duffie




Hoofdstuk 3: Zweinsveld 

**James** 

“Geef het dan toch toe, Evers!” riep ik haar nog na. “Pfff…” 
“Je leert het ook nooit hé?” vroeg Remus die zoals gewoonlijk had zitten studeren, voor de haard. 
“Wat moet ik leren dan?” 
“Hoe je met haar moet om gaan, misschien?” 
“Ik doe net zoals ik bij al die andere meiden doe…” 
Remus schudde zijn hoofd. 
“Jij bent hopeloos…” 
“Misschien wel, ja!” beet ik hem toe. Ik stormde, nog steeds wrijvend over mijn pijnlijke wangen, de trap op, richting de slaapzalen. 
“En?!” 
“Wat en, Sluipvoet?” 
“Wat moest onze tijgering?” 
“Weet ik veel,” 
“Heeft ze je weer geslagen?” vroeg Sirius grijnzend. Ik knikte. 
“Ik denk dat ik maar eens ga slapen.” 
“Ja, doe dat, Gaffel!” zei Sirius nog steeds grijnzend. 
Ik schudde nu ook lachend mijn hoofd. ‘En ik zou dan een hopeloos geval zijn…’ met die gedachte viel ik in slaap. 

Ik voelde een por, een harde vloer, geschreeuw en weer een por. 
“Ja, Sluipvoet, ik ben wakker man!” schreeuwde ik kwaad. 
“Oeh, Gaffel, dat werd tijd…” 
“Hoe laat is het dan?!” 
“Tegen tienen.” 
“Wát?!” 
“Het is ongeveer tien uur…” 
“Ja, ja dat had ik al begrepen,” zei ik droog. 
“Kleed je nu maar aan, we mogen naar Zweinsveld, remember?” 
“Oh ja, ik moet nog naar die Annabella, of zo iets…” 
“Uhu, dus schiet nou maar op.” 
Ik spurtte naar de badkamer en gooide wat water in mijn gezicht. Ik bekeek me in de spiegel. Ik streek elegant met mijn hand door mijn haar en liep opgewekt naar Sirius. 
“Klaar!” 
“Oké, ik ga eerst eens kijken of ik een glimlachje krijg van Farelli.” 
“Farelli?” 
“Die Jessica.” 
“Oh, ja.” 
Sirius liep naar Farelli en Evers toe, die aan een tafeltje in de leerlingenkamer zaten. 
“Hoi schoonheden!” zei hij opgewekt. Farelli en Evers keken hem minachtend en geërgerd aan. 
“Zin om me te vergezellen naar Zweinsveld?” vroeg Sirius. Ik liep nu ook af op het groepje. 
“Heb je nog niet genoeg dates dan?” vroeg Evers geërgerd. 
“Zie ik eruit als Gaffel?” 
“Oh, Sluipvoet dat heb ik gehoord!” 
“Haha, sorry, Gaffel!” Ik schudde grinnikend mijn hoofd. 
“Jij moet nog naar Annemiek, remember?” 
“Jij nog naar Annabella, remember?” 
“Ja, ja, het is al goed.” Ik keek Sirius even grijnzend aan. Deze truc werkte meestal altijd. 
“Het spijt mij, schone jonkvrouwen, maar de plicht roept!” Ik deed alsof iemand mijn naam riep. Sirius kon het niet laten om even te grinniken. Ik knipoogde naar de meiden. Toen ik voorbij Evers liep kon ik het niet laten om; “Doei schat, ga je missen,” te fluisteren. Ik hoorde Evers woedend mijn naam roepen, maar ik liep stug door met Sirius op de hielen. 
“Haha, die was goed, Gaffel!” 
“Weet ik toch?!” 
“Je had tijgerin haar gezicht moeten zien! Rood van woede…” 
Ik grinnikte. 
“Kunnen we niets uithalen met Secreetje voor we naar onze veroveringen gaan?” vroeg ik grijnzend. 
“Nee, onze voorraad is op weet je nog?” 
“Oh ja…” 
“Dan spreken we af om half twee bij Fonko’s fopmagazijn?!” 
“Ja, doen we. Nemen we die grieten mee, of…” 
“Ja, wat dacht je dan?” 
“Eh geen idee,” zei ik grijnzend. Ik dacht aan wat we allemaal nodig zouden kunnen hebben. Toen we bij de grote zaal aankwamen zag ik Annabella al zitten. 
“James! Joehoe!” riep ze. Ik draaide geamuseerd met mijn ogen. 
We liepen op haar af. 
“Goedemorgen, schoonheid,” zei ik opgewekt. Annabella begon te blozen en te giechelen. 
Sirius grijnsde toen Annemiek ook de zaal in kwam lopen. 
“Zie je tegen tweeën, Gaffel!” 
“Yo!” riep ik hem nog na. 
“Wat gaan we tegen tweeën dan doen?” vroeg Annabella geïnteresseerd. 
“Oh dan gaan we naar het fopmagazijn, leuk toch?” vroeg ik terwijl ik haar in haar nek kuste. 
Ze knikte. ‘Oh dit was te makkelijk,’ dacht ik. Ik nam een boterham en begon er jam op te smeren. Ik voelde Annabella’s ogen op me branden. Ik keek haar aan en knipoogde. Je zag weer die vertrouwde blosjes opkomen. ‘Zou ieder meisje dat hebben?’ vroeg ik mezelf af. ‘Ik hoop van niet hoor, dat is zo irritant, tenzij het bij Evers is.’ Ik grijnsde. ‘Dat is gewoon grappig..’ 
“Waar zit jij met je gedachten?” vroeg Annabella geïnteresseerd. 
“Bij het knapste meisje van de school?” zei ik terwijl ik weer naar haar knipoogde. 
Ik at snel mijn boterham op en liet me gewillig mee de zaal uitsleuren. Eenmaal bij Zweinsveld aangekomen nam ik weer de leiding op me. 
“Waar wil deze mooie jongedame heen?” 
“Ik wil wel eens naar het krijsende kot gaan kijken?!” 
“Mijn jonkvrouw haar wil is mijn wet,” zei ik grijnzend. ‘Te makkelijk…’ 
Ze gniffelde en haakte haar arm in de mijne. Bij het krijsende kot stonden we stil. 
“Dit is een super mooi uitzicht,” merkte Annabella op. Ik knikte. Ik loodste haar naar een boom en begon haar te zoenen… 

“Hey, Gaffel!” zei Sirius die al bij Fonko’s fopmagazijn stond te wachten. 
“Hey, Sluipvoet.” Ik liep naar hem toe en we deden onze heimelijke handdruk. Die ging als volgt: Als eerste duwen we onze vuisten tegen elkaar, dan nemen we elkaars handen vast (alsof we onze handen gaan schudden) die schuiven we dan snel van elkaar, waarop we als volgt onze schouders tegen elkaar aan duwen. We liepen vrolijk het fopmagazijn binnen. Ik nam direct een stuk of twintig mestbommen vast. Sirius liep resoluut naar het vuurwerk. 

Na vele galjoenen lichter te zijn geworden liepen we weer richting het kasteel. Bij het verboden bos nam ik afscheid van Annabella. 
“Ik vond het een leuke dag, schoonheid.” Ik nam haar hand en drukte mijn lippen op de rug van haar hand. Zonder haar nog aan te kijken liep ik naar Sirius die, inmiddels, Annemiek ook al ergens gedumpt had. 
“Dat ging gesmeerd,” merkte Sirius op. 
“Ze zouden meiden versieren verboden moeten maken.” 
Sirius knikte instemmend. 
“Ze zijn zo makkelijk te beïnvloeden,” 
“Wie is er zo makkelijk te beïnvloeden?!” vroeg een nieuwsgierige stem achter ons. Sirius en ik draaide ons met een ruk om. 
“Oh, niemand, schat,” zei ik opgewekt, toen ik niemand minder dan Lily Evers en Jessica Farelli zag staan. 
“Hoe vaak nog, Potter?” vroeg Evers die geërgerd zuchtte. “Ik ben je schatje niet, en dat zal ik ook nooit zijn!” Ik zag Farelli Evers een stomp in haar zij geven. Evers keek Farelli geërgerd aan. “Niet dat ik dit vrijwillig doe, maar het moet maar.” Ik keek haar vragend aan. ‘Wat bazelt ze nou?’ Ik keek naar Sirius die er kennelijk ook niets van begreep. 
“Kom nou maar gewoon mee,” zuchtte Evers. Ik haalde grijnzend mijn schouders op en liet me gewillig meesleuren naar een bezemkast. Ik keek haar met twinkelende oogjes aan. 
“Het is niet wat je denkt Potter,” 
“Oh, wat denk ik dan, schat?” 
Lily draaide met haar ogen. 
“Noem me nog één keer schat en ik zorg ervoor dat je nooit meer Zwerkbal kan spelen.” 
“Oké, schat,” zei ik totaal niet uit het veld geslagen. Ik was Evers’ dreigementen immers al gewend. Ik voelde weer een handdruk tegen mijn kaak belanden. Ik wreef over mijn wang. 
“Moest dat nou?” 
“Ja, dat moest.” 
“Waarom?” 
“Daarom!” 
“Nee, dat bedoel ik niet,” zuchtte ik geërgerd. “Waarom sleur je me mee een-” ik keek nog eens aandachtig rond “-bezemkast in om me te slaan, dat kan je op de gang toch ook?! Of was je soms iets anders van plan?” Ik keek haar weer grijnzend aan. 
“Oh, Potter, je bent walgelijk!” 
“Dat kan jij toch nog niet weten?” 
“Hoezo niet?” vroeg ze me niet-begrijpend. 
“Als je me nog niet eens een kans geeft om je te zoenen.” PATS, dat was weer een handdruk. 
Ik hoorde haar diep zuchten. 
“Blijf nu maar gewoon uit de buurt van Malfidus, oké?” 
“Eh, nee, niet oké!” Ik keek haar vragend aan. “Waarom zou ik dat doen?” 
“Omdat je anders met die arrogante kop van je van school gestuurd wordt.” 
“Aha, zeker dat je me niet wilt kussen?” 
“Ik meen het Potter!” 
“Ja, ik ook,” 
“Oh, jij bent zo, zo…” Ze keek me woedend aan. Ik kijk haar vragend aan. 
“Wat ben ik?” vroeg ik uitdagend. “Buiten knap, slim en lief en…” 
“…Mijn aandacht niet waard!” riep ze in mijn oor. Ze stormde de bezemkast uit. Mij kwaad en verbaast achter latend. 


-----------------------------------


