Pottergirl




HOOFDSTUK 14
Fred stond in de woonkamer.
Wat hij daar zag was niet bepaald opvrolijkend.
Zijn moeder omhelsde zijn vader, luid snikkend en met haar gezicht verborgen op zijn vaders schouder.
Zijn vader hield zijn moeder stevig vast, zijn gezicht asgrauw en nat van de tranen.
Fred keek even wat er allemaal aan de hand was in de woonkamer.
Verdriet overheerste en hing bijna tastbaar in de lucht.
'Ma...', begon Fred, maar hij kon zichzelf niet meer onder controle houden.
Tranen stroomden over zijn wangen, hij rende de trap op en sprong op zijn bed, met zijn gezicht in zijn kussen.
Hij huilde zoals hij nog nooit had gehuild.
Hij deed alles met George, alles!
Wat moest hij nu?
Misschien had het geen zin meer om te leven...
Bij dat idee schrok Fred van zijn eigen gedachten.
Hij ging rechtop zitten.
Nu kon hij het verdriet van zijn ouders en vrienden al bijna niet aanzien, wat zouden ze dan moeten lijden als hij er ook nog eens vandoor ging?
Hij dacht na.
Hij wist niet wat hij moest doen.
Hij wilde zijn ouders niet nog meer verdriet aandoen, maar hij kon dit zelf ook niet meer aan.
Hij ging op zijn bed liggen en viel van vermoeidheid en verdriet in slaap.


-----------------------------------


