duffie




Heeey!!!
Weer een nieuw stukje, iets langer dan anders...
Kusjes aan Jacobijn!!!
Geen reacties *baalt*
Maar ja, je kan niet alles hebben hé  :P 
Oh ja, nog ff een opmerking; Als je op absoluut gebuisd klikt... Heb je dan ook alles gelezen dat er tot nu toe staat? Want als je alleen het eerste hoofdstuk leest (die naar mijn eigen mening ook niet zo denderend is) vind ik dat nogal laf... Maar dat zal waarschijnlijk wel aan mij liggen hé...
Hier komt die!!
Kus!
X.
Kel
___________________________________________________________

Hoofdstuk 7: Zullen ze het óóit leren?

~~Lily~~

‘Ik was geshockeerd geweest toen Potter geraakt werd door een beumel, berkel, beurek, beuker! Ja, dat was het een beuker… Ik had resoluut mijn handen voor mijn mond geslagen, waarom ik dat deed? Ik heb geen flauw idee… Bezorgdheid, denk ik, maar waarom ben ik bezorgd om Potter? Ik bedoel, hij is toch oud en wijs, alhoewel oud genoeg? Ik zou zeggen iets ouder dan een kleuter, maar daar ging het nu niet om. Dé vraag is waarom ik bezorgd was om Potter… Ik merk ook dat ik steeds vaker aan hem denk als James en niet meer als Potter…’ Ik dacht verwoed na. 
“Waarom? Waarom?”
“Dat is zo duidelijk als een klontje, Lil!” zei Jess die een uitleg aan het geven was. “Klammfels vond het niet zo leuk dat ze verloren van ons team, dus lieten ze een beuker op Potter los…” Ik keek haar verdwaasd aan.
“Laat ook maar…” zuchtte Jess “Je was niet aan het luisteren hé?! Of wel soms?” Ik herkende een geïrriteerde ondertoon in haar stem. Ik beet op mijn onderlip.
“Sorry, waar had je het over? Ik was er niet bij met mijn gedachten,” probeerde ik de zaak nog te redden.
“Inderdaad. Dat hebben we ondertussen al gemerkt,” merkte Ann droog op. Ik haalde mijn schouders op, en staarde weer in het haardvuur. ‘Hoe zou het met James zijn?’ dacht ik bezorgd. ‘Ik bedoel Potter…’
“Maar Lily,” begon Ann voorzichtig, me uit mijn gedachten halend. “Je was nogal geschokt toen Potter een beuker in zijn maag kreeg, denk je niet?” Ann en Jess kregen een triomfantelijke grijns op hun gezicht. Ik keek hen geschokt aan.
“Was dat zo duidelijk dan?” mompelde ik zacht. De twee meiden knikten overtuigend. Ik trok een bedenkelijk gezicht.
“Lil, denk je niet dat het tijd wordt dat je het toe geeft?” vroeg Jess. Ik keek haar met een opgetrokken wenkbrauw aan.
“Ik denk dat ik maar eens naar de bibliotheek ga…” mompelde ik, terwijl ik rechtstond. Ik had geen zin om de hele tijd een discussie te voeren over iets waar ik zelf het antwoord nog niet van kende… Ik liep richting het portretgat.
“Lily! Je moet het ooit toegeven!” hoorde ik Jess me nog na roepen. Ik haalde mijn schouders op en draaide me langzaam om.
“Ooit is nog niet nu Jess!” riep ik terug.
“Dus je geeft het toe?!” zei Ann blij. Ik zuchtte. ‘Waarom is dit zo moeilijk om te begrijpen?’ dacht ik geërgerd.
“Ik geeft niets toe, en ontken ook niets… Doei meiden!” Ik hoorde nog een zacht protestgeluidje van Jess’ kant, maar die werd opgehouden door een duwtje in haar zij van Ann. Ik gniffelde zachtjes. In plaats van naar de bibliotheek te gaan zoals ik had gezegd, liep ik naar buiten toe. De lucht was helder blauw met hier en daar een paar spierwitte wolken. Ik deed mijn blauwe tas af, bij het meer en plofte er neer. 
“Wat zal ik eens gaan doen?” vroeg ik mezelf hardop af. ‘De laatste tijd heb ik iets met muziek… Dus als ik eens een liedje probeer te schrijven?’ Ik knikte goedkeurend… Dat zou ik wel eens willen proberen. Ik zocht in mijn tas naar een schrijfblok en vond hem na veel gevloek. Een veer en een potje inkt zaten in een apart zakje aan de zijkant van de tas. Ik dacht even diep na, voor ik begon te pennen. 
Na een half uurtje keek ik tevreden naar mijn blad, het was best wel mooi geworden. Zachtjes begon ik de tekst hardop voor te zingen (die me zo veel aan Potter en Zwarts deed denken, maar toch ook een beetje aan mezelf…):

Everyone thinks they know me, 
They think they comprehend 
Wake up and smell the coffee 
I am not that innocent 

Everybody tells me 
That I should not believe 
You're more than smoke & mirrors 
But I am not that naïve 

No no no 
I'm no angel, I'm no angel 
No no no 
I'm no angel, anymore 
This is now, this is me 
I'm no angel, baby 
This is now, this is me 
I'm breaking free 

Everyone says I'm falling 
But they don't understand 
I'm tired of choosing right from wrong 
I'm not that innocent 

Everybody tells me 
I'm bound to be deceived 
But I don't need protection 
'cause I am not that naïve 



-----------------------------------


