DragonFly




Hoofdstuk 10

Astrid keek in de vermoeide ogen van Ron.
‘Gaat het wel?’, vroeg ze voorzichtig.
Ze zag dat hij vreselijke honger had, omdat hij niets te eten had gekregen en dat hij daardoor erg verzwakt was.
Maar hij antwoordde even niet.
Volgens Astrid lukte dat niet meer.
‘Alohomora’, riep Harry en de sloten van de cellen schoten open.
Geruisloos probeerden de Wemels, Hermelien, Tops en Lupos uit de kleine hokjes te kruipen.
Mevrouw Wemel jammerde wat over Percy die niet gevangen genomen was en meneer Wemel keek verwoed naar Severus.
Zo te zien was hij nog helemaal niet overtuigd van dat hij wél goed was.
Ginny zag eruit alsof ze tien keer flauwgevallen was.
Astrid verandere snel in faunaat, zodat ze op haar rug kon zitten.
‘We moeten hier weg!’, fluisterde Anderling allert.
Ze hoorde enkele zware voetstappen naar hen toekomen.
Waarschijnlijk was de bewustloze Malfidus allang gevonden en hadden de dementors heel Azkaban uitgekamt.
Harry keek even rond.
Hij probeerde iedereen een hand doen geven aan elkaar.
De deurklink draaide zich open...
Harry haalde zijn toverstok tevoorschijn.
Net op het juiste moment verdwijnselde hij.
Iedereen ging mee.
De draaiende golven waren zo een opluchting dat de spanning van iedereen er een beetje afdreef.
Harry hoorde in de verte nog een doodoener vloeken dat hij te laat was.
Hij was voor de gewoonte terug naar het Nest verschijnseld.
Met z’n allen strortten ze hard tegen de grond aan.
Midden in een groot grasveld tussen de tuinkabouters.
Astrid krabbelde overeind met Ginny op de rug.
Snel duwde ze met haar poot een bewusteloze Ron wakker.
‘Kom, we moeten snel naar binnen! Hier zijn we nog in gevaar!’
Iedereen hief zichzelf overeind.
Het stappen naar het huis duurde wel even.
Met grote passen liepen ze door het veld.
Mondilia was veranderd in een vos en sloop langs de bomen die aan de kant van de akker stonden. Snel glipte ze het Nest in om te kijken of er geen doodoeners op hen aanhet wachten waren.
Maar gelukkig waren er daar geen!
Ze veranderde weer in heks.
Vlug graaide ze een klein stuk perkament van de tafel en schreef ze met een veer een kort tekstje.
Ze wilde hulp inroepen maar ze wist helemaal niet wie ze kon contacteren.
Misschien Hagrid!
Hij kon de boel wat opleuken en zijn hulp hadden ze zeker nodig.
Misschien dat Hagrid mevrouw Mallemoer kon meebrengen.
Het zou in ieder geval een plijster op de wonde zijn om wat leuk gezelschap te hebben.
Plots dacht Mondilia ergens anders aan.
Mevrouw Plijster! 
Ja, zij moest ook komen, want de Wemels zagen er niet al te fris uit en Tops en Lupos zagen er ook vreselijk uit.
Hermelien zag er heel ondervoed uit en ze zag er doodongelukkig uit.

Beste Hagrid, 
Ik weet niet of je me nog kent van vroeger, maar het is hier met Mondilia Perkamentus; de dochter van Albus Perkamentus.
We hebben je hulp dringend nodig.
Voldemort en de doodoeners zitten achter ons aan en we zijn ten einde raad.
Stuur een uil naar Poppy Plijster en zeg haar dat ze dringend naar het Nest moet komen.
Haast je, want elke seconde kan tellen!

Mondilia.

Even herlas ze de brief een keertje na.
Daarna riep ze naar Koe die op de bank een tukje deed.
Vrolijk kwam hij aangevlogen en lande hij op de tafel.
Slordig bond Mondilia het stuk perkament aan zijn pootjes.
In een flits vloog hij weg.
Astrid kwam tevoorschijn.
Als een van de eerste was ze op de berg geklauterd.
Albus sukkelde een eindje achter hen aan.
Ze liet Ginny in een sofa zakken en ging snel haar opa te hulp.

Harry keek uit het raam dat nu vol stof en webben zat.
Als een waakhond bleef hij voor het raam zitten, zodat hij kon waarschuwen als er iemand aan zou komen.
Hij dacht even na waarom ze nu niet naar de Orde verdwijnseld waren, maar dat leek hem nu geen best idee.
Er was al een doodoener geweest en daar zouden ze zeker eerst gaan zoeken.
Iedereen lag nu al in zijn bed, zat te eten of was in de sofa gaan zitten.
Mondilia kwam s’avonds even bij hem zitten.
‘Ik kan het wel even van je overnemen hoor!’, zei ze rustig en vriendelijk.
‘Je zit nu al een eeuwigheid voor dat raam! Het is niet gezond om zo lang te blijven waken! Je hebt rust nodig! Ga slapen!’
Even klnok ze streng.
Volgens Harry kon ze het aanvoelen dat hij wilde weigeren.
‘Toe nu, het is voor je eigen goed, Harry!’
Harry schudde zijn hoofd.
Hij moest haar gelijk geven.
Want het was waar wat ze zei.
Bemoederend gaf ze een zoen op zijn voorhoofd.
Harry kreeg een vreemd gevoel in zijn hoofd daardoor.
Snel liep hij naar de gang om zo op de trappen gaan lopen.
Hij ging langs de kamer van Ginny en Astrid staan.
Hij hoorde dat ze allebij al sliepen.
Even kwam het moment terug dat hij daarnet kreeg toen hij weer aan Mondilia dacht.
Ergens diep in zijn hart voelde hij zich ongelukkig dat hij zijn ouders al zo lang verloren was.
Hij miste hen zo vreselijk...
De gedachte dat hij nu op dit moment een fantastisch moment had kunnen beleven, boorde een gat in zijn hart.
Mondilia was dan wel heel lief voor hem, maar de plaats van Lily zou ze nooit kunnen innemen.
Harry sloot zijn ogen zachtjes.
Hij voelde zich steeds triester en triester worden.
Onderuitgezakt tegen de muur dacht hij na over de enkele gelukkige momenten die hij met hen beleefd had.
Een dikke traan rolde uit zijn oog.
De pijn was even ondraaglijk, maar de wetenschap ervan was dodelijk...

bye, 
x, Jill.


-----------------------------------


