DragonFly




Harry haalde een klein flesje boterbier uit de rommelige kast.
Snel nam hij een slok en ging hij tot bij het donkere raam.
Het was muisstil.
Harry zag dat het huis helemaal duister was geworden.
Het was ’s nachts en niemand was nog op, behalve hij dan.
Harry blikte even terug op de enkele uren die hij had geslapen.
Ze waren niet echt goed, omdat hij tegen de muur had geslapen, maar voor de rest was er toch iets speciaals mee.Hij dacht diep na.
Vlug ging hij in het diepe vensterbank zitten.
Eigenlijk waren zijn dromen voor één keer niet over Voldemort, maar over iets heelanders.
Het ging over het algemeen over Perkamentussen en over zijn eigen familie.
Verder herinnerde hij zich er niet veel meer van.
Maar alles leek zo vredig in die droom, dat het meer op een nachtmerrie begon te lijken.
Eén grote illusie, zoals men het wel eens noemde!
Harry zuchtte ongelukkig met zijn boterbiertje in de hand.
Hij had zin om het hard tegen de grond te gooien om zo zijn woede los te laten.
Maar die kracht had hij niet.
Vermoeid keek hij in een zwart gat zonder lichtpuntjes.
Plots dacht hij aan het trouwfeest van Fleur en Bill.
Dat moest zeker een ramp gaan worden.
Het zou al lang geweest moeten zijn, maar dat ging dus niet.
Bill was ondertussen al gevlucht met haar om hun in veiligheid te brengen, eerst wou hij niet, maar Molly had het hem verplicht.
Harry miste zijn bezogrde moeder.
Hij zag er tseeds meer van af dat hij niemand meer had om zich te steunen.
Vroeger had hij Albus nog, maar nu was hij ook al bezet door zij n familie.
Het liefst wilde hij met niemand delen op zulke harde momenten.
Harry dacht dat niemand aan hem dacht, omdat iedereen zo druk bezig was met zijn familie en dat hij gewoon overbleef.
Hij vroeg zich af hoe het met Fleur zou zijn.
Zou ze bang zijn of zou ze moedig zijn?
Harry schrok ineens.
Tegen het raam klapte een vogel aan.
Zijn hart sprong er bijna uit.
Snel sprong hij van het koude venstertablet.
Hij zag dat het een postuil was.
Voorzichtig schoof hij het raam open.
Koude lucht overspoelde hem en deed hem nog meer kil aanvoelen.
De uil klauterde in het raam.
Harry nam de brief die aan zijn pootjes zat eraf en las hem even door.

Beste Mondilia, 

We komen wat later dan gepland was, want ik moet eerst nog Poppy gaan afhalen.
Ze zit ergens in Londen en ze kent de weg niet.
Doe es de groetjes aan Harry en de rest.
Hoe is ie nu met hem?
Ik hoop beter.
Hijheeft veel te verwerken gekregen, zeker, de laatste dagen?
Je dochtertje zal ook wel blij zijn dat ze jou nog had, want Harry heeft niemand.
Nu, ja, ik kom er zo aan.
Sorry dat ik wat laat een uil heb gestuurd.

Hagrid.

Harry herkende Hagrids handschrift uit duizenden.
Het raakte hem even dat Hagrid zoveel zorg toonde voor hem.
Misschien was er dan toch iemand die wat zorgen om hem maakte.
Maar eigenlijk vond Harry het stom van zichzelf dat hij zo naar medelijden schreeuwde.
Hij was Harry Potter!
Hij mocht niet droevig zijn of mocht geen pijn hebben!
Hij moest de wereld redden van slechterikken.
Maar de moed was nu echt wel op.
Verzwakt als hij was, hinkte hij naar de sofa’s om te kijken wie er in slaap gevallen was.
Tops lag naast Remus.
Uitegput slaapten ze als roosjes.
Mondilia was ook in slaap gezeten, maar niet in een stoel.
Zoals ze Harry beloofd had, bleef ze dehele nacht aan het raam zitten.
Maar ook zij was in slaap gevallen.
Harry zuchtte nogmaals.
Plots liet hij zijn boterbier vallen.
Geschrokken verstijfde hij.
Met aan scherpte slag donderde de glasstukken naar benden.
Tops en Mondilia schrokken wakker.
Harry stond juist voor Voldemort.
Verslagen en gespannen keek hij hij recht in zijn ogen.
‘Ik zocht je overal, Potter!’, zei Voldemort met een gruwelijke stem.
‘Maar dus je zit hier! Op de plek waar niemand je óóit zou kunnen vinden!’
Het sarcasme droop er vanaf.
‘Raak hem één vinger aan!’, riep Mondilia meteen naar Voldemort.
Ze kwam opmerkelijk heel dicht bij de lelijke bijna onmenselijke man.
‘Je hebt mijn moeder al van me afgenomen, maar Harry laat je gaan!
Hij heeft je niets misdaan!’
Voldemort lachtte schril.
‘Neen, tuurlijk niet!’, zei hij wat zachter maar op een nog steeds sarcastische toon.
Harry hoorde achter zich iets.
Het was Remus.
Hij werd net wakker.
Harry’s hart stond nu nog meer stil dan daarvoor.
Mondilia had naar haar toverstok gegrepen voor als ze Remus moest laten zwijgen, voor er iets ernstig zou gebeuren.
Maar Remus redde zichzelf.
Harry keek naar buiten door het raam.
Het was volle maan!
Remus had zijn drankje niet op, dus hij veranderde in weerwolf.
Voor een keer was Harry opgelucht dat dat gebeurde.
Zo woest en wildals hij was graaide Remus naar Voldmort.
Uit zijn mond kwamen alleen harde geluiden en schreeuwen vol woede.
Hij was ineens zo harig en groot en vooral angstig geworden.
Mondilia trok Harry naar achteren.
Gelukkig maar, want Remus probeerde zelfs zó wild naar Voldemort te happen dat Voldmort zelfs de kans niet kreeg om hem te betoveren.
Maar plots was het over.
Voldemort was verdwijnseld.
Hij was ontsnapt.
Hij was te laf geweest om het tegen Remus op te nemen.
Hij zag dat er gevaar dreigde dus had hij zichzelf in veiligheid gebracht.
Spontaan gaf hij Mondilia een knuffel uit dankbaarheid.
Harry was nog nooit zo verrast bij iets, maar was ook nog nooit zo blij geweest dat het voorbij was.
Opgelucht zakte hij neer op de koude vloer.
Hij hoorde op de trappen heel wat gestammel.
Ginny, Hermelien, Ron, Astrid en alle anderen keken door de kier van de deur die naar de hall leide.
‘Harry!’, gilde Ginny peniekerig.
‘Wat is er met je gebeurt?’
Ze was zo van streek dat ze Harry alleen maar kan omhelzen.
‘Wat ben ik blij dat hij weg is!’, zei Tops tegen Mondilia.
Ze keek naar haar vriend Remus en zuchtte.
‘Op de een of andere manier hebben we dit overleefd door Remus.
Hij is een echte held!’
Mondilia knikte.
‘Ja...’, zei ze vaag.
Ze keek naar Remus die nu in de tuin van Wemels naar Voldemort zocht.
Hij had het zo druk daarmee dat hij iedereen vergat.
‘Wat moeten we nu doen?’, vroeg ze op dezelfde zachte toon.
‘We lopen overal gevaar! Als we niet snel iets ondernemen zijn we voor de rest van ons leven gedoemd.’
Met tranen in haar ogen keek ze levensloos naar buiten.
Enkele rolden over haar wangen.
‘We staan machteloos!’
Tops leefde met haar mee.
Een bezorgde hand legde ze op Mondilia’s schouder.
‘Wat kunnen we doen?’, vroeg Mondilia.
Tops antwoordde niet.
Ze wist het niet.
Ook zij dacht er zo over als Mondilia.
‘Mam?’, Astrid stond achter haar.
‘We moeten echt wel wat gaan doen!
 Harry is niet meer veilig, en wij ook niet!’
Harry kwam erbij staan.
Hij voelde zich zo schuldig dat hij hen daarmee betrekte.
‘Ik ga wel! Dan kunnen jullie in rust leven!’, zei hij oprecht.
Maar Mondilia weigerde.
‘Neen, Harry! Dat zal nooit gebeuren!
Ik laat je niet doodgaan!
Ik wil het niet!
Vertrouw me, dat is het laatste wat je ooit maar mag doen!
Je moet bij ons blijven!
Je bent een deel van ons leven, we laten je niet zomaar gaan!’
Harry had begrepen.
Maar voor hij nog iets kon terugzeggen hoorde hij een groot lawaai.
Hetwas Hagrid en hij was net met Poppy en mevrouw Mallemour naar hiertoe verschijnseld.
Harry wasineens zo blij dat hij Hagrid zag.
Uit blijdschap omhelsde hij hem.

x, Jill.


-----------------------------------


