kjell-lovers




Hoofdstuk 15 => Rust voor de storm!

 
Ik was nog enkele millimeters van zijn lippen verwijderd, maar draaide toen mijn gezicht weg.
“Dit kan niet.” Zei ik zwak.

De pretlichtjes waren niet langer meer te zien in zijn ogen, maar ik zag dat hij het enerzijds met me eens was. 
“Hoe laat zei je ook alweer dat het was?” vroeg ik luchtig en ging rechtop zitten en keek naar de ongeopende cadeautjes die nog steeds lagen waar ik ze gevonden had toen ik wakker geworden was. 
“Dat heb ik nog niet gezegd. Het is nu –“ hij keek op zijn horloge die om zijn pols hing, “23 minuten over drie uur.” Ging hij verder met schorre stem.

“Wat?” vroeg ik licht geschokt, “waarom zei je dat niet eerder?” 
“Ik wilde het je zeggen, maar je vond het plezanter om me uit te maken voor meisje.” Ik hoorde dat hij niet boos was al deed hij wel alsof. 
“Oké, dan ga ik maar eens naar de badkamer.”
“Heb je hulp nodig?” 

Ik keek hem vreemd aan. “Ik ga douchen.” Zei ik op een manier alsof ik tegen een kind van drie jaar praatte. 
“Ja, zover was ik ook wel. Ik bedoel met dezelfde dingen zoals vorige keer.” 
“Misschien. Ik ga me eerst opfrissen en trek vrije tijdskledij aan waarna ik terug naar hier kom om me op te maken. Dan zie ik wel of ik je hulp nodig heb.” Zei ik glimlachend.

“Zou je niet eerst even naar beneden gaan? Ik weet niet hoe het komt dat je zó lang geslapen hebt, en volgens mij vraagt mijn vader zich dat ook af.” 
“Ik heb er zelf ook geen idee van.” Zei ik grijnzend.
“Ga nu maar gewoon.”

Ik haalde een versleten jeans uit mijn kast en trok er een willekeurig truitje uit zonder mouwen. Met een grote zwaai opende ik mijn deur nog een keer. Tot mijn verbazing stond die jonge vrouw er nog steeds.
“Blaise moet naar beneden komen.” Ze keek me afkeurend aan en snoof diep. 
“Blaise kan heel goed zelf beslissen wat hij doet. Wil je nu aan de kant gaan? Ik kan namelijk niet naar de badkamer als jij daar zo blijft staat.” 
“Denk je dat je hoger staat dan mij misschien? Het feit dat je hier nu woont, geeft je niet het recht om zo tegen mij te spreken.” Het irritante, hoge stemmetje die ze eerst gebruikte was verdwenen en had plaats gemaakt voor een totaal andere toon. 

“Ik spreek tegen jou zoals ik wil. Wat geeft jou eigenlijk het recht om hier naar boven te komen en ons gesprek te volgen?” Ik gebaarde naar Blaise en keek haar met één opgetrokken wenkbrauw aan.
“Dat heb ik al gezegd; omdat ik zijn –“ 
“Vriendin bent, ja. Laat me er nu door.” Voor ze ook maar antwoord kon geven, duwde ik haar een halve meter achteruit en liep op mijn dooie gemak de badkamer in.

Na een snelle douche, mijn haar grondig te hebben geborsteld, mijn tanden te hebben gepoetst en mijn oude kledij te hebben aangetrokken, ging ik vlug even naar beneden op zoek naar mijn moeder. 
Ook zij vond het blijkbaar leuk om me te irriteren door naar die stomme jurk te vragen. “Je gaat hem over een uurtje zien, moeder.” Zei ik snel en ging naar de werkkamer van Sawyer. Ik begroette hem snel en keek of er niemand anders aanwezig was in de kamer, wat niet het geval was. 
“Hoe komt het dat je niet aanwezig was bij het ontbijt noch bij het middagmaal?” vroeg hij, maar keek me niet aan.
“Ik heb uitgeslapen om er fris bij te lopen en ik heb natuurlijk alles nog even gecontroleerd.” Antwoordde ik glimlachend.
“Natuurlijk ja.”

Het was overduidelijk dat hij het ‘controleren’ gedeelte niet echt geloofde, maar hij dramde er gelukkig niet over door.
“Ik verwacht je zo snel mogelijk terug beneden. Sommige mensen komen graag een beetje vroeger dan het afgesproken uur.” Zei hij nog voor ik de kamer verliet waar we ons bevonden. 
Het klonk niet echt gebiedend, maar ook niet uiterst vriendelijk. Het was een toon tussen die twee in.
“Daar ga ik voor zorgen.” Riep ik hem nog na.

Éénmaal terug boven was die irritante vrouw verdwenen en lag Blaise nog steeds op mijn bed, al was het in een andere houding.
“Ah, ben je daar eindelijk?” was het eerste wat hij zei, “het is echt ongelooflijk hoelang vrouwen in de douche kunnen vertoeven.” Hij keek me fronsend aan. 

“Daar is nog een bewijs dat je ietsje vrouwelijker bent dan je zelf denkt.” Zei ik lachend. “En ik ben trouwens ook nog naar beneden gegaan zoals je vroeg. Heb je nog steeds zin om me te helpen?” 
“Ja.”
“Hier, kies er maar een aantal leuke dingen uit.” Ik haalde mijn juwelenkistje uit en gooide het naar hem toe.
Blaise opende het kistje waarna er een zacht muziekje begon te spelen.

“Hoeveel paar heb je zo nodig?” verbaasd keek hij in mijn vele kettinkjes, oorbellen, armbandjes en ringen.
“Voor elke gelegenheid één paar.” Ik haalde mijn schouders op.
“Sommige zitten nog in plastic!” 
“Ja, sommige spaar ik dan ook voor speciale dagen.”
“Wat is daar het nut van?”
“Dat ik niet zoveel moet gaan winkelen zoals andere meisjes. Zoek er nu maar gewoon een aantal leuke dingen uit.”

Ik had mijn jurk verborgen in een kast waar niemand iets van afwist. Hij zat achter mijn gewone kleerkast, maar wanneer je niet wist dat hij bestond was het ook onmogelijk om hem te vinden. 
Ik toverde snel twee witte schermen tevoorschijn om me te kunnen verkleden. Ik trok mijn truitje uit en riep naar Blaise: “Hoe laat moesten we ook alweer beneden zijn?”
“Om zes uur gaat het normaal beginnen.” Kreeg ik als antwoord. 

“Hé, weet je wat me plots opvalt?” zei ik verbaasd.
“Nee, maar jij gaat me dat nu ongetwijfeld vertellen.”
“Ik ben vandaag achttien en er heeft me nog niemand gefeliciteerd.” Zei ik mistroostig. 
“Sukkeltje toch.” Zei Blaise, maar hij klonk veel dichter dan dat hij zou moeten klinken. Ik draaide me om en zag hem staan.
“Hoe ben jij daar geraakt?”
“Door gewoon tot hier te stappen.”
“Blaise, ik sta in mijn ondergoed!” riep ik uit.
“Weet ik.” Hij kwam dichterbij en keek me doordringend in de ogen. 
Ik wilde achteruit lopen, maar die twee schermen hielden me tegen.

“Blaise, dit kan niet!”
“Waarom niet? Je wilt het zelf ook.” Zijn handen gleden om mijn middel en trokken me dichterbij, maar ik deed geen enkele poging om hem tegen te houden. Zijn lippen kwamen opnieuw dichterbij.

Na wat een eeuwigheid duurde, kwamen onze lippen in aanraking met elkaar.
Ik liet mijn armen om zijn hals glijden en drukte me tegen hem aan. Plots besefte ik echter waar ik mee bezig was. Ik trok me los en keerde hem de rug toe. 
“Dit kan echt niet. We worden familie!” 
“We kunnen doen wat we willen. Het is niet onze schuld dat we dag en nacht bij elkaar zijn.”
“Maar toch is het verkeerd.”

Blaise hield me van vanachter vast en liet zijn kin rusten op mijn schouder.
“Niets is verkeerd als je het zelf wilt.” Fluisterde hij in mijn oor. 
“Jawel, dit is verkeerd. Hoe je het ook keert en draait. Wat gaat je vader hier wel niet van zeggen.”
“Hij hoeft het niet te weten.”
Ik schudde mijn hoofd en keek hem aan. “Ik moet me aankleden.”

Blaise knikte en ging terug op bed zitten. Ik bleef even verward staan, maar trok toen extra traag mijn jurk aan die ik daarnet uitgehaald had.
“Je ziet er geweldig uit.” Zei Blaise wanneer hij me zag.
“Niet overdrijven hé. Het is een doodgewone jurk uit een doodgewone winkel.”

Blaise grijnsde en kwam met een paar oorbellen en een ketting naar me toe. 
Ik draaide me om en hief mijn haar een beetje op zodat hij de ketting kon omdoen. Zijn vingers streelden even mijn nek waardoor ik kippenvel kreeg. De oorbellen deed ik zelf in en mijn haar werd omhooggestoken met een handige spreuk. 
“Ga je make-up opdoen?” vroeg Blaise en streek een loshangende lok haar weg uit mijn gezicht.
“Gewoon een beetje mascara, denk ik.”
“Ik ga alvast naar beneden.”
“Ga je niet wachten? Het duurt amper vijf minuten.” 
“Het is jou verjaardag. Niet die van mij.” Hij nam mijn schouders vast en drukte zijn lippen op die van mij. “Gefeliciteerd.”  Zei hij nog en ging de kamer uit.

Nu pas begon ik te twijfelen. Hopelijk gingen er nog niet teveel mensen aanwezig zijn. Het was leuker om hen op te wachten. Mijn blik zocht de wijzers van mijn horloge op die aan de muur hing en merkte dat het al bijna half zes was. Ik had niet eens op de tijd gelet toen ik me aan het opfrissen was en wanneer ik me hier omkleedde. Ik ging nog even op bed zitten en trok gehakte, witte schoentjes aan die goed bij mijn jurk stond. 

Ik keek toen nog een laatste keer in de lange, staande spiegel. Wat ik zag beviel me wel; een meisje met opgestoken, blond haar. Om mijn hals hing ketting waaraan een gouden kettinkje bengelde. Een zilveren ring met vreemde tekens zat om mijn vinger en een fijn afgewerkte armband zat rond mijn pols. 

Mijn jurk bestond uit dunne, roze stof. Het lijfje zat redelijk strak om me heen en liep toen breed uit tot een beetje boven de grond. Hij was afgewerkt met vele diamantjes en had spaghettibandjes. 

“Oh, schat! Je ziet er prachtig uit! Je maakt me zo trots.” Riep mijn moeder toen ik in de hal kwam en hield me in haar armen. “Gefeliciteerd met je achttiende verjaardag.” 
“Bedankt mam.” Mompelde ik en maakte me los uit haar stikkende omhelzing. 

Aan de andere kant van de hal stond Blaise met Sawyer. Ik ging wat onwennig naar hen toe en wist niet zo goed wat ik moest zeggen. Sawyer nam echter het woord en feliciteerde me kort. 
Ik gaf er niet zoveel aandacht aan, maar keek naar Blaise in de plaats. In de korte tijd die ik langer had weggebleven, had hij een smoking aangetrokken en zijn haar in model gebracht.

Hij glimlachte even, maar bleef verder staan en kijken zoals zijn vader. 
Mijn moeder haakte haar arm in die van Sawyer en liepen naar de balzaal waar de muziek al goed hoorbaar was.
Ik haalde mijn schouders op en deed het zelfde bij Blaise. 
“Er zijn nog niet veel mensen hé. Toch?” vroeg ik onzeker.
“Nee, niet zo veel. Ik denk vijftig voor het moment, maar er moeten er nog veel komen hoor. Je vrienden zijn er trouwens ook al.” Antwoordde hij simpel en trok me lichtjes mee. 


-----------------------------------


