Reflex




Serverus sneep: Zweinstein & Zwadderich

Nerveus liep serverus achter andere nieuwe eerste jaars de grote zaal binnen. Eigelijk voelde hij zich net een aapje. Zo keken de oudere leerlingen naar de eerste jaartjes. Bewonderend keken alle nieuwe leerlingen naar het dak van de grote zaal. Het leek wel of het gewoon de lucht was. Vooraan moesten ze stil blijven staan en zagen ze een tamelijk oude vrouw bij een krukje met een opvallend heel kapotte hoed staan. 
“Goedenavond, jonge leerlingen. Ik zal straks jullie namen oplezen. Wanneer jij jouw naam hoort kom je naar voren en ga je zitten op het krukje wat jullie hier voor mij zien staan. Ik zet de hoed op jullie hoofd en hij zal daan nadenken over waar jullie thuis horen. De afdelingen Griffoendor, bekend om zijn moed, Ravenklauw, bekend om zijn geleerdheid, huffelpuf, bekend om zijn trouw en zwadderich, bekend om zijn sluwheid.” De laatste klonk of ze er van walgde. “Maar voor de sorteerceremonie zal beginnen, laat ik onze hoed zijn lied zingen.” 
Tot ieders verbazing ging een scheur van de hoed open en begon hij tevens te zingen:


Ik ben misschien wat sjofel,
Maar dat is de buitenkant.
Niemand weet zo goed als ik,
Van de hoed en van de rand.
Op gebreide mutsen kijk ik neer,
En ook op hoge hoeden,
Ik ben de sorteerhoed van de school,
En weet meer dan je zou vermoeden.
Al puilen de geheimen uit je hoofd,
De sorteerhoed ziet ze vast.
Dus zet me op, dan zeg ik je,
Wat het beste bij je past.
Misschien hoor je bij Griffoendor,
Bekend om zijn dapperheid,
Ja ridderlijkheid en durf en lef,
Is wat Griffoendors onderscheidt.
Misschien hoor je bij Huffelpuf,
Vind je hard werken oké,
Huffelpuffers blinken uit door trouw,
En hebben geduld voor twee.
En bij het wijze Ravenklauw,
Vinden mensen met verstand,
Die geleerd en bij de pinken zijn,
Altijd wel een geestverwant.
Misschien voel je je pas werkelijk thuis,
Als je naam bij Zwadderich prijkt.
Die sluwe lui schuwen echt niets,
Als hun doel maar wordt bereikt.
Dus raak vooral niet in paniek,
Zet me rustig op je kop,
Al ben ik een hoed, ik heb van jou,
Vast een vrij hoog petje op!

”Dank je hoed. Laten we beginnen.” Riep de vrouw.
“Jessie Aalder” “Ravenklauw!!”
“John Adelaar” “Huffelpuf!!”
“Bart Berends” “Zwadderich.”
Zo ging het steeds verder. 
Toen werd er iemand geroepen, waarvan Serverus de schrik van kreeg.
“James Potter” “Griffoendor!!”
Serverus had niet gedacht dat de jonge even oud zou zijn en ook in het eerste jaar zat!
Toen hoorde Serverus zijn naam: “Serverus Sneep” 
Serverus hoorde de hoed praten: “Hmmm, zeker sluw en aangezien je familie zwadderich was, ZWADDERICH!!”
Serverus zuchtte, pfieuw, dat was tenminste 1 pluspuntje.
Vervolgens was de andere jongen uit de trein nog aan de beurt. De vrouw noemde hem Sirius Zwarts en Serverus kreeg een schok. Die jongen, die jongen, die jongen was familie van de malfidussen. Fronsend volgde Serverus wat er toen gebeurde. Die jongen moest wel bij zwadderich komen toch?  Maar hij was OOK een vriend van die Potter.
“Griffoendor!!” Riep de hoed.
En verbaasd keek Serverus hoe de jongen naar zijn vriend toe liep. Hoe kon dat?
Maar lang had hij niet na te denken, want het hoofd begon te praten.
“Welkom op Zweinstein. Zoals de meeste wel weten, maar ik toch elk jaar moet herhalen, natuurlijk omdat er nieuwe leerlingen komen, maar ook wat oudere leerlingen willen het niet onthouden, mag niemand maar dan ook echt niemand in het verboden bos komen. Verder heeft meneer Vilder voor jullie een lijstje met wat hij niet in het kasteel wil zien en ook daar dienen jullie je aan te houden.” Perkamentus keek glimlachend naar de tafel van Zwadderich. “Maar verder wil ik zeggen: EET SMAKELIJK!” Plotseling stonden er allemaal borden op tafel en was de tafel gevuld met allerlei heerlijke spul. Serverus zat naast Bart Berends en naast Lucius. Lucius zei niks tegen hem en dus praatte hij maar met Bart. Die wist hem te vertellen dat hun afdelingshoofd de toverdrank leraar was. Serverus keek nadenken naar zijn bord. Hij zou weer moeten beginnen met toverdranken en eigelijk had hij daar totaal geen behoefte aan.

Nadat iedereen was uitgegeten werden de leerlingen weggeleid naar de leerlingenkamers. Dat van Zwadderich was in de kelders. 
“Het wachtwoord van onze leerlingenkamer luidt als volgt: rood Bloed!” Hoorde hij een klassenoudste zeggen. De muur ging open en de leerlingen konden naar binnen. De eerste jaars werden naar hen slaapzaal geleid. Daar stonden hun spullen al. Serverus viel op zijn bed neer en zuchtte. Hij was er en nu maar zien te overleven!


heyz, ik weet dat het sorteerlied hetzelfde is als in boek 1, maar de sorteerhoed is al oud en niet meer zo creatief en daarom doet hij om de zoveel jaar dezelfde  :twisted: 

wie dit leest wil die plz ff reageren?? Maak niej uit waar, pb of reactietopic. Ennuh savan radcliffe bedankt vior je reactie en harry potter fannetje (ofzo) ook


-----------------------------------


