Shirley




Heeey lieve lezertjes (ze zijn er wel degelijk :D, kira :wink: ),

Ik heb hier hoofdstuk 5 voor jullie, ik vind hem persoonlijk best leuk, hoop van jullie ook.

PS: Ik ben echt een zeer grote fan van reacties! Dus laat me weten wat je vind, ook als je het waardeloos vind!  :P 

xxxjes



Hoofdstuk 5 (De kracht van een houten stokje) 

Hermelien bekijkt het resultaat. “Ze zullen je in ieder geval niet meer herkennen!”,zegt ze overtuigd. 
“Nee, dat snap ik”,roep ik, “dit zijn geen subtiele veranderingen meer! Bovendien, ook al heb ik nu een ander uiterlijk, ik kan toch niet naar buiten!” 
“Waarom niet?”,vraagt Harry. 
“Omdat ik met deze neus niet door de deur pas natuurlijk!”,zeg ik. 
Ron schiet in een lachstuip. Zowel Hermelien als Harry geven hem een waarschuwende blik. 
“O, zo erg is het toch niet”,zegt Hermelien,”we kennen wel meer mensen met zo’n grote neus.” 
“Noem één iemand”,zeg ik. 
“Hagrid”,zegt Harry iets te snel. 
Ron begint weer te lachen, en nu lijkt het erop dat hij niet eens meer een poging doet om zich in te houden. 
“Wie is Hagrid dan?”,zeg ik in het algemeen. 
“Een vriend van ons”,zegt Hermelien. 
“Zijn neus is misschien zelfs nog wel groter als de jouwe”,zegt Ron proestend. 
“Als dat echt zo is, verdient die vriend van jullie een medaille als hij nog over straat durft te gaan!”,zeg ik enigszins gedeprimeerd. 

Uiteindelijk weet Hermelien me ervan te overtuigen dat het echt niets geeft en dat niemand uit mijn verdere sociale omgeving ooit zal weten dat ik het was. 
En dus gaan we op weg naar Zweinsveld. 
Zweinsveld ziet eruit als zo’n dorpje op een zoetsappige kerstkaart (maar dan zonder sneeuw). Allerlei kleine, ouderwetse winkeltjes en een schattig dorpspleintje. Verder ziet het er naar uit dat ze hier een mode-achterstand hebben van mínstens 100 jaar. 

Na een tijdje staan we voor een bouwvallig, oud pandje waar ze waarschijnlijk toverstokken verkopen. “Zwagermans toverstokken”staat er op het bordje boven de deur. Ja dus. 
We stappen binnen en achter de toonbank staat een oude man met een pokdalig gezicht en een grijs baardje. Meneer Zwagermans (als hij het al is, tenminste) ziet er niet bepaald vrolijk uit. Maar daardoor laat ik me niet uit het veld slaan. 
“Goedemorgen meneer”,zeg ik enthousiast,”Verkoopt u ook toverstokken?” 
“Ik verkoop alleen máár toverstokken”,gromt hij. 
“Oké, dat is goed, je beperken tot één product”,zeg ik zwakjes. 
“Wil je der één kopen of niet?”,gromt hij verder. 
Ik kan even niets zeggen, daar ik zo verbaasd ben over de onvriendelijkheid van de man. Je klanten zijn je brood, weet hij dat niet? 
“Ja, ze wil een toverstok kopen”,zegt Harry snel. 

De man loopt naar een of ander magazijn en komt terug met een stapel dozen. Hij duwt een houten stok in mijn handen. Ik zwaai ermee. Er gebeurt nog minder dan niks. Als ik bij de 19e stok ben, ben ik wanhopig. Hermelien stelt me gerust door te zeggen, dat de goede er zeker tussen zit. 

Als ik stok nummer 26 in mijn hand neem, gaat er een raar gevoel door me heen. Een goed gevoel. “Zwaai er eens mee”,zegt Hermelien. 
Ik zwaai ermee. Ik ontplof de kast met mappen die achter de toonbank staat (of stond, maar net hoe je het bekijkt). 
“Oepsie”,is alles wat ik kan uitbrengen. 
Meneer Zwagermans was al niet blij, maar hier wordt ie niet gemoedelijker van. 
“Ik denk dat ze deze maar neemt”,zegt Hermelien snel. 
“Betalen en wegwezen!”,brult Zwagermans. 
Betalen? Ja natuurlijk, betalen. Ik denk na. O, ja, ik heb nog geld in mijn zak zitten. Het zat er nog in toen ik en Tara terugkwamen van de bar en ik heb het trouw bij gehouden. Voor het geval dat. 
Ik graai in mijn zak, ik haal er een briefje van 50 euro uit en ik leg het op de toonbank. Zwagermans kijkt erna alsof ik hem zojuist een uitnodiging voor mijn verjaardagsfeestje heb gegeven. 
“Of wilt u liever dat ik mijn creditcard gebruik?”,vraag ik snel, zodat daar geen misverstand over kan zijn. 
“O, dat ik daar niet aan gedacht hebt”,zegt Hermelien,”wij hebben hier andere munten!” 
“Oké, hoe kom ik daaraan dan?”,zeg ik vermoeid. 
“Je zou ze uit iemands neus kunnen toveren, dat kun je toch zo goed”,zegt Ron bijna onhoorbaar. 
“Ik schiet het wel voor, ik heb genoeg bij”,zegt Harry ineens. 
“Bedankt”,zeg ik opgelucht, “Ik betaal je terug hoor, ooit.” 
Hij knikt. “Als we aan het einde van dit verhaal nog leven, komt dat wel goed!,”zegt hij. 

Voor we terug gaan naar Zweinstein, gaan we nog iets drinken in een café dat (hoe origineel) “De drie bezemstelen” heet. Ze drinken daar allemaal een goedje dat “boterbier” heet. Ik besluit te gaan voor iets dat “violierwater” heet omdat ik dat veiliger vind klinken als iets waar het woord bier in zit. Het zit hier ook stampvol met maf uitziende mensen. Harry, Ron en Hermelien beginnen enthousiast te kletsen maar ik heb het veel te druk met mijn ogen uitkijken. Ik zie ook dingen die meer onder de categorie “wezens” vallen. Ik denk dat dat dwergen moeten zijn. Ineens komt er een reusachtige man het café binnen. Nou als die kwaad zou willen is niemand meer veilig, denk ik nog bij mezelf. 

“Hagrid!”, roept Hermelien enthousiast. 
De enorme man komt op ons tafeltje afgelopen. Dat is dus Hagrid, en daarom durft hij over straat met zíjn enorme neus. Het valt niet op omdat de rest van zijn lichaam zich heeft aangepast! 
“Hoi, jongens”,zegt hij opgewekt tegen Harry, Ron en Hermelien. “Ik zag jullie niet!” 
Andersom was het wel een ander verhaal, hem kón je niet over het hoofd zien al zou je nog zo graag willen. 
Hij begint een praatje met ze over het weer en dan kijkt hij ineens naar mij. 
“Wie ben jij?”,vraagt hij enigszins achterdochtig. 
“O, dit is ehm...Sanne.....een vriendin van ons”,zegt Hermelien. 
“Juist ja”, mompelt hij. “Nou ik mot weer gaan, ik heb weer wat nieuwe skreeften en ik mot nog wat voer voor ze kopen. 
Ze nemen afscheid van Hagrid. 
“Wat zijn skreeften?”,vraag ik verbaasd. 
“Geloof me, dat wil je écht niet weten”,zeg Ron. 


Als we terug lopen naar Zweinstein, loop ik de stok te bekijken. Vaag ding, hij ziet er niet uit alsof ie ook maar iets kan, maar blijkbaar kon hij wel die kast ontploffen. Harry, Ron en Hermelien lopen druk te praten over het huiswerk van een of andere les. Nou ja, Hermelien praat er druk over. Harry en Ron luisteren en werpen elkaar af en toe duistere blikken toe. 
“Probeer eens een simpele spreuk te doen”,zegt Hermelien ineens tegen mij. 
“Ik ken geen spreuken”,zeg ik. 
“Anders probeer je Lumos!”,zegt Hermelien. 
“Ah, de gasaansteker-spreuk”,zeg ik droog. 
Ik besluit het te proberen. Het is een simpel spreukje, wat kan er misgaan? 
Ik hef mijn toverstok op en ik roep “Lumos.” 
Er komt geen licht aan de punt van mijn toverstok, dat niet, maar mijn spreuk is zeker niet zonder uitwerking. Vlakbij het hek staat een ietwat ongelukkig geplaatste boom die met een enorme knal ontploft. We staren er allemaal verschrikt naar. 
“Oké, we hebben echt nog heel veel te doen!”,zegt Harry lichtelijk geschokt. 
“Ze kan in ieder geval wel iets met die stok”,zegt Ron met een flauwe glimlach.


-----------------------------------


