Pluckjes




En het volgende hoofdstuk!
Ik lul er verder natuurlijk niet teveel bij en laat jullie niet langer in spanning wachten! ;)
XilonaX; bedankt voor je reactie in het reageertopic, erg leuk! ;)

Veel leesplezier! :P


Hoofdstuk 2
Na ons telefoongesprek ging ik naar beneden om samen met de familie een film te kijken.
"Ah, Pascalle, net op tijd! De film begint net!"
Ik plofte naast Fabian op de bank neer en glimlachte naar mijn moeder.
"Mooi. Wat voor een film is het?"
"Fantasie."
Het was Taylor die me antwoordde. Ze mocht dan wel twee jaar ouder zijn dan ik was, toch was het af en toe een kinderachtig kind. Zo nu ook, met haar antwoord. Fantasie, de toon waarop ze dit zei alleen al. En dan haar blik.
"Jaloers kreng.", zei ik haar.
"Pascalle!", zei mijn vader streng. Ik negeerde hem en richtte mijn aandacht op Taylor.
"Je bent gewoon jaloers dat ik wel kan toveren en jij niet. Dat ik wél alles kan doen wat ik wil doormiddel van magie en jij niet."
"Ach, een beetje met een stokje heen en weer zwaaien, waarom zou ik dat willen?!", verdedigde Taylor zich, maar haar blik gaf aan dat ik gelijk had.
"Taylor, Pascalle! Stoppen. Nu!", mijn moeder kwam tussenbeiden en ik zakte weer terug in de bank. Met een zucht staarde ik naar het beeld, de film helemaal niet volgend. Mijn gedachten waren bij het briefje dat ik in mijn broekzak had gepropt toen ik naar beneden wilde gaan. Ik pakte het tevoorschijn, vouwde het open en las het voor de zoveelste keer weer. Nog steeds had ik geen idee waar dit op sloeg en van wie dit briefje afkomstig was.
"Liefdesbriefje?"
Fabian trok het perkament uit mijn handen, sprong van de bank en rende weg.
"Fabian!"
Ik sprong overeind en rende hem achterna. Fabian bleef uiteindelijk voor de televisie staan.
"Gevaarlijke tijden om je uil rond te sturen met brieven. Niet meer doen. Ik heb haar nog net uit de klauwen van de vijand weten te redden. Voortaan moet je een andere manier van communicatie bedenken, uilen zijn niet meer veilig. Vanavond, twaalf uur, gebruikelijke ontmoetingsplek.", las Fabian voor. Hij keek op van het blaadje en keek me aan.
"Pascalle?", klonk de stem van mijn moeder. Ik griste mijn briefje uit de handen van Fabian en draaide me om naar mijn ouders.
"Je wordt bedankt.", siste ik nog naar Fabian.
"Ja?"
"Wat is dat voor een briefje?"
"Dat... Voor..."
"Toch niet weer voor de Orde van de Feniks? Daar ben je..."
"Pap, je bent geweldig!" Ik vloog naar hen toe, drukte een kus op zijn wang en rende naar de telefoon, die ik nog op mijn kamer had laten liggen.

"Elvina Channery."
Eindelijk, na drie keer bellen nam ze pas op.
"Wegisweg is niet goed.", ratelde ik meteen. "We moeten daar niet heen."
"Met wie spreek ik?"
"Met mij."
"Wie is mij?"
"Elvina!", zei ik geïrriteerd.
Een schaterlach klonk aan de andere kant van de lijn.
"Heb je al een idee van wie die briefjes kunnen zijn?"
"Niet helemaal, maar ik weet wel waar we heen moeten."
"De Wegisweg, toch?"
Zucht. Elvina kan soms best dom zijn. Af en toe lijkt ze wel vergeten te zijn hoe ze moest nadenken.
"Nee, dat zei ik net. We moeten ergens anders heen."
"Waarheen dan?"
"Naar onze gebruikelijke ontmoetingsplek."
"Die hebben we toch niet? Wat zit iedereen nou toch ineens over een gebruikelijke ontmoetingsplek te zeuren!"
"Je weet dat ik het niet zomaar over de telefoon kan zeggen, toch?"
Een zucht van Elvina.
"Weet ik."
"Vertrouw me nou maar. We gaan om twaalf uur naar die ontmoetingsplek."
"Goed."
"Oké."

Met de telefoon in mijn ene hand en het briefje in mijn andere liep ik weer naar beneden. De telefoon legde ik op tafel, het briefje ging weer in mijn broekzak. Taylor en Fabian zaten gespannen naar de film te kijken, mijn ouders waren niet meer in de woonkamer.
"Waar zijn papa en mama?", vroeg ik vanuit de keuken. Ik dook in de koelkast om wat te drinken te pakken en keek naar de klok. Pas tien uur. Wachten duurt lang. Ik wist nu al dat het een eeuwigheid ging duren voordat het twaalf uur zou zijn.
"Buiten."
Als die 's avonds buiten waren, stonden ze te roken. Typisch iets voor Dreuzels, als je het mij vraagt. Ik snap er helemaal niets van. Ik weet alleen dat ze het roken noemen. Een Dreuzelding. Niet te lang bij stil staan.
De koelkastdeur gooide ik weer dicht, het glas cola liet ik op het aanrecht staan, waarna ik de keukendeur opende en de duisternis in tuurde.
"Ma?", riep ik.
"Ja?", klonk er achter uit de tuin. Fijn, moest ik weer de kou in om ze te vergezellen. Niet zonder mijn glas cola. Ik draaide me om, pakte mijn glas en ging naar buiten.
"Hoe houden jullie het vol hier in de kou!", klaagde ik bibberend terwijl ik naast mijn vader op het houten bankje ging zitten.
"Ach, zo koud is het nou ook weer niet."
"Wel."
"Wat was dat nou voor een briefje?"
"Daar kwam Mira mee terug."
"Wat staat er voor zo laat nog op het programma? Waar je dan ook heen mag gaan..."
"Ik weet het ook allemaal niet, pa.", zei ik met een zucht. Ik dronk mijn glas voor de helft leeg en zette het op het tafeltje voor me.
"Het enige wat ik weet is waar Elvina en ik heen moeten."
"Is dat nou wel zo verstandig? Je weet niet eens..."
"Mam, Mira brengt niet zomaar briefjes. Ze gaat niet zomaar naar een vreemde toe omdat die vreemde een briefje naar mij moet versturen."
"Het is dus een bekende."
"Juist, en dáárom ga ik wel om twaalf uur weg."
"Ik ben het er niet mee eens."
"Ach, Lorain! Ze gaat samen met Elvina naar dat... Wat is het eigenlijk?"
Hij richtte zijn blik op mij. Hoewel het te donker was, kon ik het zien.
"Noem het een bijeenkomst. Ik weet ook niet wat ik er van moet verwachten."
Mijn moeder zuchtte en vond het maar niets, nog steeds niet. Ik keek naar haar. Ze blies rook uit en drukte haar peuk uit in de asbak. Waarschijnlijk was ze druk bezig met bedenken van argumenten waarmee ze mij over kon halen thuis te blijven vanavond. Maar ik ging, hoe dan ook. Ik wilde weten waarom dat briefje gestuurd was.
"Wat vinden de ouders van Elvina hier van?"
"Mám! Elvina is bijna twintig! Haar ouders hebben niets meer te zeggen over haar!", riep ik. "En houd nou alsjeblieft op; het heeft geen enkele zin. Mijn besluit staat vast."
Eigenwijs, koppig en eigenzinnig. Drie eigenschappen waar mijn ouders van tijd tot tijd niet om heen konden. Ik wilde dit, ik ging ervoor.



-----------------------------------


