LavenderBrown




Oeh, lang geleden. Weer. Maar ik heb het heel druk, hoor. En deze Seer is echt heel saai. Ik zal van het weekend weer eens gaan schrijven...
Proms!
So eh - what d'you think?

Love, Fleur
ps: de titel klopte weer niet :')_____________________________________________________________
Chapter thirty-four
Imprisoned

‘Ze heeft gelijk, ik héb recht op een – wat ze ook zei,’ protesteerde Sirius, terwijl die gorilla hem meesleurde.
‘En ik kan zelf lopen, of heb ik daar ook al geen recht op?’
Hij beukte een beetje met zijn schouder, maar het had niet echt effect, want de man hield hem vast tot ze voorbij het hek waren en hij opeens in een soort van reageerbuis werd geduwd; Verdwijnselen.

Hij had het een paar keer geprobeerd met James, maar dat draaide er op uit dat ze allebei voor een aantal minuten een paar ledematen kwijt waren, voor ze eindelijk werden gered door het Magisch Traumateam, of hoe die enge kale mannen ook heetten.
Ze waren behoorlijk pissig geweest, aangezien normaal altijd alles lukte.
Even later plofte hij neer op een koude vloer ergens in een stoffig gebouw.
Hij dacht aan Tamara (en Lily en James die over elkaar heen hingen in de bosjes glipten ook even voorbij) en zuchtte. Het ging net zo goed.
‘Bedankt hoor, komen jullie me nú ophalen. 
Het was een ongelukje, oké? En gingen we niet naar het Ministerie?’
‘Je verblijft een poosje in de Jeugdinrichting voor Jonge Instabiele Tovenaars,’ zei de grootste man onverstoorbaar.
‘Dus je kunt praten?’ vroeg Sirius geïrriteerd.

De man keek hem woest aan, maar Sirius vond hem niet meer interessant toen er iemand van het andere geslacht in zijn gezichtsveld verscheen.
Ongeveer vijfentwintig, roze rokje en bijpassend jasje, zwarte pumps, blond haar in een staartje en geen make-up op.
‘Ik ben Sirius,’ zei Sirius blij. Vrouwen! In zo’n plaats! Het was er donker en koud en er waren vast cellen verderop.
Hij beukte de man opzij en stak zijn hand uit.
Ze had vast een heel lieve stem… Zou ze omkoopbaar zijn?
‘JIJ. JOCHIE, LUISTEREN. JE BENT HIER NIET VOOR JE LOL EN IK OOK NIET. JE HEBT EEN MISDRIJF BEGAAN EN WE ZULLEN JE OOK NIET BEHANDELEN OF JE EEN SCHATJE BENT.’
Ze pauzeerde even en gaf Sirius de kans om zijn liefste pruillipje te trekken.
‘Maar ik ben echt heel lief hoor, ik geef pootjes en –‘
‘GEEN GRAPPEN EN GROLLEN, LOLBROEK!’
‘Lólbroek?’
‘Luister jochie.’ 
Haar wenkbrauwen trokken samen.
Wat voor geluid er uit zo’n vrouwtje kon komen… Die gorilla leek er zelfs bang van te worden.
‘Ik. Ken. Jouw. Type.’
‘Val je daar op?’ vroeg Sirius heel subtiel.

‘Breng hem naar zijn cel.’
‘Sooooo, tsss, wat denk je wel niet, arrogant mens,’ zei Sirius op een verwijfd toontje, maar hij kreeg alweer een duw in zijn rug en voor hij struikelde zag hij het vrouwtje gemeen kijkend weg lopen.
Hij had niet eens haar naam!
Oeps, Tamara. Hij was haar al ontrouw geweest in zijn gedachten sinds hij vertrok.
In stilte ging hij in het vieze celletje zitten waar een soort van martelbed stond, een in-jaren-niet-meer-schoongemaakte wc en een krukje. Waarom stond er nou weer een krúkje? Kon je er een poot afschroeven om een handtastelijke celgenoot de harses in te slaan?

Hij deed een stom dansje voor hij zich op het krukje (wat plakte) liet neerzakken en zijn hoofd in zijn handen begroef.
Het stonk hier. En het was donker. En koud. En hij was eenzaam.
Hij had maar een paar spreuken op iemand uitgeprobeerd hoor. Oké, op zijn broer, maar zijn neus stond toch nooit goed, hij moest blij zijn met de blauwe kleur (toen hij er eindelijk weer op gezet was).
En hij had een kléin woedeuitbarstinkje gehad, maar… Argh.
Uit frustratie sloeg hij tegen de muur, maar het was toch wel zielig dat de muur altijd geslagen werd door losgeslagen criminelen, dus hield hij er mee op. Ook wegens de gezondheid van zijn knokkels.
Hij versleepte zichzelf naar het bed en vroeg zich af hoe lang hij hier nog moest blijven.

‘Hallo?’ riep hij uit pure frustratie.
Geen antwoord.
‘Zijn jullie hier allemaal dood of zo? Of wachten jullie tot je het gaat?’
Een koor van protest en een paar bedreigingen klonk op.
Actie, eindelijk.
‘Hou je bek, nieuwe, of ik sla hem dicht,’ gromde iemand bij wie Sirius meteen het beeld van een varken schetste.
‘Ga je gang, vanuit je één bij één celletje. Ach, het is altijd beter dan de goot waar je eerst odes aan whisky zong…’ zei Sirius zachtjes, maar het varken had hem dus gehoord.
Er klonk een luid gerinkel en ‘je mag blij zijn dat ik mijn toverstok niet bij me had, anders –’
‘Had je er zelfs over nagedacht om hem in een of ander gat te stoppen, gezien het feit dat je het niet weet te gebruiken?’

Sirius werd na een kwartier over en weer beschuldigingen en een hoop ironische opmerkingen over moeders (alsof hij om zijn vrekkige, lelijke oude moeder gaf) een beetje moe en gaf het op.
‘Wat, durf je niet meer, nieuwe?’
Sirius liet zijn tralies los en liet zich achterover op zijn bed vallen.
‘AAAH, MERL- Oh, laat ook maar.’
Kwaad staarde hij naar het plafond, tot het licht in de gang uitging en er een man met opgeheven toverstok voorbij marcheerde, en Sirius langzaam wegdoezelde.




-----------------------------------


