DragonFly




Hoofdstuk 11:

Een muffe geur kroop in de neus van Harry.
Zijn ogen openden zich zacht en keken recht in de prachtige ogen van Ginny.
Met een geeuw ging hij snel overeind zitten.Ginny keek hem bezorgd aan.
‘Gaat het?’, vroeg ze heel voorzichtig.
Harry keek haar verward aan.
Waar had ze het over?
‘Wat is er gebeurd?’, vroeg Harry tastendaan zijn hoofd.
Het gloeide.
Een korte pijn schoot hevig door zijn liteken.
Plots zag hij dat de rest van alle aanwezigen in het Nest ook rond zijn bed stonden.
Het leek wel een begrafenis.
Iedereen zag er beteuterd uit.
Molly, die als enigste niet in de kamer aanwezig was, kwam nu binnenstormen.
Harry dacht even dat hij droomde, maar dat was niet zo.
Gehaast propte de mollige dame met rood haar een pilletje in zijn mond.
Maar Harry spuugde het meteen weer uit.
‘Wat heeft dit te betekenen?’, vroeg hij boos aan iedereen.
Hij deed het deken dat op zich lag af en sprong uit het bed.
Ron kwam even dicht bij naar hem toe.
‘Weet je dat dan niet?’, vroeg hij verwonderd.
Zijn wenkbrauwen trokken zich verward op.
‘Harry, je bent gisteren aangevallen door Severus!
Hij was bezeten door je-weet-wel!
Je-weet-wel heeft Astrid, Severus en Mondilia ontvoerd!
Een uur later dan dat Remus hem verjaagd had, was hij teruggekomen!’
Harry schrok.
‘Wat!’, riep hij uit en hij liep paniekerig rond.
‘Wat staan we dan nog hier te doen?’, tierde hij tegen de rest die moedeloos in de slaapkamer stond.
‘We moeten hun leven gaan redden’, zei hij en hij trok zijn schoenen vliegensvlug aan.
Zijn kleren hadhij al van de vorige dag aan.
Ze waren vreselijk verkreukt en roken muffig, maar dat kon Harry even niets schelen.
Hij keek iedereen paniekerig aan, maar niemand zei iets.
‘Harry, we weten niet eens wààr ze zijn!’, zei Hermelien na een lange, pijnlijke stilte.
‘We kunnen ons niet nóg eens in het hol van de leeuw begeven! Dat is veel te gevaarlijk!’
Harry slikte.
Een vaag beeld van het neuzenloze gezicht van Voldemort vormde zich voor zijn ogen.
‘We zullen ze nooit kunnen vinden! Hoe hard we ook zouden zoeken!’, voegde meneer Wemel eraan toe.
Remus die nu al lang weer gewoon mens was geworden, mankte met een verwond been naar Harry toe.
Zo te zien was hij de vorige dag ook goed toegetakeld door Voldemort.
Voor Harry er nog wat over kon zeggen, was nu iedereen ondereen aan het praten.
Hermelien keek hem beteuterd aan.
Verslagen keek ze naar de wanhopige mensen.
‘Stop!’
Een luide gil deed onmiddelijk de herrie stoppen.
Het was Ron.
Hij was zo slim geweest om het kabaal eindelijk ten einde te maken.
Met zijn armen tussen iedereen gestrekt, trok hij wan iedereen weer de aandacht.
‘Zo is het wel goed geweest!’, riep hij luidkeels.
‘Harry heeft gelijk! We mogen onze vrienden  niet in de steek laten!
Want als we dat doen, zijn we geen échte vrienden, maar valsaards.
Op dit moment zijn we dat allemaal.’
Woest en beschuldigend keek hij iedereen diep in de ogen.
Harry vond het heel moedig van hem.
Meteen ging hij samen met Hermelien en Ginny achterhem staan.
‘Ja!’, riepen ze instemmend.
‘Ik doe mee!’
Al de rest knikte even moeizaam.
‘Wauw, overtuigend moet ik zeggen, hoor!’, zei Ginny vol sarcasme en ze fronsde haar wenkbrauwen nonchalant.
Harry had ook wel wat meer enthousiasme verwacht van de rest.
‘Oké’, riep Tops opeens heel luid.
‘We gaan ervoor!’
Hagrid gromde ook heel instemmend.
Fred en George ripen een luide “ja” en daarbij gaven ook Molly, Poppy,  madame Malemour en Charlie toe dat het de beste oplossing was.
Harry merkte plots iets op.
Er waren nog twee mensen buiten, Severus, Astrid en Mondilia die niet aanwezig waren.
‘Waar zijn Albus en Minerva?’, vroeg hij snel aan Hermeilien.
Hermelien wenkte zich even tot hem.
‘Ze zijn terug naar Zweinstein gegaan!
De controle is daar heel onstabiel met al die slechtetovenaars die er rondzwerven.
Zweinstein had dringend zijn Perkamentus terug nodig!
Hij wil er voor één september weer alles op orde brengen, zodat we weer naar school zouden kunnen gaan.’
Harry kon het niet geloven.
Zijn hart maakte een miniscuul vreugdesprongetje.
Even was hij weer zó blij weer naar Zweinstein te kunnen.
Maar dan moest hij wel eerst Astrid, Sverus en Mondilia redden.
Dat was wat anders!
‘Kom, we moeten nu gaan!’, zei hij vlug tegen iedereen.
‘Allemaal?’, remus trok een vreemd gezicht.
‘We kunnen niet met z’n allen gaan. Dat is te gevaarlijk! Ze zullen ons met zo’n hele groep meteen opmerken!’
Harry knikte.
‘Maar wie gaat er dan Wél mee?’, vroeg Ginny meteen daarna erg ongeduldig.
Molly tikte even op haar schouders.
‘Dat is veel te gevaarlijk! Remus zei het al!’
Ginny morde even, maar zag daarna in dat haar moeder toch wel gelijk had.
‘Ik zal hier dan wel de wacht houden’, grijnsde ze breed.
‘Goed’, zei Remus tenslotte.
‘Arthur, jij moet ook ook hier blijven; als leider, dan!
De rest moet hem steeds volgen in zijn beslissingen!
Harry, ik en Tops gaan alleen.’
Maar meteen hoorde hij achter zich een ruk protest.
‘Wat!’, riepen Ron en Hermelien in koor.
‘Geen sprake van’, gilde Hermelien in paniek.
Ron stemde in.
‘Harry gaat niet zonder ons! Hij is onze beste vriend! Voor hem gaan we door het vuur!’
Maar voor Harry nog iets kon protesteren hoorde hij een zware grom.
‘Ik ga ook mee!’, zei Hagrid vol overtuiging.
‘Ik laat Harry niet in de steek! We gaan die Je-Weet-Wel eens een poepie laten ruiken!
Hij balde een vuist en stak die ruig in de lucht.’En wij? Mogen wij mee?’, vroegen Fred en George vol enthousiasme aan Remus.
Maar die schudde zijn hoofd.
‘Het spijt me jongens; hier hebben ze jullie hulp heel hard nodig, weten jullie dat?’
Ze knikten zacht en keken ontgoocheld naar de grond.
Molly keek eerder opgelucht dat ze er niet veel heil om maakten.
Het sprak natuurlijk vanzelf dat zij niet meeging, dat gelde ook voor Poppy, die toch van plan was om ook naar Zweinstein te gaan.
Charlie ging ook niet mee.
Hij zou Bill en Fleur achterna gaan om hen op de hoogte te stellen en hen in veiligheid te brengen.
Ginny keek Harry droevig aan.
Zijn hart versplinterde even in duizenden stukjes.
Maar hij wilde haar niet laten omkomen, ook al wou hij dat ze mee zou gaan.
Het was tijd om te gaan.
Met een krop in de keel gaven ze elkaar een knuffel en een halve zoen.
Een halve zoen die elkaar lippen bijna raakten, maar het gewoon niet durfden omdat ze dachten dat ze dan nooit meer gescheiden konden worden.
Tranen vloeiden langs Ginny’s gezicht.
Maar Harry stond achteloos.
Hij kon haar niet troosten, het zou gewoon veel te pijnlijk zijn geweest.
Iets zeggen al evenmin.
Hij nam nu ook moeizaam afscheid van de rest.
Molly huilde ook.
‘Pas op, Harry! Wees voorzichtig! Ik zal een kaars voor jullie branden!’
Maar de tweeling kon er ook geen woord uitbrengen.
Harry begreep dat wel.
Remus greep zijn schouder en tops hand.
Hagrid hield hem vast en Harry omhelsde hem.
Ron kon zich nog net vastgrijpen.
Daar gingen ze.
Verdwijnseld tot in de verre duisternis.
Een eindeloze put vol ellende en mistroostigheid.
Harry kon zijn ergste nachtmerries hier nog niet mee vergelijken...

x, Jill.[/i]


-----------------------------------


