DragonFly




Heey, 
het heeft weken - veel te lang dus - geduurd, maar hier ben ik weer met m'n verhaal...

‘Waar zijn Hermelien en Ron? Kwamen ze niet mee dan?’
Harry keek Astrid aan.
Iets in zijn hoofd zei hem dat hij wat vergaten was...
Maar wat?
‘Waar zijn ze dan?’, vroeg Astrid ongeduldig.
Ernstig keek ze Harry aan.
Ook de rest van de groep bleef staan.
‘Wie... Wie zijn dat?’, kwam er beverig uit Harry’s mond.
Astrid schrok zich te pletter.
‘Hoe bedoel je? Je weet toch wel wie dat zijn?
Je allebeste vrienden!!!’
Even werd het zwart voor haar ogen.

Hoofdstuk 14

‘Astrid? Astrid!!’
De stem van Remus suisde door haar oren...
‘Was-r-gebeur?’, brabbelde ze.
Ze voelde onder haar de koude en kille vloer liggen.
Een rilling van angst, verdriet en eenzaamheid ging door haar hele lichaam.
Ook al zou ze willen: zichzelf opheffen kon ze niet.
Was ze verlamd?
Was ze dood?
Haar hersenen leken wel verloren gegaan te zijn.
Plots boog een donkere schim zich over haar.
Astrid schrok.
Haar hartslag ging opeens veel sneller en een krop in haar keel snoerde haar mond.
De doodse, enge ogen van Voldemort keken haar strak aan.
‘Wie we hier hebben!’, siste de gemene vijand.
Zijn lach was medogenloos.
Zijn tanden waren bijna witter dan wit, maar veel mooier werd zijn gezicht er niet op.
‘Voldemort...’, reutelde Astrid vermoeid.
Plots zag Astrid nog een tweede gezicht verschijnen.
Het was een vrouwengezicht.
Helen, haar eigenlijke grootmoeder.
‘Grrr’, Astrid zette een boos gezicht op.
Ze was woedend op haar oma.
Ze wilde haar het liefst niet zien, maar had geen keus.
Ze was vastgeketend.
Plots voelde Astrid zich helemaal weer bij bewust zijn.
Alles wat ze het laatste uur gedaan had, kwam stilaan terug.
‘Waar is Harry’, zei ze nog verzwakt.
‘Waar?’
Helen’s lach was koel en droog; net zoals haar hele persoonlijkheid al geweest was.
Ook al haatte Astrid haar oma – het is walgelijk om zoiets te zeggen, maar het was nu eenmaal de realiteit – toch voelde Astrid de bloedband die ze met elkaar deelden.
Het was niet zomaar een ‘bloedband’; neen...
Astrid kon voelen hoe mistroostig en ongelukkig haar oma wel niet was.
Kwam het dan door Voldemort?
Was ze net zoals Bellatrix, Malfidus, Korzel, Kwast en de vele anderen doodoeners: vol haat?
Ergens...Ergens klonk het gewoon belachelijk voor woorden!
‘Waar dat ettertje zit, zal je zelf ook wel weten!’, vulde Voldemort Helen’s zin aan.
‘In de dreuzel-hemel, bij zijn andere Potterfamilie!’
‘WAT!!!’
Astrid schreeuwde het uit.
‘NEEN! Dat kan niet! Dat is onmogelijk!
Jij vuile schoft!
Wat heb je met hem gedaan!’
In tranen barste ze uit.
‘Hoe kan je nu zo zijn!!!’
Ze was kwaad, woedend, furieus!
Waarom?
‘Als je iemand moet hebben, dan is het mij!
Ik ben nu eenmaal de “kleindochter”van dat stuk pretentie, daar!’
Verwoed wees ze met een gebalde vuist.
Maar het ging maar amper.
De zware balast die de ijzeren ketens rond haar handen waren, wogen als een blok aan been.
‘Ze zijn niet dood!’, lachte Voldemort.
‘Ook de anderen niet!
Ze leven nog...voorlopig!’
Astrid keek hem angstig aan.
Waarom had hij dan gezegt dat Harry wél dood was?
‘Je wou me wat opjutten, is het niet?’, grijnsde ze.
‘Wel, dat is dan mooi gelukt!’
Voldemort keek tevreden toe.
‘Zie je wel’, mompelde Helen zacht tegen haar Meester.
‘Ja’, siste Voldemort goedkeurend.
‘Inderdaad; ze is perfect!’
De zware nadruk op die laatsten woorden, deden Astrid kippenvel krijgen.
‘Nu is het wel genoeg’, zei ze vlug.
Ze was zo boos geworden op de twee dat ze haar eigen gevoelens zelfs niet meer onder controle had.
‘Als ik je zeg dat ik het nú beu ben...’
Ze brak met een enorme woede aanval en kracht de kettingen stuk.
‘...dan kan ik er nu best een einde aan maken!’
Ze greep haar toverstok en richtte meteen op Voldemort en Helen.
Maar Voldemort greep naar zijn toverstok.
‘Expelliarmus!’
Wie zei dat?
Astrid!
Ze had Voldemort net op tijd ontwapend.
Maar weer met zo’n kracht.
Voldemort was bewusteloos geslagen.
Hij lag tegen een brokkelende kerkermuur.
Astrid maakte een vreugdesprongetje.
Maar dan keek ze naar haar oma.
Ze keek erg triest...
Zou Astrid haar oma ook bewusteloos slaan?
Eigenlijk kon ze dat niet.
Iets in haar zei dat haar vader dat nooit gewild zou hebben.
Hij zei dat Voldermort dood moest; niet haar oma.
Dus vuurde Astrid een verlam-spreuk op haar af.
Voorlopig leek haar dat wel genoeg.
Ook Voldemort werd verlamd; hij mocht tenslotte niet ontsnappen moest hij weer bij bewust zijn.
‘Die heeft er een flinke hersenschudding aan z’n laars’, fluisterde Astrid.
Haar buik was heel gespannen.
Vol stress...
Vol haat...
Vol – Astrid werd uit haar gedachten gehaald.
Achter haar stond een beer van een vent: Kwast!
‘AAA’, gilde Astrid.’Heb jij je lesje nu nog niet geleerd?’
De buldozer van een man graaide naar haar, maar Astrid was hem te slim af.
Ze veranderde in pony en duwde hem heftig in de buik; zoals ze al wel eerder deed.
Vlug gallopeerde ze de kerker uit en ging ze de trappen van de gang af.
Maar ze gleed uit.
Met zulke dikke hoeven was het natuurlijk niet evident om zo te lopen.
De enigste gedachte die ze zich kon bedenken was dat ze misschien het best naar Ron en Hermelien op zoek moest gaan!
En wat was er allemaal toch gebeurd.
Ze voelde zich in een vrcieuze cirkel belanden.
Alles herhaalde zich en ze kwam steeds er terug alleen voor te staan.
Het enige voordeel dat ze nu had was dat ze haar oma en Voldemort had vastgezet.
Ook Kwast zou niet snel meer gaan rechtstaan...
Plots donderde Astrid de trappen af.
‘Auw, verdorie!’, vloekte ze hevig.
Maar opeens was ze beneden...
Beneden?
Beneden waar dan???
Ze keek draaierig – met zwarte manen in haar gezicht – naar het plafond en dan naar de muren.
Ze was tegen een zware, eiken houten deur opgebotst!
Maar het was niet zomaar een deur!
Er staken pinnen door de deur zodat kje heel moeilijk als mens aan de deurklink kon komen.
Gelukkig had Astrid geluk: zij kon de deur doorbreken als pony.
Maar hetgene wat ze zag toen ze de deur binnenstapte, was bijlange niet zo groots als ze eigenlijk verwaht had.
Het enige wat ze zag was tegen de muur een enorme kunst-schildering van een uil.
Een postuil om correcter te zijn.
Hij was helemaal niet zoals als Koe of Hedwig...Hij was meer speciaal....
Specialer dan een fenix...
Wat het ook was, Astrid kon haar ogen er maar niet van afwenden.
Toen ze weer veranderde in mens, tastte ze een tijd lang aan de omranding van de uil die helemaal in goud gehuld was.
Vreemd, dacht Astrid.
Wat doet zo’n pronkstuk hier eigenlijk?
Ze staarde naar haar voeten.
Een koude rilling ging door haar hele lijf.
Geschrekkon viel ze op de grond.
De tegels – die volledig doorzichtig waren, maar toch niet uit glas bestonden – waren prachtig glanzend.
De zwarte schijn,  die de mogelijkheid om erdoorheen te kijken een beetje bederfde , leek er uitzien als swarovski-kristallen.
Maar nog steeds begreep Astrid er niets van!
Wat moest dat toch!
Met een oog dicht keek ze met het andere open oog heel dicht door het gals.
Ze zag wat vaags...heel vaags...
‘Astrid?’
Achter haar hoorde Astrid een bekende stem.
‘Ron?’
Astrids ogen glommen.
Ze zag de roodharige Wemel en was zo blij, dat ze hem zelfs omhelsde.
‘Wat is er gebeurt?’, vroeg Hermelien die Ron vlak achter de voeten volgde.
‘Ik weet het niet! Ik ben iedereen kwijt!
Mam en m’n oom zijn achtergebleven; ik dacht dat ik Harry gevonden had en ...’
Astrid barste in tranen uit.
‘Ik weet niet eens of Harry nog leeft!’
Ron keek haar troostend aan.
‘Ik weet ook niet waar Harry en de rest is...
Ik denk dat ze gevangengenomen zijn of zo...’
Hermelien keek haar nu ook moed-inprekend aan.
‘Misschien kunnen we hen beter zoek...’, maar ze maakte haar zin niet af.
Ze werd brutaal onderbroken door een harde gil.
‘Tops!’, riep Hermelien.
‘Het komt van beneden!’
‘Waar beneden?’, vroeg Ron angstig aan Astrid.
‘Dit is het laagste punt van dit kasteel!’
‘Zitten we in een kasteel?’, vroeg Astrid geschrokken.
Ze dacht even terug aan toen ze nog bij Harry stond in die grote kater.
Vlug ging ze weer naar de bijna doorzichtige muur.
‘Harry!’, riep ze.
‘Harry zit hier onder ons!’
‘Wat!’
Ron en Hermelien doken ook meteen naar de grond en keken door de doorzichtige tegels.
‘Inderdaad! Maar hoe geraken we bij hem’, riep Hermelien paniekerig toen ze ook zag dat de rest erbij zat.
‘En hoe komen ze daar?’, vroeg Ron zich af.
Astrid probeerde de tegels  stuk te slaan, te betoveren en er zelfs in te bijten.
Maar het lukte niet!
‘Er moet toch wel een andere uitweg zijn?’, zei Hermelien, haar hoofd peinigend.
Astrid keek geconcentreerd naar het uilen-kunstwerk.
‘Dit hier staat hier niet zómaar; wees daar maar zeker van’, zei ze geheimzinnig.
Ze staarde naar de kop van het enorme beest.
‘Er moet toch íéts zijn aan dit werk...?’
Astrid zette haar brein in werking en sloot haar ogen.
‘Hmm...Als het bij die boom lukte...’
Ze haalde een ketting die ze ooit al eens eerder gebruikte uit haar rode vest-zakje.
Ze had hem niet om, want zulke kettingen wou ze niet aan doen; NOOIT!
De ketting met het duistere teken in het hangertje begon hevig te glanzen.
Groen-gelachtig licht kwam vanonder de swarovski-kristal die erin zat vandaan.
Nu wist Astrid nog steeds niet wat ze moest doen.
Ze wist wel dat het kunstwerk en de ketting een grote verbintenis hadden.
Het hoorde er gewoon bij.
Ron haalde zijn toverstok tevoorschijn, maar Astrid hield hem tegen.
‘Geen magie!’, zei ze kort.
Plots kreeg Astrid een vreemde ingeving.
Ze deed de ketting aan.
Het licht dat uit het hangertje kwam, werd nog een pak sterker.
Haar armen heessen zichzelf op en zonder wat te doen, kwam er wat duisters uit haar handen.
Dat was helemaal geen witte magie meer, maar hele zwarte!
Astrid dacht dat ze bestuurd werd door dat ding.
Hermelien werd bang.
‘Wat nu?’, klonk het uit de verte.
De ketting schoot uit Astrids hals, zo ruw dat ze een kleine snee in haar keel had.
De ketting en het kunstwerk werden één.
Opgelucht knielde Astrid neer bij het werk.
‘Nu is de vraag alleen nog maar, waarom het nu juist een postduif is...
Áls het wel een postduif is, natuurlijk!’
Plots opende de postduif zijn buik en kwam er een oude hendel tevoorschrijn.
Astrid trok er onhandig en onwetend aan.
De vloer verdween!!!
Eindelijk waren ze beneden...
Benieuwd wat Harry te vertellen had...

Als jullie willen, pleas reactie's sturen van wat je er van vind...
En in het reactie-topic kijk ik steeds in de hoop dat er eens wat over m'n verhaal in zou staan...Elke keer is de ontgoocheling erg groot...
Dus; reageren maar... :P 
Greetz, J.


-----------------------------------


