DragonFly




Hoihoi! ^^, vandaag aan jullie: hoofdstuk 13!

Hoofdstuk 13 => ongeluksgetal???

‘Kom, mam! Lopen!’, riep Astrid tegen haar moeder.
Astrid was als pony best wel snel, ondanks Severus die op haar rug lag.
Mondilia kon nauwelijks volgen.
Uitgeput als ze was viel ze neer.
Van vos werd ze weer heks.
‘Mam, gaat het?’, vroeg Astrid bezorgd terwijl ze haar oom van haar rug liet glijden.
‘A-As-Astrid!’, fluisterde Mondilia buiten adem.
Haar dochter luisterde aandachtig.
Haar moeder zou wat belangrijks gaan zeggen, volgens haar.
‘Je moet alleen gaan’, vervolgde Mondilia.
‘Ik heb de kracht niet meer om Harry te zoeken en om tegen Voldemort te vechten.
Zoals je ziet zou het toch nooit gelukt zijn, omdat Severus bewusteloos is.
Astrid knikte zacht.
Ze begreep het.
‘Ga nu! En vergeet niet: ik blijf hier, dus als je de strijd wint...kom me dan even halen, wil je!’
ze glimlachte geruststellend.
‘Wees voorzichtig! Beloof me dat!’
Astrid snikte even.
‘Ja, dat beloof ik!
Ik hou van je, mam!’
Ze omhelsde haar moeder even als heks en veranderde dan weer terug in een pony.
Galloperend verdween ze uit de duistere en vooral stille smalle gang.

Astrids hart bonsde in haar keel.
Voorbereid op alle gevaren die ze nog zou moeten trotserenen; nu of binnen enkele minuten.
Het doolhof dat meer op een spinnenweb vol gangen leek, bleek geen einde te kennen.
Mooi zo, zuchte Astrid sarcastisch in zichzelf.
Wsat nu gedaan!
Plots zag ze een klein lichtjes flikkeren op het einde van een duister zijgangetje.
Wie loop er nu in hemelsnaam rond in dit doolhof?, bedacht ze starend naar de gedaante gehult in een zwart kleed.
Of was het nu een andere kleur?
Vlug verschool ze zich achter een muur; de gedaante kwam haar kant uit.
Ze hoorde stemmen naar haar toe komen...
Stemmen?
Het waren dus meerdere personen.
Plots realiseerde Astrid zich dat het niemand minder dan Harry kon zijn.
Zo blij als ze was stormde ze naar hem toe.
Maar dan nam ze weer een grote stop!
Wat was dat grote ‘beest’ dat hij bij zich had?
‘Harry, Harry’, gilde ze terwijl ze in mens veranderde.
‘Achter je!’
Even leek het wel alsof ze Draco Malfidus na deed.
‘Huh?’, Harry keek snel en panikeerig achter zich.
‘Als je Hagrid bedoelt, dan kan ik het opvatten als een beledeging tegen mijn vriend!’
Astrid zuchte.
‘Oef’, grijnsde ze breed.
Harry glimlachte.
Hij gaf haar uit opluchting dat hij haar had gevonden een grote knuffel.
‘waar zijn Severus en je moeder?’, merkte Remus op die die onderzoekend rondkeek.
‘Ze zijn toch niet dood, hé!, panikeerde Tops meteen.
Ze slaakte een korte gil die door het hele gangen-netwerk galmde.
‘Mama en nonkel Severus zijn achter gebleven.
We hebben het ook niet bepaald gemakkelijk gehad met die doodoeners.
Gelukkig konden we ontsnappen aan een van die klonen van Voldemort.
Die kloon kwam me vast halen voor aan de “heer” uit te leveren.’
Ze rolde met haar ogen.
Die laatste woorden had ze heel arrogant gezegt.
Maar het was niet misplaatst.
Astrid vond het erg genoeg – en vooral super dom en onozel – dat iedereen hem als dé Heer moest aanspreken.
‘Die gekke vetklep – nu jah, echt vet is ‘ie niet, maar goed – had mijn vader opgesloten, nadat hij hem vermoord had en jou ouders hun geesten zitten daar ook.
Door een speciaal licht zitten ze daar vast.
Een plannetje van Voldemort.
Papa’s geest heeft me aangesproken, nadat hij me daarheen lokte.
Het was zijn lot om ons te laten overbrengen dat het Harry en mijn lot is om Voldy een pak rammel te gaan geven.
Met andere woorden: we gaan eraan!’
Astrid had er wel lol in.
Ergens wist ze – of vermoedde ze – dat ze geen keuze had.
Ze had geen keuze meer over haar leven van wat ze ging doen.
Het was bijna om te spotten....
‘Wat? Mijn ouders zijn daar? 
Opgesloten door die vuile, arrogante, smerige ...
Ik krijg hem nog wel!
Ik wou dat ik hen kon zien!
Ik mis hen zo!’
Maar daar was geen tijd voor, noch de moed.
Lupos staarde even voor zich uit.
Nadenkend over zijn beste vriend die nu al jaren dood was.
‘Was Sirius er ook dan?’, vroeg hij aarzelend.
Astrid schudde haar hoofd.
‘Neen...’, zei ze naar de grond turend.

Met z’n vijven stapten en dwaalden ze rond.
Zoekend naar een doodoener of naar een Voldemort.
‘Best wel dom eigenlijk, hé, dat Voldy zijn gruzelementen omruilt voor klonen.
Je moet het maar durven; in de dreuzelse beschaving zou hij overal gespot worden als voddevent.
Zijn jurkje is nu eenmaal niet het mooiste ding waar hij in kan rondlopen...’
‘Dat heet men dus een gewaad!’, lahte Harry.

‘Tjah, ik weet niet... Waarom heeft hij eigenlijk ook drie klonen genomen’, 
vroeg Remus zich hardop af. 
‘Zou hij misschien voor de andere twee een speciaal klusje hebben?’
‘Ja! Wie weet moet de ene moorden plegen, de andere de rekeningen betalen en de échte Voldy zit de hele dag op zijn luie krent!’
Astrid gilde van plezier.
‘Astrid, hou die misplaatste commentaar voor jezelf! We zitten hier wel op een geheime missie, hoor!’, beet Tops haar toe.
Astrid mompelde wat van ‘wie denk je wel dat je bent, m’n ma?’, maar Tops luisterde er niet naar.
‘Hagrid, weet jij misschien wat?’, vroeg Remus dan maar na een korte stilte.
Maar Hagrid gromde alleen wat.
Harry merkte nu pas op dat Hargrid nog geen woord gezegt had.
Hij zag er zo triest uit...
‘Gaat het wel’, vroeg hij voorzichtig benaderend.
Weeral gromde Hagrid maar wat.
‘Scheelt er w’, maar Harry’s zin werd verstoord;
Remus had wat gezien.
Hij zag licht!
Hij rende er zo snel mogelijk naartoe.
Wat het ook mocht zijn, Remus was bij elk licht dat hij dat op dat moment kon zien heel blij.
Want het betekende waarschijnlijk: leven!
De reis die ze maakte eerst naar Azkaban was al zo mistroostig geweest.
Ondergronds zwierven ze maar uren rond, zonder een kat te zien, maar uiteindelijk hadden ze wat nieuws geonden!
Wat het ook mocht zijn...
Remus viel bijna.
De  gang stopte ineens zomaar!
Het licht kwam van een reuzachtige binnenplaats. 
Veel lager gelegen dan waar ze nu stonden, in ieder geval.
In het midden stond een groot, maar beangstigend kasteel.
Water vloeide uit gaten vanuit de muren.
Er was dan ook óveral water!
En wat voor water!
Het was gewoon heel gruis en vuil; helemaal niet rdinkbaar dus!
Alles bijeen leek het wel een krater met een rivier erin en doorop een kasteel gebouwd.
‘Wat is dat!’, gilde Tops meteen.
‘ja,’, zuchtte Harry daarna.
‘Wat zou het zijn!’

New look, dus; als jullie banners erbij willen dan moet je maar PB-en!  :wink: 
Bye!, JK(100101)


-----------------------------------


