Shirley




Hallo iedereen,

Hoofdstuk 9 alweer! Kira en Danique bedankt voor de reacties! :D 
En natuurlijk ook bedankt mensen die weer hebben gestemd op de poll!

Blijf vooral reageren en stemmen alsjeblieft :D 

Jullie zijn een geweldig publiek  :P haha.



Hoofdstuk 9: (Bekentenissen aan onwetende ouders) 

Harry begint zich te verontschuldigen terwijl hij midden in de schaal met aardappelpuree zit. En eigenlijk kan ik er ineens de humor wel van inzien. Hij deed dit duidelijk niet expres. Bovendien als ik naar Zweinstein ga moet ik toch alles vertellen aan mijn ouders, zodat ze zich zeker geen zorgen hoeven te maken. 
En dus schiet ik in de lach. En Harry ook. En mijn ouders zitten erbij alsof ze een spook hebben gezien. Ik sta op en help hem van de tafel af. 
“Ik heb je gemist”,zeg ik terwijl ik de aardappelpuree van zijn wang wrijf. 
“Ik jou ook”,zegt hij met een glimlach. “Daarom kwam ik ook even langs, ik had alleen een beetje een verkeerde berekening gemaakt met verschijnselen!” 
“Kan gebeuren”,zeg ik. “En je timing is trouwens wel perfect, ik had je net nodig! Ik heb namelijk geoefend en ik kan je helpen!” 
“Echt? Dat is fantastisch ik wist wel dat je het kon!”,zegt hij enthousiast. 
Ineens besef ik dat mijn ouders er natuurlijk steeds minder van snappen. 
“O, dit zijn trouwens mijn ouders”,zeg ik terwijl ik nogal overbodig naar ze wijs. 
Harry knikt vriendelijk naar ze. “Leuk jullie te ontmoeten, ik ben Harry Potter.” 
Mijn vader heeft als eerste zijn tong teruggevonden. “Ken jij hem?”, richt hij zich enigszins verward tot mij. 
“Ja pap, het is een heel lang verhaal maar ik denk dat ik het nu kan gaan uitleggen”,zeg ik terwijl ik Harry vragend aankijk. 
Harry knikt instemmend. 

En dus besluiten we bij het begin te beginnen. Mam is ook bekomen van de schrik en ze heeft thee gezet voor Harry. 
“Oké, pap, mam geloven jullie in magie?,” begin ik voorzichtig. 
Mijn moeder geeft me een vage blik. 
“Je bedoelt goocheltrucjes?”,zegt mijn vader. “Je opa kon namelijk een euro......” 
“Ja pap, die grap kennen de lezers nu onderhand wel, ik bedoel echte magie”, zeg ik. 
Als ze me allebei nog steeds raar aankijken, besluit ik boven mijn toverstok te halen. 
Ik kom terug en ze kijken allebei met een raar gezicht naar de stok. Ik ga weer aan de tafel zitten en Harry kijkt me verwachtingsvol aan. 
“Lumos”,roep ik en de punt van de stok licht op. 
“Geweldig”,zegt Harry met een grote grijns. 
Mijn moeders gezicht verandert ineens ook in een glimlach, alsof ze eindelijk het antwoord op een hele moeilijke puzzel heeft gevonden. 
“Je hebt een gastaansteker voor me gekocht, voor kerstmis! Wat lief,”zegt ze. “Maar vertel nu eens verder over die magie.” 

Ik vertel dus maar het hele verhaal. Over waar ik was in Engeland, over dat ik ontdekte dat ik een heks was, en waarom ik nu terug moet naar Zweinstein. 
“Dit is een grap, ja toch?”,zegt mijn vader ineens. “We zitten in zo’n maf televisieprogramma! Waar is de camera?” 
Dan pakt Harry zijn toverstok. Hij richt op de pan met bloemkool, zegt “Wingardium Leviosa” en laat de pan een halve meter boven de tafel zweven. 
Mijn vaders mond valt open. Mijn moeder kijkt eigenlijk vooral uitdrukkingloos. 
Naar een poosje beginnen ze het volgens mij te geloven, ook al kunnen ze het niet meteen bevatten. Harry en ik helpen met de opruimen van de tafel. 
“Zullen we even een stukje gaan lopen, laat ik je het zwembad zien ofzo”,zeg ik tegen Harry als de tafel leeg is. 
“Ja, is goed,”zegt hij snel. 

Als we buiten lopen kijkt hij me aan met een trotse glimlach. “Echt geweldig dat je zelf verder bent gegaan met oefenen!” 
Ik haal mijn schouders op. “Ik zag het van die orkaan, dat waren tovenaars hé?” 
“Ja, inderdaad”, zegt Harry triest. 
“Ik wilde gewoon helpen, mezelf nuttig maken”,zeg ik. 
“En dat heb je ook gedaan, nu kunnen we je allerlei goede spreuken gaan leren, en die ontplofkracht van je kan geweldig van pas komen!” 
We gaan zitten op het bankje naast het zwembad. Het is ijskoud maar gelukkig droog. 
“Maar hoe zit dat nu met die stukjes ziel? Hoe zien ze eruit? Waar zijn ze?”,zeg ik ineens. 
“Dat is nogal een lang verhaal. Ik heb al ideeën hoor, maar dat vertel ik je als we terug zijn op Zweinstein”,zegt hij. 
“Oké,” zeg ik. 
Ik kijk hem even aan en ik zie nog een klodder aardappelpuree in zijn haar zitten. Ik moet lachen als ik weer aan het aardappelpuree-incident denk. 
“Wat”,zegt hij verbaasd. 
“Wilde je nog wat van die heerlijke puree mee naar huis nemen”,zeg ik terwijl ik het uit zijn haar probeer te halen. 
“Ja, heerlijk”,zegt hij lachend. 
Ik kijk hem even aan. 
“En nu? Wat doen we hier eigenlijk?,”zegt hij grinnikend. 
“Zoenen dan maar?”,zeg ik met een grijns. “Ik heb meer dan lang genoeg gewacht en ik verdien wel een beloning voor al dat oefenen!” 
“We kunnen ook gewoon de lezers nog even in spanning houden”,zegt hij. 
“Leuk idee, maar wel één van je slechtere meneer Potter,” zeg ik. 
“Je hebt gelijk”,zegt hij. 
Hij buigt langzaam naar me toe en hij kust me. En het is ineens niet koud meer buiten. En hij is echt een geweldige kusser. Het liefst wil ik hem gewoon nooit meer loslaten. 
Het lijkt een eeuwigheid als hij ineens zegt dat hij moet gaan omdat hij anders gewoon zwaar in de problemen komt. 
“En ik dan?”,zeg ik. 
“Ik kom je morgen halen, zodat je op je gemak je spullen kan pakken en alles kan regelen voor je weg gaat,”zegt hij. 
“Is goed, hoe laat kom je?,”vraag ik. 
“Ik zal ‘s avonds komen, dan kun je eerste kerstdag nog met je ouders vieren”,zegt hij. 
“O, dat is fijn”,zeg ik dankbaar. “Ze moeten me straks toch al heel lang missen, en ik hen.” 
We staan inmiddels al bij de oprijlaan. 
“Dan ga ik nu echt, tot morgen”,zegt hij. 
Hij heeft me nog een snelle kus op mijn wang, en dan is hij met een knal verdwenen. 

Als ik weer binnen kom zitten mijn ouders op de bank, televisie te kijken. 
Ik vertel ze dat ik morgenavond zal vertrekken. Ik ben heel bang voor hun reactie. Maar mijn moeder is al helemaal bijgedraaid. 
“Ik vind het zo goed van je dat je die mensen wilt helpen, maar kijk alsjeblieft uit!”,zegt ze. 
“Dat beloof ik, en Harry past wel een beetje op me”,zeg ik. 
“Ik denk het ook wel”, zegt mijn moeder met een knipoog. 
“Je gaat geen gekke dingen doen hè,” zegt mijn vader ineens. 
“Dat doe ik toch nooit pap,”zeg ik droog. “Ik ga alleen even helpen om de wereld een beetje te redden!”


-----------------------------------


