duffie




Heeey!!!

Oh, wat een lieve reacties heb ik allemaal gekregen! Jullie zijn echt schatten!  *Geeft iedereen een dikke kus* 
Ok, genoeg geslijmd xD, hier is het volgende stukje!
I hope you like it ...

xxx
me
________________________________________________________ 


~~Lily~~ 

“Moeten ze nou altijd zo lawaaierig zijn?” mopperde ik tegen Jess. Jess haalde haar schouders op. 
“Typisch jongens, hé,” vertelde Jess slaperig. Ik haalde mijn schouders op en ging weer op mijn bed zitten. Ik maakte al mijn cadeautjes open en kreeg onder andere heel veel snoep en boeken. Ik kreeg zelfs een boek van Remus, de heks en het verleden; geschreven door Melinda Verkwistte. Ik liep opgewekt naar beneden. 
“Goedemorgen, Remus!” zeiden Jess en ik in koor. Hij glimlachte. 
“Hoe vond je, je boek, Lily?” 
“Fantastisch! Dat wou ik altijd al hebben.” 
“En jij Jess?” 
“Leuk 10 miljoen vossenstreken, geschreven door, Marcus. Zalig boek.” 
We grinnikten. Jess en ik negeerden zoals gewoonlijk de rest van de Marauders en liepen weer verder naar het portretgat. 
“Sneeuwballengevecht?” vroeg Jess in één adem. Ik knikte en we liepen richting het meer. Alles was bedekt met een dik laag witte sneeuw. Het uitzicht over het meer was fantastisch. Even stonden we daar als gehypnotiseerd. Ik kreeg een ondeugende grijns op mijn gezicht en sprong omhoog en pakte een tak vast, we stonden onder een boom, en liet hem schieten. Dus dat wil zeggen dat Jess helemaal onder de sneeuw kwam te staan. Ik grinnikte. 
“Lily Evers, je begint op Potter en zijn vriendjes te lijken!” gilde Jess die een handvol sneeuw naar me gooide. Ik dook achter een grote steen, waar ik juist achter paste en we begonnen een echte sneeuwballenoorlog. Ik was juist aan de verliezende hand, als de Marauders eraan kwamen lopen. 
“Heey! Remus! Heeeelp!” riep ik toen ik juist een sneeuwbal in mijn gezicht geworpen kreeg. 
“Oh, Lily, dat is niet eerlijk,” zei Jess lachend. 
“Wie zeg dat ik eerlijk speel?” vroeg Lily grijnzend. Remus grinnikte en liep mijn kant op. 
“Ok, ik, Jess en Remus tegen jullie drieën,” riep ik naar Pippeling, Zwarts en Potter. Die knikten, allemaal behalve Peter die me angstig bekeek. 
“We geven ze de volle laag,” zei Jess serieus. Remus en ik knikten instemmend. 

Na een halfuurtje gaven de twee teams het te gelijk op. Mijn haar zag wit in plaats van rood. Ik liep vrolijk met Jess en Remus, we hadden Potter en Zwarts ergens gezien bij een groep meiden en Pippeling was nergens meer te bekennen. 
“Dat was leuk,” zei Jess opgewekt. Remus en ik knikten grijnzend. Het was inderdaad leuk geweest, vooral als je meerekent dat Potter eronder door is gegaan zo’n vijf keer… Bij die gedacht moet ik weer onwillekeurig grinniken. 
“Waar denk jij aan?” vroeg Remus. 
“Aan Potter,” antwoordde ik. Remus bekeek me, alsof hij me net voor gek verklaard, had. 
“Jij, Lily Evers, denkt aan James?” vroeg hij ongelovig. 
“Ja, maar dan wel aan hoe hij recht op zijn gezicht viel…” Nu grinnikte Remus ook. 
“Ok, dat was inderdaad grappig…” 
“Jess?!” ik keek Jess aan, die met wazige ogen vooruit keek. “Jeeess!!!” Nog steeds geen reactie. Ik ga voor haar staan. 
“Joehoe Remus vroeg je uit hoor?!” fluisterde ik in haar oor. Iets wat wel werkte. 
“Heu?! Echt?!” 
“Heu? Wat echt?” vroeg Remus die niet kon volgen. 
“Nee, Jess, niet echt en Remus... laat maar…” zei ik grinnikend. Hij haalde teleurgesteld zijn schouders op. 
“Ik ga maar weer eens naar de jongens, voordat ze zich hopeloos belachelijk maken…” mompelde hij en weg was ‘ie. 
“Nou, die had haast,” merkte Jess droogjes op. 
“Misschien moest hij naar zijn vriendinnetje, hé Jess…” 
“Ja, vast. Als hij al een vriendinnetje heeft, wil ik die zijn!” 
“Jij bent echt hopeloos verliefd, hé?!” 
“Hopeloos, ja.” 
Ik keek haar aan. 
“Waar zit jij nu weer met je gedachten?!” 
“Bij Remus.” 
“O my God.” 
“Wat? Dat ik aan Remus denk?” 
“Nee!!! Dat!” Ik wees naar de plek waar een hele plas bloed lag. Jess slaakte een gilletje. 
“Wat is dat?! Nee, nog beter; hoe komt het daar?!” zei Jess. 
“Geen idee,” 
Een beetje verder zag ik Severus liggen, helemaal bebloed. Ik begon te gillen. 
“Welke gek heeft dit op zijn geweten?!” gilde ik. 
“Locomotor Severus!” ik liet hem in de lucht zweven en bracht hem naar de ziekenzaal. Na een hysterische madame gerustgesteld te hebben, liep ik terug naar de plek waar ik Severus gevonden had. 
“Severus, had het niet moeten doen!” hoorde ik een lage stem. 
“Nee, jij had hem niet moeten verwonden,” zei weer een andere hoge stem. 
Ik bleef trillend staan en luisterde aandachtig verder. 
“Cissa, het is nu niet het moment.” 
“Ah nee en waarom niet dan?” zei nu een andere stem. 
“Omdat ik wil dat Potter en zijn vriendjes hier de schuld van krijgen en dat gaat niet als zo’n onozele trien als jij, zich ermee gaat bemoeien!” riep de mannenstem kwaad. Mijn adem stokte. ‘Potter?! Maar dat is niet echt fair! Hij zou van school gestuurd kunnen worden!’ mijn gedachten werkten op top snelheid. 
“We worden afgeluisterd, Bella!” 
Ik maakte dat ik daar weg was. Ik begon te rennen, zo snel ik kon. Ik keek nog een laatste keer achterom en zag dat ze me niet meer volgden. Ik hijgde voor het portret van de Dikke Dame uit. 
“Lil!” ik keek op. “Waar bleef je nou? Ik dacht dat er iets gebeurd was…” 
“Waar is Potter?” onderbrak ik haar. 
“Nou, binnen… Waarom heb je hem nu nodig?” 
“Er is iets gebeurd, geen tijd om het uit te leggen. Pompoentaartjes!” De Dikke Dame zwaaide open. 
“Poootttteeeeerrrr!” gilde ik. 
“Jaaaaaaaaaaaaa?!” hoorde ik uit de jongensslaapzaal komen. 
“Kom hier!” riep ik op gebiedende toon. Ik hoorde gestommel en een luide ‘BONK’ en zag Potter de trap af paraderen. 
“Ben je er eindelijk achter dat je niet zonder me kan?” vroeg hij grijnzend. 
“Ja, nou nee, ach jij je zin. Maar ik moet je iets belangrijks vertellen…” 
“Uhu, zoiets van: “James je bent geweldig, ik word helemaal gek van je?”” 
Ik gaf hem een mep in zijn gezicht. 
“Als ik zou zeggen; James je bent geweldig, dan hoor ik thuis in het gekkenhuis, oké?” 
“Je zei niets over je maakt me helemaal gek,” zei Potter die met zijn hand over zijn pijnlijke kaak wreef. 
“Aaah! Je zoekt het maar uit!” Ik gaf hem nog een mep op zijn andere kaak en liep woedend naar de meisjesslaapzalen. 
“Geef het dan toch toe, Evers!” hoorde ik hem nog roepen. 
Ik gooide de deur, met een luide klap, dicht.


-----------------------------------


