hebt niets gezegd van Dooddoeners!”
“Ja, dat klopt, maar Krenck had een tekort aan Schouwers, en dus moesten we met een ander groepje schouwers mee, als back-up.”
“Zendt Krenck nu ook al student-Schouwers achter Dooddoeners aan?” vroeg ze afkeurend. 
James haalde zijn schouders op.
“We moeten het toch ooit eens leren he? Als het aan mij lag, waren we al veel vroeger aan het echte werk begonnen.”
Lily onderdrukte een rilling. Als het van háár afhing, begon James nooit aan ‘het echte werk’, maar ze wist dat dit was waarvoor hij leefde, en ze zou hem nooit tegenhouden te doen wat hij wou. Maar ze behield het recht zich zorgen maken. 
“En hoe was jouw dag?” informeerde James, en nam nog een grote hap van de spaghetti, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, dat hij net een Dooddoener had helpen vangen. 
“Oh, goed. Viel wel mee.” antwoordde Lily. Toen schoot haar iets te binnen. “Ohja, ik ben Byington tegengekomen op straat. Hij heeft ons uitgenodigd bij hem thuis voor een etentje, volgende week.”
James leunde achterover in zijn stoel en keek haar aan.
“Ik was vergeten dat jij Peter Byington kende.”
“Ja…” Lily werd even stil. “Ja, Nicolas heeft ons in de tijd voorgesteld.”
Het leek een eeuwigheid geleden. Misschien zelfs een ander leven. Een James-loos leven.
Ze schudde de oude herinneringen uit haar hoofd en vervolgde:
“Hoe dan ook, hij wou geen nee horen, dus gaan we volgende week woendag bij hem thuis eten. Goed?”
“Ja hoor, best.” 

Een week later was ze zich aan het klaarmaken voor het etentje bij Byington. Ze had voor de gelegenheid een nieuw kleedje gekocht en het beviel haar wel. Ze legde de laatste hand aan haar make-up en liet zich keuren door James.
“Hoe zie ik eruit?”
Hij liet zijn blik langs haar hele lichaam gaan. Zijn blik bleef een beetje langer hangen op sommige plaatsen dan op andere en uiteindelijk zei hij:
“Bijna perfect.”
Ze keek hem verbaasd aan.
“Bijna perfect?”
Hij knikte overtuigd van ja.
“Oh…” Ze was een beetje overdonderd door zijn tactloosheid. “Wat ontbreek er dan aan?”
“Ik weet wel iets.” zei hij. “Wacht even.” 
Hij liep de kamer uit en kwam even later terug met een klein doosje. Lily keek verbaasd toe en het was pas toen hij op zijn knie voor haar neerknielde, dat ze door had wat hij van plan was. 
“Lily, wil je me de gelukkigste man op aarde maken door met me te trouwen?”
Hij opende het doosje ze zag een prachtige ring. Haar hart ging als een razende tekeer. Haar handen trilden een beetje van de shock, maar haar stem was vast toen ze antwoordde:
“Ja! Ja, natuurlijk!”
Ze trok hem recht en kuste hem. Hij schoof de ring rond haar vinger en zei:
“Nú ben je perfect.”
Ze lachte breed. Hun vingers verstrengelden en ze fluisterde in zijn oor:
“Ik hou zoveel van je.”
“Ik hou nog meer van jou.”
Nog een lange kus volgde. 


-----------------------------------


