@f!n@




Hoofdstuk 11 – De Aanval
Die nacht sliep Harry erg slecht, hij had weer eens nachtmerries. Voldemort hield Hermelien gevangen.
“CRUCIO!”
“NEEEE!!!! Hermelien!!!!!”, Harry schrok wakker.
“Wat gebeurde er?” vroeg Ron slaperig.
“V-V-Voldemort, hij houdt haar gevangen. De Cruciatusvloek…” antwoordde Harry stamelend. “Kom mee!” en hij sleurde Ron mee naar de meidenslaapzaal. 
“Harry? Hoe wil je binnenkomen? De trap verandert in een glijbaan, als een van ons erop gaat staan” vroeg Ron aan Harry.
“Als jij mij nu laat zweven… Dat zou moeten lukken” antwoordde hij.
“Als jij het zegt. WINGARDIUM LEVIOSA!”.
Harry zweefde boven de wenteltrap, naar de deur van de meidenslaapzaal. Langzaam deed Harry de deur open en zag Hermelien liggen. “Gelukkig” dacht hij.
“Hermelien?” fluisterde hij zachtjes.
“Hoe kom jij hier?” vroeg Hermelien slaperig.
“Zweefspreuk. Kom je alsjeblieft even mee naar de leerlingenkamer?”
Hermelien stond op en deed haar ochtendjas aan en liep met Harry naar beneden.
“Wat is er in godsnaam aan de hand?” vroeg Hermelien, nadat ze op de bank was gaan zitten.
“Ik had een nachtmerrie. Voldemort had jou ontvoerd en je werd gemarteld. Ik was bang dat het geen droom was. Maar net zoals…” Harry stopte. “Ik wil je niet verliezen. Daarom ging ik eerst kijken of je nog sliep, voordat ik weer in een val zou lopen”
“Je moet met Perkamentus gaan praten Harry!” zei Hermelien en opeens was ze verdwenen.
“Hermelien? Dit is niet grappig” riep Harry boos. 

Opeens begon zijn litteken, vreselijk te branden. 
“Harry Potter! De keus is aan jou! Je krijgt 12 uur om je over te geven, anders…” een stem schalde door de leerlingenkamer heen, en toen hoorde Harry geschreeuw. Het was Hermelien. “Harry luister niet naar hem! Alsjeblieft, red jezelf! Jij bent veel belangrijker dan mij! Ik hou van je!”
Inmiddels was bijna iedereen wakker geworden en staarde Harry aan.
“Wat is hier aan de hand?” Professor Anderling was door het portretgat naar binnengekomen.
“Hij heeft Hermelien!” riep Harry in paniek.
“Kom op! We gaan meteen naar Professor Perkamentus!” zei Professor Anderling streng.


-----------------------------------


