LavenderBrown




* yawn * I'm really, really tired right now (':
En ik luister - oh nee wacht. Never mind. Maroon5 dus; liefde <3
En hier weer een saaie Petey. En dan komt er weer een Lils. Met wat meer actie. Promise (: And hay, als je mijn fic nog leest, een pb'tje met 'ja' erin is voldoende 
_____________________________________________________________
Chapter twenty-nine
I need to wake

‘Hé Peter!’
Peter keek verstoord op; hij kwam net uit de ziekenzaal gelopen en Tamara stond voor hem. Ze werd vastgehouden door Lily.
‘Uh… Hoi,’ zei hij en hij krabde aan zijn hoofd. Kon hij nu maar in een rat veranderen; twee meisjes die hem aardig aankeken…
‘Weet je waar Sirius is?’ vroeg Lily geïnteresseerd.
Wormstaart, ik beheks je als je ooit aan Evers vertelt wat ik heb gedaan…
‘Hij zal wel in de kerkers zijn.’
Lily trok een wenkbrauw op. ‘Maar natuurlijk. Weet je toevallig of hij Tamara behekst heeft?’
‘Nee hoor, niet behekst.’
Zijn stem bleef normaal! Hij liet zijn hand over zijn adamsappel glijden. Geweldig! Bedankt, stem!
‘Eh – ik ga maar eens naar mijn, eh… Bed.’
‘Je hebt net drie dagen in een bed gelegen!’
Waarom was Lily als enige aan het woord? Tamara had vast een schorre keel…
‘Ja, waar is Sirius,’ zei ze uiteindelijk dromerig. Lily schoot een kwade blik op haar af.
‘Ik wéét gewoon dat Zwarts wat met Tamara heeft gedaan en zodra ik er achter kom wat, ga ik naar professor Perkamentus!’ zei ze waarschuwend, alsof ze het tegen Sirius zelf had.

‘Juist,’ piepte Peter, die meteen door zijn stembanden in de steek werd gelaten. ‘Ik ben uh –’
Hij maakte zijn zin niet af en rende weg, knalde bijna tegen een muur en bedacht zich even waar de leerlingenkamer nou precies zat. Zat hij op de verkeerde trap?
Haastig sprintte hij door, zo snel als zijn korte beentjes hem konden dragen en vond uiteindelijk de Dikke Dame, die hem arrogant aankeek.
‘Wachtwoord?’ vroeg ze snibbig.
‘H-harlekijnwortel,’ hijgde Peter, zijn handen in zijn zij en zijn hoofd rood van het rennen.
‘Dat was het wachtwoord vorige week,’ deelde de Dikke Dame hem mee.
‘Maar ik heb in de ziekenzaal gelegen!’ sputterde Peter, toen hij besefte dat ze hem er niet in wilde laten.
‘Hersenbeschadiging?’ vroeg ze liefjes.
‘Nee, ik was –’ begon Peter, maar toen realiseerde hij zich dat het gemeen bedoeld en hij hield beledigd zijn mond.
‘Als je me nou gewoon –’

‘Varkensvleugel,’ zei een zachte stem achter Peter.
De Dikke Dame zwaaide open terwijl Peter zich omdraaide en achterover het portretgat in struikelde toen hij het meisje voor hem zag.
‘Mooi,’ flapte hij er uit.
‘Eh, ga weg,’ zei het langharige meisje een beetje verward en afstandelijk en Peter liep met knalrode kaken weg.
In een hoekje van de leerlingenkamer stond Sirius met iemand te praten. Peter wandelde een beetje aarzelend naar hem toe en stond stil toen hij iemand cynisch hoorde praten.
‘Zeg het alsof je het meent.’
‘Ik kan niet doen alsof, ik meen het ook!’ zei Sirius wanhopig.
Was hij nou aan het sméken?
Peter haalde zijn schouders op, dat zou wel gespeeld zijn. Hij vond Remus op een bank, verstopt achter een boek en ging naast hem op de bank zitten.
‘Hoi!’ zei Peter tegen Remus’ boek.

Remus legde zijn boek op zijn schoot en keek Peter met zijn normale, serene gezicht aan.
‘Ah, Peter! Terug uit de ziekenzaal, goed…’
‘Is er nog iets dat ik moet weten?’ zei Peter, die zijn hoofd richting Sirius bewoog.
‘Oh, bedoel je Sirius? Die probeert nu iemand over te halen om zijn vriendin te spelen. Dom van hem; hij had iedereen kunnen kiezen en dan neemt hij de moeilijkste. Rose, die bij ons in de klas zit.’
Peter glimlachte. ‘Het lukt Sirius vast wel.’
Remus snoof en verborg zich weer achter zijn boek, dat was getiteld ‘De zeven wetten van de weerwolf.’
‘Heb jij wetten?’ vroeg Peter fronsend.
‘Sst!’ klonk het uit Remus’ mond. ‘Alsof iedereen het moet weten!’
Peter ging onverstoorbaar door. ‘En wat moest Sirius menen? Rose zei ‘doe alsof je het meent’ of zoiets.’
‘Dat hij haar moet helpen?’ suggereerde Remus lichtelijk geïrriteerd.
‘Ah, vast wel. Ik ga naar bed, want dat moet van –’
‘Je moeder?’
‘Nee,’ zei Peter abrupt, zijn handen over zijn wangen geslagen. ‘Madame Pleister.’

Hij rende snel de leerlingenkamer uit, nagekeken door een lachende Remus.
Met een kwaad gezicht plofte hij op zijn bed, dat er eerst nog zo netjes bij had gelegen. James lag op bed te zoenen, maar dat zag hij pas toen hij omrolde om een boek te pakken voor het slapengaan.
‘Oh!’ zei Peter en hij slaakte een gilletje.
James brak even de kus en keek over het hoofd van het donkerharige meisje heen.
‘Oh hoi Wormstaart, dit is Gabrielle. Gabrielle, Wormstaart.’
Het meisje giechelde dom. ‘Heet hij Wormstaart?’
‘Ik heet Peter!’ piepte Peter meteen. Waarom nam James altijd van die… wat was het woord - domme vriendinnetjes?
‘Je vond Lily toch leuk?’ vroeg hij toen, niet doorhebbend hoe vreselijk tactvol hij was. Dit keer rukte Gabrielle zich met een kwaad gezicht los. ‘Wát?’
James glimlachte ontspannen, maar zijn ogen veraadden alles.
‘Evers?’ Hij veegde een pluk haar uit Gabrielle’s ogen.
‘In haar dromen…’

shake up
-- Melissa Etheridge; I need to wake up]


-----------------------------------


