Moony




Harry voelde wat langs zijn oor suizen.
Toen hij keek, zag hij Hedwig zitten op de leuning van een stoel,vergezeld door een goudbruine uil. Ze klikte tegen Hedwig, alsof ze haar waarschuuwde, vond Harry.
‘Help me, Hedwig’ dacht Hermelien.
‘Waarmee kan ik je van dienst zijn?’ Hoorde Hermelien.
‘Het is Harry, je baas, hij is de laatste tijd zo snel boos en alles’
‘En wat heb ik daaraan te veranderen? Ik ben simpelweg maar zijn uil’
‘Nou, als je…’ 
     ‘Chicco! Psst, Chicco!’ dacht Hermelien.
Chicco, die even verderop lag, spitste zijn oren. 
‘Hadte dahr iemande mijne naam geroepe?’ Hoorde Hermelien, met een zwaar accent.
‘Jazeker, luister, je moet me helpen!’ 
‘Ageja, waarome oogk nie hea, wat is uwen probleme?’ 

Chicco liep naar Harry toe. Hij kreeg weer een paarse gloed over zich, en plotseling zweefde Harry, achter Chicco aan de leerlingenkamer uit.
Om de een of andere reden leken ze niet zichtbaar en hoorbaar te zijn voor anderen, want Harry schreewde en zwaaide, maar niemand reageerde.
Chicco liep de trap op naar de Noordertoren, en eenmaal bovenin, zat Hedwig op hen te wachten.
Harry herkende dit lokaal, hij had er een tijd lang Waarzeggerij gehad van Professor Zwamdrift. Er leek niets veranderd te zijn, alles stond nog precies zo als dat Zwamdrift het had achter gelaten. 
Hedwig vloog naar een kandelaar bovenaan de muur, en streek erop neer.
Gelijk schoof er een kast aan de kant, en stond er een spiegel.
Vervolgens vloog Hedwig naar de deur,. En liet het in het slot vallen.
Harry viel met een doffe klap op de grond, waarna Chicco naast de spiegel ging zitten. 
Maar die spiegel kende hij! Die had hij eerder gezien. Maar natuurlijk!
Het opschrift luidde:” Spiegel van Neregeb”
Langzaam liep hij er heen, behoedzaam, maar toch nieuwsgierig.
Hij zag zijn spiegelbeeld vaag.
Dichterbij liep hij, nu was zijn spiegelbeeld haarfijn te zien, even, maar hij was niet alleen. 
Het volgende moment verschenen er meer mensen in de spiegel.
Hij zag Sirius, Lupos, Tops, zijn ouders, Ginny, een Eenhoorn en… Voldemort.
‘Wat?! Mijn diepste verlangens? Ginny? Eenhoorn? VOLDEMORT?!’ Dacht Harry.
“Ja Harry. Ginny staate  erbij omdadde gij naar haar verlanget, die Eenhoorn bent e jijzelf, als jé getransformeerde bint. En Voldemort, ja, Voldemort, omdat je hem haat ent heme zo glaag wilte verslaane.” 
Vertelde Chicco hem. Harry leek er niet van te schrikken, maar van binnen voelde hij de angst weer opzetten. Angst, die met name bij Voldemort een grote rol speelt.
Hedwig vloog weer naar de kandelaar, en even daarna schoof de kast stukje bij beetje weer op zn plaats. Harry zag zijn ouders hem nog bemoedigend toelachen, tot ze verdwenen waren achter de kast.
‘Tijde om te gaan, Harry’ Hoorde hij.
De deur stond op een kier, Chicco liep weg, achter Hedwig aan.
Harry liep rustig over de gangen. Hij zag nog net het puntje van Chicco’s staart verdwijnen achter het portret van de Dikke Dame, toen hij de hoek om kwam. 
‘Zo laat al?’ dacht Harry. ‘We moeten naar de les…’ 
Hij haastte zich naar de leerlingen kamer, en zocht Ron en Hermelien, en zag ze even later bij het raam zitten.
“Ron! Hermelien! Hebben jullie er aan gedacht dat we zo naar-
“Ja, we moeten naar Bezweringen Harry, we wachtten al op je” zei Ron.
“Dat wilde ik net zeggen” 
“Das dan mooi” zei hij grijnzend. “Kom op maat, laten we gaan  dan, ga je ook mee Hermie?” 
“Doe niet zo flauw” zei ze lachend.
Plagend liepen de drie naar het lokaal van Professor Banning, waar ze direct naar binnen mochten lopen.
Het was een herhalingsles. De eerste tien minuten was iedereen bijna in slaap gevallen.
“…ongeacht de leeftijd. Een tovenaarskind uit het derde jaar kan de spreuk, maar dan is hij minder effectief en-
“Kijke daar eens!” Riep Marcel, die naar buiten wees.
“Kom op kinders, bij de les blijven alsjeblieft” Piepte Professor Banning, tevergeefs, want iedereen keek naar buiten en slaakte kreetjes van “oe” en “ah”.
Ook Harry keek naar buiten.
Er was een parelwitte eenhoorn buit het bos opgerezen, die nu rondjes vloog met grote, krachtige slagen. Hij fonkelde in de zon, waarna hij weer daalde en tussen het bladerdak niet langer zichtbaar was. 
 “Goed, waar was ik gebleven… ohja… De spreuk is dan minder effectief…” 

Na een vermoeiende les kwam toch iedereen druk praten het lokaal uit.
“Zag je hoe mooi hij was?” zei Marcel opgewonden tegen een meisje uit hun klas.
“Is dat zo bijzonder? Ik zie wel vaker eenhoorns? Zei Hermelien fluisterend tegen Harry, die de grap niet zag en alleen zijn schouders ophaalde.
“Blij dat dit de laatste les was vandaag” zei Ron opgelucht.
“We hebben alleen twee uur Bezweringen gehad!” zei Hermlein.
“Maar daarom was het wel ons laatste uur?” 
Plotseling bedacht Harry zich, dat hij naar zijn verdedigings lessen moest, en probeerde zich los te wrikken uit de figuurlijke greep van Ron en Hermelien.
Hij rende naar het kantoor van Perkamentus, zei tegen de vuurspuwer “Rozenbottelsiroop” en klopte even later aan op de deur van zijn kantoor.
“Binnen”




Bedankt voor de reacties en Tips, zoals jullie onderhand wel weten, verwelkom ik ze graag in het reactietopic of in mijn postvak via Pbtjes ^^

Moony


-----------------------------------


