LavenderBrown




Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Nog één plukje haar achter zijn oren… Perfect.
Met een intensief verzorgde glimlach keek Gladianus Smalhart in de spiegel en na een knipoog voor zelfvertrouwen liep hij langs zijn spiegelwand naar het lokaal.
Zijn wenkbrauw schoot omhoog – maar niet te hoog, om rimpels te voorkomen – toen hij zijn jasje zag. Dat vormde wel een érg schril contrast met zijn ogen!
Vijf minuten later stond hij met een turkoois jasje voor een werkelijk volledig toegewijde klas, die met een verwachtingsvolle glimlach naar hem opkeek.
Nou, hij zou ze eens een les geven.
‘Hebben we er allemaal zin in?’ vroeg hij tevreden. 
Zijn trouwste fan op Zweinstein, Hermelien Griffel, knikte vol aanbidding en ook de andere stralende gezichtjes lieten een blijk van enthousiasme zien.

Gladianus beet even op zijn lip. Hoe bracht hij zijn opening met zoveel mogelijk charisma…
‘Lieve kinderen, ik heb bij Perkamentus gepleit voor een les waarbij je echt iets leert, en dat verzoek werd helaas niet geaccepteerd, dus zullen we deze les wat leren over Eenbenige Eenogige Aardelopertjes, met wie ik een gevecht op leven en dood heb gehad, maar waar ik als held uit de strijd kwam…’
Van achter uit de klas klonk een opmerking van Ronald Wemel, die verdacht veel leek op: ‘Wat, heb je zijn enige oog verblind door hem toe te lachen?’, maar toen hij het nog eens overdacht, bleek toch echt dat de goede jongen had gezegd dat hij een held was, had hij het gedaan door hem te verblinden?
Voor de gelegenheid liet hij zijn hele gebit zien in een verblindende glimlach.
‘Ach, mijn kind, ik heb hem in een ingewikkelde houding vastgehouden en hem bevolen om zich over te geven. En het wezen heeft nooit meer iemand kwaad gedaan,’ zei hij en hij streek door zijn haar.
‘Maar omdat jullie allemaal zo braaf zijn vandaag, denk ik dat we aan het einde van de les wel een minicursus glimlachen voor tijdschriften kunnen doen.’
Hij lachte samenzweerderig naar Ronald, die vol overgave kreunde.
Merlijn, die jongen werd helemaal blij van zijn klassen!
En dáár deed hij het nou voor.

’s Avonds bij het eten schoof Gladianus aan naast professor Anderling.
‘Goedenavond, mijn schone –’
‘Bewaar dat voor je spiegel.’
En ze ging gewoon door met eten!
‘Ah, het is zeker uw vrouwenprobleempje,’ zei Gladianus met een begrijpende glimlach.
‘Ja, vrouwen hebben het meestal, hè,’ antwoordde Anderling, die aan een kippenbout begon.
Vrouwen aten toch geen kíppenbouten?
‘Zo’n afkeer voor mannen als u,’ vervolgde Anderling. ‘Goedenavond.’
Ze depte haar mond af met een servetje en verliet de staftafel.
Gladianus keek haar met een pijnlijke glimlach na. Duidelijk een geval van een chronische persoonlijkheidsstoornis.
Die zou zichzelf nooit vinden…
Hoofdschuddend prikte hij een aardappel aan zijn zilveren vork en begon te eten.
Verderop in de zaal zat Harry Potter, omgeven door mensen. Oh, die jongen moest de fijne kneepjes van het vak echt eens leren.

‘Professor Smalhart.’
Een stem vol sarcasme. Professor Anderling was weer terug…
Ah, ze wilde zijn charmerende verhalen toch horen. Hij gaf haar een innemende glimlach, maar hij kreeg hem niet terug. Al leek haar bovenlip toch wel te trillen…
Zou het?
‘Mijn hart gaat alleen naar u uit, professor,’ begon Gladianus vrolijk, maar hij werd al onderbroken.
‘Het hart is een slijmerig, kloppend orgaan. Het gevoel komt vanuit de hersenen. 
U heeft vanavond een student die na moet komen. Ginny Wemel, die sloop nog door de gangen ’s avonds. Ze wordt om acht uur in uw kantoor verwacht.’
‘Fantastisch, dan kan ze –’
‘Goedenavond.’

Gladianus zat een liedje te hummen achter zijn ebbenhouten bureau, toen de nerveuze eerstejaars met het vuurrode haar binnenschuifelde.
‘Goedenavond, Ginny!’ zei hij hartelijk en hij klopte op de stoel naast zich.
Het meisje liep een beetje stijfjes naar hem toe en glimlachte zwakjes.
‘Krijg je straf van je ouders?’ informeerde hij terwijl hij een pakket fanmail pakte.
‘Tja, ik heb besloten om je niet dezelfde straf te geven als je vriendje Harry Potter, want ik moet natuurlijk wel met verfrissende alternatieven komen.’
Ginny werd vuurrood en speelde met een haarlok.
‘Je bent niet zo’n prater?’ suggereerde hij en ze knikte heftig.
Gladianus keek even ontroerd naar een foto van zichzelf met een fan, die het verliefde meisje hem had gestuurd.
Het gebeurde hem constant, maar het raakte hem iedere keer weer in het hart. Eh. 
In zijn hersenen, dan.
‘Professor?’ klonk het kleine stemmetje van Ginny.
Oh ja, het arme schaap zat natuurlijk vol verwachting haar taak af te wachten!
‘Omdat ik voel dat jij wel potentie hebt, gaan we de Heks&Haard perfecte glimlach oefenen!’ zei Gladianus blij, aangezien hij er tijdens zijn lessen niet meer aan toe was gekomen.
‘Is dát mijn straf?’ zei Ginny hoopvol.
‘Oh, nee, je moet nog wel even het lokaal vegen, zonder toverkracht en de kooi van de Gluiperige Glupsies schoonmaken, die kleine monstertjes stinken,’ zei hij achteloos, maar toen hij het zielige gezichtje zag, gaf hij haar een verblindende glimlach om met goede moed te beginnen aan haar taak.
Haar blik gleed naar de bezem in de hoek en zwijgend begon ze met vegen, terwijl Gladianus een lange brief las.
Hij glimlachte bij het stukje dat hij ergens middenin de gigantische liefdesverklaring las:

‘En verder vind ik de prestaties in uw boeken buitengewoon, absurd gewoon. Zeker omdat u ze niet zelf uitgevoerd heeft.’
Ah, daar had het schatje een schrijffout gemaakt.
‘Want mijn oom heeft namelijk –’
Toen Ginny langsliep met haar bezem, legde hij met een verontschuldigend lachje de brief weg.
Naïeve mensen.
Het halfuur daarna werd de ringende stilte in zijn oren – hij had behoefte aan muziek of fans – alleen verbroken door zijn veer die een handtekening op een foto kraste of de kreetjes van Ginny die de uitwerpselen van de Glupsies opruimde.
‘Gewoon door gaan, kindje, dat is wat beroemd worden vraagt, opofferingen zoals die…’
Hij kreeg een blik toegeworpen die hij maar opvatte als één vol adoratie.
Ach, het was wel waar dat hij nooit zo’n verderfelijk klusje had moeten doen, maar, wie nam het hem kwalijk? 
Hij was wél Gladianus Smalhart, vijf keer op rij winnaar van de Heks en Haard’s meest charmante glimlach, en dat was voor een reden.
Hij gaf zichzelf een waarderend knikje (met een paar stralend witte tanden) in een spiegel en streek door zijn haar. Hij had vanmorgen nog een grijze haar uit moeten trekken…
De tol van de ouderdom.

‘Zeg, meisje, je mag wel stoppen, hoor…’ zei hij gastvrij.
Er was nog nooit zo snel iemand terug naar zijn bureau gerend.
‘Eh, meneer – professor, zou het mogelijk zijn dat ik…?’
Ah, het bekende verzoek.
‘Natuurlijk krijg je een handtekening, meisje! Daar hoef je niet nerveus over te zijn…’
Ginny trok een pruillipje.
‘Ik wilde eigenlijk weten of ik eerder weg kon, professor…’
Gladianus’ moment voor een pruillipje.
‘Nou, dat kan natuurlijk ook.’
Maar denk maar niet dat jij nog in mijn erelijst van fans staat, jongedame!
Ginny glimlachte bibberig en ze stond met een soort hoofdknikje als afscheid op en verliet de ruimte.
Gladianus liet zijn hoofd theatraal in zijn handen zakken en staarde naar zijn handpalm, maar die bracht hem ook niet veel geluk, dus ruimde hij Ginny’s stoel op.
Ze had wat laten vallen. Een boekje…

Hij fronste toen hij het opensloeg. Welk dagboek nam je nou mee naar nablijven?
Correctie, welk léég dagboek?
Dubbele correctie, welk dagboek was er nou leeg?
Hij stond op en liep met de tred van een leider (in Heks&Haard had hij een artikeltje naast een foto van hem gelezen: ‘Hoe loop je als een magische leider’) het lokaal uit. Ginny verdween een hoek om.
Voor zover hij wist was dat níet naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Of zat ze in Zwadderich?
Nee, ze was een Wemel…
‘Hé!’ riep hij, toen ze weer in zijn gezichtveld kwam. ‘Hé, Ginny!’
Ze keek om en liep verschrikt verder.
Een beetje geagiteerd begon Gladianus te rennen. Waarom ging ze nou sneller? Iedereen zou blij worden als ze Gladianus Smalhart achter zich aan hadden, op wat voor manier dan ook.
‘Ik heb je dagboek!’ riep hij en zijn stem echode als donder door de lange, koele hal.
Ginny stopte abrupt.
‘M-mag ik het terug?’ vroeg ze langzaam en diep ademhalend.
‘Natuurlijk. Waarom schrijf je er nooit in?’
Ze beet op haar lip en wiebelde heen en weer, terwijl hij haar inhaalde en het boekje in haar hand stopte.
‘Bedankt.’ En ze rende weer net zo snel door.
‘Je hebt mijn vraag nog niet beantwoord!’
Maar haar breekbare stemmetje antwoordde niet.
Nou, dan niet.

Hij had ten minste wat over te vertellen in zijn leven, in tegenstelling tot een eersteklasser die nog nooit van glorie geproefd had.
En dat deed hem er aan denken… Door al die onrust en stress in zijn leven die hij gelukkig kon minimaliseren door zijn hoofd koel te houden, was hij vergeten om in zijn eigen dagboek te schrijven!
Zachtjes neuriënd liep hij door een gang op de derde verdieping, waar twee klassenoudsten net voorbijliepen.
Gladianus bukte even om zijn veters te strikken, die ondanks zijn ultiem ingewikkelde knoop los waren geraakt en hoorde de ene jongen tegen de andere zeggen:
‘Oh, morgen hebben we wéér les van hem. Het is eigenlijk niet de moeite dat we hem nog hebben, hij denkt alleen aan zijn uiterlijk.’
Gladianus keek een beetje sip naar zijn veters. 
Arme professor Sneep.

Toen hij klaar was met zijn dagelijkse ritueel (het schoonmaken van zijn huid en het verzorgen van zijn haar), ging hij aan zijn zwakverlichte bureau zitten en kuchte, voor hij zijn veer dicteerde:

‘Hallo, dagboek. 

Weer een schoolweek voorbij. 
Ik snap nu wel waarom mensen jaloers zijn op de spanning, sensatie, het avontuur van het lesgeven. Maar waar ze eigenlijk naar moeten verlangen, zijn de leerlingen. 
Zonder hun toewijding zou ik het nooit redden. Ik ga slapen, en ik weet dat ik zal glimlachen om mijn droom.

Liefs, Gladianus Smalhart. 
De echte.’


-----------------------------------


