LavenderBrown




Oh, I am deeply, dééply ashamed of myself.
Sorry dat het zo lang geduurd heeft, mensen die mijn fic nog lezen :')
Hier is een ultralange, ultra-dramatische Tams. Maar hay, als het dramagehalte laag blijft, blijft de spanning ook weg, en er moest toch wát gebeuren in mijn cliché-romannetje? So... What do you think?

Love, Fleur
PS: Het lied heet eigenlijk Iris, maar dat vond ik geen passende titel voor dit hoofdstuk.
_____________________________________________________________
Chapter thirty-three
Broken

‘Eh, echt, Lily, leuk dat je me wilt koppelen, maar wil je alsjeblieft zeggen wie het is? Anders schrik ik me dood!’
Tamara werd door Lily door de gangen geduwd, een beetje tegenstribbelend.
‘Tamara, loop gewoon door, je ziet er fantastisch uit.’
‘Dat is het niet, ik hou niet van verrassingen!’
Ze liepen door de grote eikenhouten deuren van het kasteel en Tamara tuurde over het terrein.
‘Waar moeten we heen?’
Lily wees. Aan de overkant van het meer bewoog iets. 
Twee ietsen. En er stond iets dat er normaal niet stond.
‘Loop je mee?’ vroeg ze zeurderig. Ze wilde Sirius terug, ze wilde geen date!
‘En wat ben jij de laatste tijd irritant opgewekt, trouwens.’
Lily glimlachte.
‘Hoe komt dat?’ zei Tamara geïnteresseerd. Ze kwamen dichterbij…
Het kapsel van die jongen leek op Sirius! Oh, dat begon al goed.
En zijn postuur ook wel…
Oh, die schoenen had Sirius ook!
Een stuk enthousiaster begon ze haar pas te versnellen, om er na een meter of vijf achter te komen dat het Sirius ook wás.

‘Oh, Lily, wat vals!’ zei ze en ze draaide zich nijdig om, maar Lily was verdwenen.
En de jongen die bij Sirius had gestaan, James zeker, ook.
Haar voeten begonnen te lopen. 
Wilde ze hem terug?
Ja. Nee. Ja. Nee. Ja. Nee. JA!
Ze ging met een smal glimlachje op het stoeltje tegenover Sirius zitten en wierp een vlugge blik op zijn gezicht en keek daarna maar naar de tafel, waar allerlei eten op stond.
‘Heb jij dit bedacht?’ zuchtte ze, maar tot haar grote verbazing vroeg hij precies tegelijkertijd:
‘Waarom heb je dit gedaan?’
Haar mond viel open en die van hem ook en voor buitenstaanders was het vast een grappig gezicht geweest als het langer dan drie seconden had geduurd, want ze bogen al over de tafel heen om elkaar te zoenen.
Halverwege hun zoen stond Tamara een beetje gebogen op, en Sirius deed hetzelfde, zodat ze niet meer ongemakkelijk over de tafel etenswaren opzij stotend zoenden.
Ze sloeg haar armen op de vertrouwde manier om zijn nek en voelde zijn sterke handen om haar middel glijden en ze glimlachte even voor ze haar lippen weer die van hem liet vinden.
‘Waarom zouden Lily en James ons terug bij elkaar willen?’ mompelde Tamara tussen een hoop kleine kusjes door en Sirius haalde zijn schouders op.
‘Maakt het wat uit?’
Ze lachte en voor de eerste keer was het holle geluid uit haar stem verdwenen.
Hij veegde een lok haar uit haar gezicht.
‘Zullen we dan maar wat gaan eten, mooi?’
‘Mooi?’ fronste Tamara, die als antwoord ging zitten, haar vingers verstrengeld met de zijne.
‘Je nieuwe bijnaam.’
‘Oh, wat origineel,’ zei ze droog en ze liet haar handen over de schalen eten zweven.

Ze pakte een aardbei en keek een beetje prikkelig toe hoe Sirius haar hand volgde met zijn ogen en zuchtte:
‘Oh, neem zelf ook wat!’
In stilte aten ze een beetje, terwijl het buiten wat kouder werd en wolkendekken samenpakten boven de lucht. Tamara gaf er niet om, zolang Sirius’ duim maar over haar handpalm streek.
‘Tamara, ik zit met een probleem.’
Ze keek op. ‘Wat is er dan? Ik help je wel.’
Oeps. Dat had ze niet moeten zeggen, het blééf Sirius.
‘Heb je iemand zwanger gemaakt?’ vroeg ze, maar haar keel werd droog… Stel dat –
‘Nee, natuurlijk niet!’
Ze glimlachte opgelucht. ‘Wat kan er erger zijn?’
‘Nou, eh… Kijk – help je me met alles?’
Ze beet ongemakkelijk op haar lip.
‘Ik weet niet, Sirius. Ik bedoel, ik heb…’
Haar adem stokte in haar keel. 
In de verte liepen drie donkere figuren door de mist.
Zelfs aan de pas leken ze al onheilspellend. 
Haar ongeruste gevoel verdween een beetje toen ze de lange zilvergrijze baard van de middelste figuur herkende, maar haar maag draaide een kwartslag toen ze de blik in zijn ogen zag.
‘Sirius! Niet achter je kijken, maar daar komt professor Perkamentus! Met een stel mannen met hoeden!’
Tamara schoof zenuwachtig op haar stoel en begon op en neer te wippen van nervositeit toen ze de kleur uit Sirius’ gezicht zag trekken.
‘Zouden we hier niet mogen zitten?
Is dit beschermd terrein van de reuzeninktvis of zo?’ 

Natuurlijk was dit een achterlijk idee, maar ze wilde gewoon niet geloven dat Sirius iets strafbaars had gedaan, want dat waren duidelijk mensen van het Ministerie en die droegen altijd van die foute hoeden.
Tamara had in ieder geval niets illegaals gedaan...
De mannen kwamen steeds dichterbij het tafeltje en Tamara trok haar hand los van die van Sirius, die haar wanhopig aankeek. 
Ze stond snel op en maakte een soort van hoofdknikje naar professor Perkamentus. Hij bleef het schoolhoofd en als hij haar aardig vond, hoefde ze misschien niet na te blijven. Als het bij nablijven bleef… 
‘Professor –‘ zei Sirius, die zich omdraaide in zijn stoel, maar zijn woorden bleven ergens hangen. 
Professor Perkamentus zette een stap naar achteren en één van de twee mannen, een klein, mollig mannetje kuchte luid, haalde een rol perkament tevoorschijn en las:
‘Bij deze wordt Sirius Zwarts gedagvaard, wegens het illegaal be-’
‘HIJ – WAT?’ brulde een stem uit de bosjes en James’ hoofd kwam tevoorschijn.
Tamara keek hem woest aan en merkte dat ze haar nagels in haar hand drukte.

Ze gluurde naar Perkamentus, wiens blik niets verraadde. De mannen van het Ministerie pakten Sirius vast en namen hem mee, zonder de moeite te nemen om de beschuldiging af te maken.
‘Wacht, dat kunt u niet maken! Hij mag één telefoontje plegen!’ riep Lily, die naast James tevoorschijn kwam en een onnozele blik in haar ogen had.
‘Eh. Ik bedoel. Sorry. Te veel televisie gekeken thuis.’
Perkamentus keek haar even geïnteresseerd aan, maar richtte zijn blik daarna weer op de medewerkers van het Ministerie.
‘Ik vertrouw erop dat de heer Zwarts zeer binnenkort weer in onze aanwezigheid zal verkeren?’ vroeg hij op een een beetje dwingend toontje, maar zijn hele gezicht stond zacht, doch bezorgd.
Hoe deed die man dat toch?

‘Sirius, wat heb je gedaan?’ vroeg Tamara. 
Sirius keek erg dramatisch om en ze kreeg bijna de neiging om hem te slaan en te zoenen tegelijk. 
De langste man trok aan Sirius’ schouder en het trio verdween in de mist.
‘Waarom is er eigenlijk mist?’ vroeg Lily om de drama uit te stellen.
‘Oh, dat heb ik vanmorgen gedaan om de reuzeninktvis op zijn gemak te stellen. Hij voelde zich een beetje oncomfortabel,’ zei Perkamentus sereen, voor hij zich met een ‘goedenavond’ omdraaide en weg liep.
Lily, James en Tamara bleven in de meest ongemakkelijke stilte ooit achter.
‘Eh…’ zei James op een gegeven moment, maar Lily onderbrak hem.
‘James, zeg alsjeblieft niet dat je wat wilde gaan zeggen over de reuzeninkvis. Wat is er met Sirius?’
Tamara wreef in haar ogen en keek naar de afstand tussen Lily en James. 
Niet de gebruikelijke drie meter zone…

‘Hé…’ zei ze langzaam. 
‘Waarom noem je hem geen Potter? Waarom raakte je hem net aan? Wat deden jullie in de bosjes? Waarom scheld je hem niet uit? Waarom ben je gelukkig?’
James grijnsde schalks en hij streek nonchalant over zijn kin.
‘Ev – Lily heeft de subtiele kunst van het Potter-verleidingssysteem niet kunnen weerstaan en –’
‘OH DAT DOET DE DEUR DICHT, PÓTTER!’ brulde Lily opeens. ‘ALS WE AL WAT HADDEN HEB JE DAT NU VERPEST, JIJ EGOCENTRISCHE ZAK! EN MAG IK SOMS NIET GELUKKIG ZIJN, TAMARA?’
Ze hijgde een beetje, omdat ze alles vol overgave en zonder adem had geschreeuwd.
‘Gefeliciteerd Evers,’ zei James sarcastisch. ‘Je hebt zelfs de Gek stil gekregen.’
Hij wees naar Tamara, die Lily met open mond aan keek.
‘Oh, jullie…’
Ze begonnen alledrie tegelijk verwijten naar elkaars hoofd te gooien en het eindigde zo dat Lily en Tamara één front tegen James vormden, die voorstelde dat ze een trio zouden gaan doen, wat hen allebei nog kwader maakte.

Toen het veel kouder werd buiten, liepen Tamara en Lily (na James een flinke klap verkocht te hebben) terug naar het kasteel.
‘Dit lijkt net een slechte soap,’ verklaarde Tamara half depressief.
‘Ja, en jij bent dat type die iedereen haat,’ zei Lily snobbig.
‘Dan ben jij de bitch waarvan later uitkomt dat je gewoon waardeloos bent,’ kaatste Tamara direct terug.
Ze dacht aan een boek dat ze van een Dreuzelvriendin had gekregen en eenmaal terug in de slaapzaal (Lily zat in de leerlingenkamer knorrig te wezen en James uit te schelden) viste ze het met trillende handen uit haar koffer.
Tamara sloeg het boek open op een willekeurige pagina. 
Nou ja, eigenlijk niet zo willekeurig. 
Ze had hem al minstens dertig keer daar open geslagen, zichzelf confronterend met de tekst.
‘Tina zakte in een hoek van de badkamer neer op de koude tegels, het nagelschaartje in haar hevig trillende handen geklemd.
Ze…’

De woorden er na waren onleesbaar geworden door tranen. Tamara smeet het boek weg toen ze voetstappen op de trap hoorde.
‘Tamara, ben je daar? Iemand zei dat jij en Lily ruzie hadden.’
De geamuseerde stem van Rose.
Tamara krabbelde overeind en sprintte de badkamer in, waar ze de deur met een ruk dichttrok.
‘Eh… Ik zit nu nét in bad, Rose. En je weet hoe ik op mijn privacy gesteld ben,’ loog ze.
‘Oh, sorry, we praten straks wel, schat,’ zei Rose slijmerig. De voetstappen verwijderden zich weer.
Tamara dacht even aan het hoge dramagehalte dat hier heerste, maar het gevoel dat zich van haar meester had gemaakt de afgelopen weken, maanden, op avonden als deze, overviel haar weer en ze bevond zich in de bekende roes…




-----------------------------------


