Sam




 Nieuw stukje, ik heb het met moeite geschreven, omdat ik het steeds minder leuk vind om dit verhaal te schrijven, mede omdat ik ook zo weinig reacties krijg. Dus ik denk dat ik hierna nog een hoofdstuk ga schrijven, en er dan mee stop, voor de mensen die dit verhaal wel lazen: sorry, maar ik ga binnenkort met iets nieuws beginnen. ;) 

Hoofdstuk 29: De tweede....

Lily
Een week ging voorbij.
Maar snapte ze het eigenlijk wel? Wist ze wel wat er aan de hand was?
Nee, ze wist het niet.
De volgende dag klonk er een enorm tumult op de gangen, ze was onder weg naar haar les Verweer en in een chagrijnige bui, ze miste Remus.
Ze liep langs het groepje, maar haar blik viel op iemand die in het midden lag.
Lily werd nieuwsgierig en liep er naartoe.
“Wat is hier aan de hand?!” Vroeg ze.
Het was Sirius.
“SIRIUS!!! Wat is er gebeurd!” Ze raakte een beetje in paniek.
Lily leviteerde Sirius, en liet hem naar de Ziekenzaal zweven.
Hij zag er verschrikkelijk uit, zijn gezicht zat onder de krassen en schrammen en hij had een blauw oog.
Vlak voor Lily en een zwevende Sirius voor de deur waren, schoot hij omhoog.
“Grapje Lily! Kijk! Opplakbare schrammen, krassen, en blauwe ogen!” Grijnsde hij.
Lily gilde en liet Sirius vallen, die hard op de grond kwam.
Lily foeterde Sirius uit.
Toen kwam Madame Plijster om de hoek, die foeterde Lily uit, en Sirius begon tegen Madame Plijster te schreeuwen dat het onterecht was.
Ze stopten alle drie abrupt, grinnikten even, en liepen alle drie een andere kant op.
Lily liep naar buiten, eigenlijk was het wel grappig wat Sirius had gedaan, maar Lily maakte zich zó druk om Remus dat ze heel snel uit haar slof schoot.
Lily deed haar handen in haar zakken, en voelde een briefje.
Ze pakte het kleine stukje perkament uit haar zak en las het.

“Vanavond gebeurt het.”

Drie woorden, ze moest James vinden. Hij kon haar helpen, misschien was het wel weer een aanwijzing.

James
James lag heerlijk in zijn bed te slapen, toen Lily binnenkwam,
Ze schreeuwde tegen hem dat hij zijn bed uit moest komen, ze trok zijn dekens van zich af en wachtte ongeduldig tot hij wakker was.
Ze duwde een briefje in zijn hand en hij las het. 

“Vanavond gebeurt het.”

“Wat is dit? Wat gaat er vanavond gebeuren? Waar heb je dit gevonden, Evers?” Hij wist niet meer hoe hij haar moest noemen, dus gebruikte hij gewoon haar achternaam.
“Als je naar me had geluisterd, had je die vragen niet hoeven stellen! Dit is een stukje perkament, wat er gaat gebeuren weet ik niet, en het zat in de zak van mijn gewaad!” Lily gilde, en James trok zijn kussen over zijn hoofd om het geluid te dempen.
Lily gilde van frustratie en trok James zijn bed uit.

Die avond zaten Lily en Sirius aan James te vertellen wat ze die ochtend hadden meegemaakt, James kon er wel om lachen, maar hij snapte Lily’s reactie ook wel. 
Lily, Sirius en James zaten te wachten tot er wat zou gebeuren, Peter was er niet. 
Toen er om half twee s’nachts nog niks gebeurd was, liepen ze naar boven, uitgeput, en zonder Remus...
James lag in z’n bed, en kon zijn gedachten maar niet van Remus afzetten.

De volgende ochtend liep hij naar beneden, in de leerlingenkamer klonk er groot tumult.
“Wat is er gebeurd?” Vroeg hij aan Lily.
“Sirius is verdwenen! Hij is nergens!” James vloekte, er waren nu al twee van zijn vrienden weg!
James liep naar boven, en pakte zijn Tweewegspiegel, hij hoopte dat Sirius die bij zich had.
“Sluipvoet! Ben je daar?” Maar hij hoorde zijn stem dubbel, hij vloekte. 
Was er nog een manier om met Sirius te communiceren? Hij dacht na, na een tijdje kwam hij tot de conclusie dat hij die niet had.
Langzaam stond hij op, hij hoorde getik tegen het raam.
Zijn uil stond voor het raam, zijn beste vriend was zojuist ontvoerd, of wat hij ook maar aan het doen was.


-----------------------------------


