DragonFly




Ginny liep zo snel ze kon naar hem toe en omhelsde hem.
Tranen rolde over haar wangen van blijdschap.
Iedereen stond voorzichtig op.
Even was het stil in de kamer, maar meneer Wemel brak het ijs met:’Goed dat je er weer bent, jongen!’

Astrid liep door de tuin.
Ze wist niet dat Harry zich weer beter voelde.
Toen ze haar moeder tegen een dikke boom zag zitten, liep ze voorzichtig naar haar toe.
‘Scheelt er iets, mam?’ vroeg ze, maar Mondilia antwoorde niet.
Ze zag er vrij droevig uit.
‘Je mist hem, hé? Je mist papa?’ 
Mondilia knikte.
Astrid miste hem ook.
Echt kennen had ze haar vader nooit gedaan, maar toch voelde de gedachte van haar vader erg vertrouwd.
Mondilia stond op en liep weg zonder iets te zeggen.
Astrid begreep wel dat ze het moeilijk had.
Ze was heel trots op haar moeder, want dankzij Mondilia was het hele project “Voldemort uitschakelen” toch gelukt.
Versuft zette ze zich neer tegen de boom.
Morgen de bruiloft van Fleur en Bill.
Het galmde door Astrids hoofd.
En ze moest nog ergens aan denken.
Voor zich zag Astrid Ron iets ineen knutselen.
Op de houten bank zat hij een kaart te maken; iets wat voor hem veel moeite leek te kosten.
Ze liep naar hem toe en vroeg of ze hem kon helpen.
‘Eh...nee!’ zei hij kortaf.
‘Het is een verassing voor...’
Opeens kwam Hermelien aanrennen.
‘Voor Hermelien!’
‘Ron, Harry is weer naar beneden gekomen! Hij voelt zich al veel beter! 
Kom snel!’
Ze greep Rons hand en sleurde hem mee naar binnen.
Astrid bleef alleen achter.
Nu was haar de hoop al helemaal vergaan.
Hermelien en Ron waren een stel; je zag het zo!

De volgende dag...
De bruiloft was echt prachtig.
Snel haastte Astrid zich naar beneden.
Ze had heel slecht geslapen, maar toen ze beneden iedereen in prachtige gewaden of jurken zag, gingen haar ogen opeens heel wijd open.
Ze vluchtte zich naar Ginny en jammerde dat ze zelf helemaal geen jurk had voor het feest.
‘Kom’, zei Ginny.
Ze trok Astrid mee tot op de trappen en deed het deurtje van een zeer klein kamertje open.
Astrid mond viel bijna open.
Overal – maar dan ook overal waar ze keek, zag ze kasten vol spullen om kleren mee te kunnen maken.
Van lappen stof tot naald en draad.
Ginny knikte trots.
‘Dit is mams grootste verzameling ooit!’
Astrid keek in de volle, maar heel ordelijke lades en vond er meteen een mooie kleur stof.
‘We kunnen van al dit materiaal wel een mooi kleed voor je maken.
Mam zei dat ze er wel een voor je zou maken.’
Astrid knikte.
‘Mag ik misschien zelf eens proberen?’
Ginny gelofde haar niet.
‘Wat? Kan jij kledij maken?’
‘Ja, ik heb het nog geleerd uit een oud boek van mijn vaders nicht.’
‘Oh...oké, dan!’
Astrid sprak een toverspreuk uit en liet daardoor de naalden en draden hun werk doen op het glanzende blauwe stof.
‘Wauw!’ riep Ginny uit.
‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’
Ze staarde naar wat het mooiste jurk van de wereld wel kon zijn.
‘Ach, de oudste spreuken zijn meestal de beste!’ lachte Astrid.
‘Vlug, trek het aan!’
Astrid haastte zich en ging daarna weer met Ginny naar beneden.

De hele bruiloft was magisch.
Iedereen die de familie Wemel kende, was aanwezig.
Zowel Perkamentus, Anderling, Sneep en alle andere docenten van Zweinstein; maar ook Droebel, Jaak Stuurman en vele anderen die niet uitgenodigd waren, hadden ook allemaal tijd gemaakt om te komen.
Het ja-woord dat het kersverse gehuwde koppel aan elkaar gaven, deed de hele menigte aanwezigen huilen van ontroering.
En ook het feest daarna was heel bijzonder.
Alles was versierd in het wit; juist zoals mevrouw Wemel het wou.
Tegen de avond, wanneer er al veel mensen naar huis waren en er enkel nog het speciale avondmaal werd gegeten, heerste er een gespannen stilte tussen Ron en Hermelien.
Het was eigenlijk niemand opgevallen, behalve Astrid.
Ze had niet veel van het feest gehad; haar hart leek helemaal gebroken.
Na het maal was iedereen gezellig aan het praten, maar Astrid zat buiten.
Weet tegen de boom zoals de dag ervoor.
Opeens vroeg een zachte stem of hij erbij mocht komen zitten.
Ze keek op.
Dat Ron die avond naar haar toe zou komen, was wel het laatste waarvan ze dacht dat het ging gebeuren.
Ze knikte maar even.
Het bleef dan ook minutenlang stil tussen hen.
Binnen hoorde ze zoveel lawaai en buiten was het zo stil.
De hemel was zo helder als wat.
De sterren fonkelden in de lucht.
‘Astrid, ik weet niet...’, begon Ron na een tijd.
‘Ik wou iets maken voor je, maar het is mislukt, dus ben ik het maar gaan kopen.’
Astrid trok een ongeloofwaardig gezicht.
‘Hoe bedoel je?’
‘Hier.’
Hij duwde haar een klein envelopje in haar handen.
Voorzichtig deed ze het open.
Voor jou een dikke zoen, omdat jij de aller liefste bent!
Astrids ogen straalden.
‘Da’s het liefste wat iemand ooit tegen mij gezegt heeft’, zei ze.
‘Maar..ik dacht dat je iets had met Hermelien?’
Ron schudde zijn hoofd.
‘Hermelien en ik zijn gewoon vrienden; beste vrienden.
op jou ben ik verliefd!’
Hij boog zijn hoofd naar Astrid en zoende haar.
Nu was Astrids dag echt fantastisch!

The end!

ziezo, lieve mensen; mijn verhaal is gedaan.
Ik hoop dat jullie het wel leuk vonden!
Als jullie nog reactie's hebben, mogen jullie me altijd pb'en of mailen.
Echt heel erg bedankt om mijn verhaal te lezen en om berichtjes te sturen.
xxx


-----------------------------------


