LavenderBrown





Joehoe! Daar ben ik weer (: Whoa - iets van 5 reacties vandaag of zo. Dus hier weer een Seer die ik net in elkaar heb gezet. Ik zit constant romantic lovesongs te liedjes te luisteren en dan krijg je dat.
Vell, here it is... Bedankt voor jullie lieve hyperreacties * squee *

Love, Fleur
_____________________________________________________________
Chapter seventeen
Can't let go

‘En wil je de volgende keer wél met zijn tweetjes?’
Tamara opende haar mond en sloot hem weer.
Toen zei ze: ‘Maar… wilde ik dat eerst niet dan?’
James keek met toegeknepen ogen naar Sirius, die zijn arm om Tamara heen had en een paar tasjes droeg vol spullen die Tamara in Zweinsveld had gekocht.
‘Graaf díep in je geheugen!’ snauwde James. ‘Ik ga naar bed.’
Sirius keek zijn beste vriend peinzend na, terwijl die naar boven liep.
Hij fronsde. Wat klopte er niet…

‘Iemand heeft last van zijn tijd van de maand en het is niet Remus…’ mompelde hij.
‘Eh… Sirius, het is zes uur.’
‘Oh, en dat ook, natuurlijk.’
Hij besteedde niet meer zoveel gedachten aan James toen Tamara plotseling voor een prachtige muur in de ruimte naast de grote zaal stond.
Hij plantte zijn handen aan beide zijden van haar hoofd.
‘Sirius,’ klaagde Tamara – waarom klaagde ze?! Ieder meisje die op het punt stond met hem te zoenen zou dat niet in haar hoofd halen -, ‘hier ziet iedereen ons. Zou je geen… rustiger plekje willen?’

Sirius trok een wenkbrauw op. Dat kende hij. Dat pruillipje. Dat deden ze allemaal! Hij werd er paranoïde van. Hadden ze vergaderingen met grote hopen meiden over hoe ze Sirius Zwarts zouden imponeren of zoiets?
‘Eh… Hebben jullie… vergaderingen? En… je weet wel?’ vroeg hij met een frons en zijn mond hing een stukje open. Waren al die meisjes dan toch slimmer dan hij dacht?
Hij zat net na te denken over een vergadering in de Kamer van Hoge Nood voor iedere jongen met problemen en pruillipjes, toen Tamara hem aan zijn shirt naar haar toetrok en haar lippen op de zijne drukte.
‘Weehh…’ zei hij toen ze even brak om hem aan te kijken en ze schoot in de lach.
Lachen? Niet in zijn leven…
Snel nam hij het initiatief en zijn handen gleden weer omhoog, dit keer lagen ze losjes op haar schouder en hij verloor zichzelf zo’n beetje in de zoen.
Waarom had hij dit niet eerder gedaan?

Omdat zijn ogen gesloten waren, zag hij niet dat Tamara over zijn schouder heen keek, terwijl haar tongspieren nog opgewekt bezig waren. Ze liet haar ogen even afdwalen naar die van hem en Sirius voelde een klein schokje, dat werd doorgegeven vanuit Tamara. Niet dat hij een idee had hoe zijn gezicht eruitzag als zijn ogen dicht waren en hij voor het eerst eens serieus was.
Lily stond op de trap, verstijfd, verslagen. Ze had net vanaf de laatste les tot het avondeten in de leerlingenkamer zich ervan zitten overtuigen dat Tamara nooit met Sirius en James… samen zou gaan werken en haar echt nog wel aardig vond, toen ze dat zag. En Tamara durfde haar aan te kijken!

Uiteindelijk hapte Sirius naar adem en Tamara keek hem aan.
‘Wow,’ zei hij.
‘Oeh, deze keer zeg je zelfs nog wat zinnigs,’ zei Tamara en ze drukte nog een speelse kus op zijn lippen. ‘En nu heb ik honger.’
‘Je mag mij opeten,’ reageerde hij meteen.
‘Goed, ik zal het zachtjes doen.’

Hij pakte haar hand en verstrengelde zijn vingers met de slanke van haar. Ze keek naar hem op alsof ze alleen maar naar hem wilde blijven kijken.
Ergens voelde hij een paar schokjes in zijn maag. Wat duidden die dan weer aan? Honger of het feit dat hij meer zag in Tamara dan alleen een potentiële bedpartner?
‘Eerst maar eens eten,’ zei hij tegen zichzelf.
‘Sorry?’ vroeg Tamara en zijn mond opende zich een beetje.
Gelukkig waren ze bij de Griffoendortafel aangekomen en Tamara en Sirius lieten zich zakken, nog steeds hand in hand en hij was ook niet van plan om los te laten. Het voelde veel te vertrouwd.

‘Eh… Sirius, lieverd, mag ik mijn hand? Om te eten, weet je wel…’
Niet dus.
Tijdens het eten praatten ze niet veel. Sirius was bezig aan zijn ontdekkingstocht. Dus dit was écht verliefd worden. Hij had geen honger meer en die irritante steekjes in zijn maag waren er nog.
‘Sirius?’
‘Buhh?’

Ze giechelde. ‘Ik moet even huiswerk gaan maken, zo meteen.’
‘En kan ik daar niet bij zijn?’
‘Nee. Dat wil ik alleen doen, want jij valt me alleen maar lastig.’
Ze grinnikte en streek even door zijn haar. ‘Sorry, daar had ik gewoon even zin in. Je hebt heel zacht haar. Waar was je het mee?’
Ze kreeg geen antwoord. Hij staarde een beetje naar haar ogen, die iedere emotie altijd verraadden. Vroeg had hij het alleen leuk gevonden als ze op kwaad stonden.
Ze stond op, boog nog even voorover om hem een kus op zijn wang te geven en liep de grote zaal uit. Ze had nog een lekkere achterkant ook.
Afwezig dronk hij wat uit zijn beker pompoensap en keek naar Remus, die tegenover hem een boek zat te lezen, af en toe wat eten in zijn mond schuivend.

‘Hoi Maanling,’ zei Sirius.
‘Ah, is ze weg? Mooi.’ Remus liet zijn boek zakken en keek Sirius met zijn bekende frons aan.
‘Hé, Tamara heeft Lily erg gekwetst,’ zei Remus serieus.
‘Hé, eerst zoenen, dan commentaar! Ze komt niet van deze planeet, zeg ik je… Dat mens heeft buitenaarde kra-’
‘SIRIUS!’ 
Stilte.




-----------------------------------


