DragonFly




Heey, 
het was weer lang geleden, ik weet het, maar vandaag post ik het eerste deel van het slot.
Dat hadden jullie wel kunnen raden na Hoofdstuk 15.
Maar niet getreurd :d er komt snel weer meer.

Epiloog

2 maanden later 

Een vrouw gilde.
Een bekende stem.
Harry opende zijn ogen.
Over zijn voorhoofd parelde een druppel zweet en iets in zijn maag borrelde vol woede.
Hij ging van het bed waar hij op lag.
Het enige waar hij op dat moment aan kon denken, was de droom die hij enkele minuten had gehad.
Het was niet zomaar een droom.
Het was meer een herinnering.
Een herinnering die elke nacht in de voorbije twee maanden was teruggekomen in zijn dromen.
Het was ook wel te zien dat Harry daardoor slechte nachten achter de rug had.
De wallen onder zijn ogen waren bijna blauw en zijn ogen zelf kon hij nauwelijks open houden.
Er was iets vreemds aan de hand.
Waarom beleefde hij elke nacht steeds opnieuw die verschrikkelijke dag in zijn dromen?
Elke keer keek Harry terug hoe hij zijn vijand uitschakelde.
Want dood was Voldemort…
Het werd vastgesteld en de dag nadien werd hij zelfs nog gecremeerd en onder de grond gestopt.
Maar of zijn geest nog ergens weerloos en alleen ronddoolt weet eigenlijk niemand.
Het bleef een raadsel voor Harry en elke dag voelde hij zich slechter worden.
Hij verbleef nog steeds bij de Wemels, maar hij kwam zijn kamer niet meer uit.
Hij wilde enkel zijn bed én Hedwig – zijn beste vriend op dat moment – nog op zijn kamer hebben.
Een echte kamer kon je het trouwens niet noemen.
Hij verbleef op de hoogst gelegen kamer van de zolder, die hij eerst van alle rommel en zooi had ontruimd voor hij er introk.
Af en toe kwam er iemand wel eens naar hem kijken.
Meestal was dat Astrid, Ginny of mevrouw Wemel.
Ondertussen waren Fleur en Bill ook weer thuis.
Ze stonden op het punt te trouwen.

Dat Voldemort dood was, bleef ook niet onopgemerkt bij de rest van de tovenaarswereld.
Na zijn dreuzelse begrafenis barste er een heel feest los.
De doodoeners werden gevangen, behalve Helen, die kon naar het buitenland vluchten.
Zweinstein zou over enkele weken terug open gaan en Perkamentus zou terug schoolhoofd worden.
Maar vreemd genoeg deed dat Harry helemaal niets.
Hij leek nog enkel in zichzelf geïnteresseerd te zijn.
Hij had blij moeten zijn.
Hij had zijn doel bereikt en hij had anderen weer een vrij en zorgeloos leven gegeven.
De mensen hielden van hem.
Hij was immers hun grote held.
Plots werd Harry uit zijn gedachten gehaald.
Iemand klopte zacht op de deur.
Maar Harry zei niets.
Het enige wat hij wilde, is dat ze hem met rust lieten, maar dat werd hem zelfs niet gegund.
Het was Ginny.
Ze had een bord eten en een glas pompoensap bij zich.
Harry’s gezicht verkrampte een beetje.
Hij nam Ginny’s hand, nadat ze zijn eten op de grond had gezet bij gebrek aan een ander tafeltje waar ze het op kon zetten.
Harry voelde zijn hart weer sneller gaan.
‘Hoe voel je je?’ vroeg ze aan hem.
‘Goed’, loog Harry, maar dar wist Ginny ook wel.
‘Waarom kom je dan niet naar beneden?’
‘Ik wil alleen zijn.’
Ginny keek hem triest aan en stond op.
Tranen dropen over haar wangen en haar ogen werden heel rood.
Plots was ze weer verdwenen.
Nu haatte Harry zichzelf nog meer.
Wat scheelde er toch met hem?
Zo was hij toch niet?
Was hij dan echt zo’n zeurpiet, eenzaat en egoïst?
Dit had het mooiste moment van zijn leven moeten zijn!
Bedroeft legde hij zijn hoofd op het harde, koude kussen van zijn bed.
Van wanneer hij zijn ogen sloot, kwamen er allemaal sterretjes in de duisternis.
Maar Harry sliep niet, of toch?
Hij hoorde de vrouw weer gillen.
Het was Lily!
Harry zag plots zijn moeder weer.
Ze knikte liefdevol naar hem.
Achter haar stond James.
‘Dag jongen’, zei hij.
Was het nu een droom of niet?
Hoe kon hij anders zijn ouders zo “levendig” zien?
Zat hij dan zo hevig in de put dat hij zelfs begon te hallucineren? 
‘We zijn echt, Harry’, zei Lily.
‘En wat je gedaan hebt, is niet fout!
Je hoeft je er niet voor te schamen.
Voldemort doden moest gebeuren.
Je was onze enige hoop.
Voel je er niet slecht om.
Je bent geen moordenaar, maar een bevrijder!
Kijk eens naar buiten.
Je zal zien dat hier binnen zitten helemaal geen nut heeft.
De mensen willen jou zo graag bedanken om wat je voor hen gedaan hebt.
Beschouw jezelf niet als een misdadiger.
Je hebt enkel gedaan wet je moest doen.
Je bent een echte held, ónze held!
En we zijn trots op je en we houden van je!’
Nadat Lily dat gezegd had, vervaagde ze weer snel.
Zo snel dat Harry niet meer de kans had op de antwoorden of om haar te knuffelen.
Harry kon zijn eigen ogen niet geloven.
Hij voelde zich nu zo anders.
Maar hoe kwam het dat hij zijn ouders terug gezien had?
En dan nog wel echt?
Ondanks dat het erg bizar was, voelde Harry zich er goed bij.
Hij ontwaakte precies uit zijn slapen en ging rechtop zitten.
Na één keer diep ademen , stapte hij naar zijn kamerdeur.
Voor de eerste keer in enkele weken betrad hij de trap die naar beneden leidde.
Maar hij was wel nog bang.
Plots realiseerde Harry zich dat hij zich stom had gedragen.
Hij had zich aangesteld.
Als hij zo had verder gedaan, zou hij zelfs de trouw van Bill en Fleur hebben verpest.
Die was al de volgende dag.
Wanneer hij beneden was, stond hij even onzeker voor de deur van de woonkamer.
Maar hij zwaaide al vanzelf open.

Next Time: het tweede en tevens laatste deel van het Epiloog en dit verhaal!
Greetz, Jill.


-----------------------------------


