@f!n@




Hoofdstuk 13 – Liefde Is Altijd Sterker Dan Heer Voldemort
Harry liep weer terug naar de leerlingenkamer om zich voor te bereiden, terwijl Perkamentus het Ministerie Van Toverkunst, De Orde Van De Feniks en de leraren op de hoogte stelde van wat er gaande was en Professor Anderling iedereen hun koffers liet pakken en op de trein zette.

“Wat gebeurt er Harry?” was het eerste wat gevraagd werd toen Harry door het portretgat naar binnen kwam.
“Ik moet het vanavond opnemen tegen Voldemort” antwoordde hij en liep naar de slaapzaal.

Samen met de leden van de Orde probeerde Harry te achterhalen waar Voldemort en zijn Dooddoeners zich schuilhielden.
“Harry, geef me de Sluipwegwijzer eens” zei Lupos.
Harry haalde de Sluipwegwijzer uit zijn broekzak en gaf hem aan Remus.
“Ik zweer plechtig dat ik snode plannen heb” en de kaart van Zweinstein verscheen.
“Hij is nergens te zien, dus moet hij wel in de Geheime Kamer zitten” zei Remus.

Met zijn allen liepen ze naar het toilet van Jammerende Jenny.
“Hier moet de ingang zijn” zei Harry en liep naar de wastafel, die in zijn 2e jaar de ingang was naar de Geheime Kamer.
“Wat zegt hij nou?” vroeg Tops aan Remus, nadat Harry in Sisselspraak “Ga open” had gezegd.
De wastafel schoof aan de kant en één voor een sprongen ze het diepe gat in en belandden in de bottenkamer. 
“Harry, wij houden ons bezig met de Dooddoeners, zodat jij wraak kunt nemen op Voldemort” zei Dwaaloog Dolleman. Hij had het nog niet gezegd of een Dooddoener kwam op hen af. “Harry, als het moet, gebruik dan de Drie Onvergeeflijke Spreuken!”

Daar stond Voldemort met zijn Dooddoeners. De Dooddoeners vlogen allemaal op Harry en de Orde af, maar de Orde beschermde Harry, zodat hij het tegen Voldemort op kon nemen.
Harry greep zijn toverstok.
“CRUCIO!” schreeuwde hij en Voldemort viel stuiptrekkend op de grond.
Dit gaat te gemakkelijk dacht Harry en zag een stukje verderop Hermelien op de grond liggen.
“AVADA KEDAVRA!” schreeuwde Harry met zijn toverstok op Voldemort gericht.

Opeens verschenen er allemaal mensen. Harry zag zijn ouders tussen de menigte staan.
“Pap? Mam?” vroeg Harry.
“Ja, Harry. Wij zijn het. Doordat Voldemort nu dood is kunnen wij weer leven. Net zoals alle anderen die door Voldemort of zijn Dooddoeners gedood zijn. En daar kwam Sirius ook tussen de menigte vandaan.

“Dit is de mooiste dag van mijn leven!” schreeuwde Harry en holde naar Hermelien, die nog steeds bewusteloos op de grond lag.
“Hermelien! Alsjeblieft!” zei hij, terwijl hij over haar gezicht streelde.
“Harry!” bracht ze moeilijk uit en probeerde te zitten. “Wat is er gebeurd? Waar is je litteken?”
Harry bracht zijn hand naar zijn voorhoofd en voelde. Zijn litteken was weg.
“Is hij dood?” vroeg Hermelien zacht.
“Ja, en iedereen die door hem of zijn Dooddoeners vermoord is, is weer levend” antwoordde Harry en wees naar zijn ouders en Sirius.
“Laat het verder maar aan ons over” zei opeens een stem. Het was Cornelis Droebel, de Minister van Toverkunst en achter hem stonden allemaal Schouwers.


-----------------------------------


