DragonFly




Dit is een langer deel: vind het wel leuk. Helemaal verzonnen deze keer zonder iets op voorhand te regelen.

‘Dag, Lucius!’, zei Mondilia meteen en ze ging wat naar hem toe.
Maar het klonk niet vriendelijk; het klonk zelfs meer naar de arrogante kant toe.
Ze keek naar de grote, blonde man.
Lucius Malfidus glimlachte even en keek haar doordringens aan.
‘Kennen jullie elkaar?’
Mondilia draaide zich om en zag het verbijsterde gezicht van Anderling.
‘Minerva’, aarzelde ze.
‘Ja, ik ken hem al heel mijn leven.Jammer genoeg!’
Het laatste wat ze zei stierf in een droevige ondertoon weg.
‘Het spijt me, Lucius!’, zei ze stil en ze vuurde een spreuk af waardoor hij verlamde.
Astrid, Severus, Albus en Harry schakelden de dementors uit en Anderling keek al rond of er andere wezens ronddwaalden die hen konden verraden of vermoorden.
‘Wat moeten we nu doen?’, vroeg Harry radeloos.
‘Waar zouden de Wemels kunnen zijn?’
Astrid wist het niet.
Ze greep haar moeders arm om haar mee te nemen voor te vluchten, maar die bleef staan.
‘Komaan, mam!’, riep ze tegen haar moeder.
‘Wat heb je toch?’
Mondilia kreeg tranen in haar ogen.
‘Wat is er, mam?’
De rest was al doorgelopen.
‘Niets! Je hoeft je je geen zorgen te maken!’
‘Mama, vertel! Je ziet er erg ongelukkig uit! Ik wil weten wat er aan de hand is!’
Mondilia zuchtte.
‘Waarom deed je zo vreemd tegen die man?’, vroeg Astrid een beetje paniekerig.
Samen met haar moeder volgde ze de andere al lopend.
Op zoek naar een uitweg of een aanwijzing.
‘Lucius Malfidus’, vertelde Mondilia.
Harry en de rest luisterde nu ook.
‘Was vroeger een vriendje van mij geweest!’
Harry schrok.
Hij kon het haast niet geloven.
‘Wat?’, flapte hij er luidruchtig uit.
‘Dat meent u toch niet? Dat kàn niet!’
Maar Mondilia schudde haar hoofd dat het wel zo was.
‘Ik kon er niet aan doen.
De tijden dat ik bij mijn moeder moest na de scheiding van mam en pap, werd ik gedwongen om bij Lucius om te gaan.
Hij was heel anders dan ik ooit gedacht had en ... en ik ben verliefd geworden...’
Mondilia kreeg weer tranen in haar ogen.
Niemand kon geloven wat ze had gezegt, vooral Harry niet.
‘Malfidus heeft al een poging gewaagt om mij te vermoorden; hij is door en door slecht!’
Albus knikte.
‘Harry heeft gelijk, Mondilia’, zei hij en hij legde een hand op Harry’s schouders als steun. 
‘Je moet hem uit je hoofd zetten, lieverd, anders redden we het niet!
Je weet dat je moeder altijd al zo geweest is om jou aan haar kant te krijgen.
Bij Severus was het bijna gelukt, dus laat alsjeblieft je niet misleiden!’
Zijn zachte stem kalmeerde zijn dochter.
‘Bedankt pap’, fluisterde Mondilia en ze gaf haar vader een knuffel.
Minerva begon opeens te gillen.
‘Trollen! Trollen!’, schreeuwde ze.
Harry en Astrid voelden het opeens ook.
De grond begon heftig te daveren.
‘We moeten hier weg!’, zei de paniekerige stem van Severus.
Maar hij kon zich bijna niet meer overeind houden.
‘Hou je vast aan de muur!’, riep Harry luid.
Dat deden ze.
Maar de trollen kwamen steeds dichterbij.
Ze moesten daar weg, want anders zouden ze over enkele minuten pannenkoeken zijn geweest.
Astrid zag plots iets vreemds boven haar blinken.
De riool waar ze nu de hele tijd al had doorgelopen had dus nog enkele verborgen luiken.
Maar hij was verzegeld met een groot slot.
Simpel, dacht Astrid en ze dacht even na over een spreuk en riep “Alohomora”.
Het slot schoot zo hard los dat de overblijfselen van het houten deurtje tegen Severus hoofd aankegelde.
In plaats van “auw”, riep hij “wauw”!
‘Astrid, je hebt een uitgang gevonden!’
Snel zonder nog wat te zeggen liet hij iedereen door het vrij kleine deurtje kruipen.
Het ging alleen wel heel moeizaam.
Albus was al niet meer een van de jongsten en ook Minerva jammerde enkele keren.
‘Bedankt, Albus’, zei ze toen Albus haar de hand rijkte om haar mee omhoog te tillen.
De trollen kwamen eraan en Harry en Astrid waren nog niet boven.
Astrid was even de moed verloren. 
Enkel één persoon kon overleven. 
Harry of Astrid...
Er was nog meer tijd voor voor allebij erdoor te kruipen.
Astrid wilde dat Harry ging.
Het kon niet anders; alleen hij kon Voldemort stoppen, dus hij moest wel, want anders kon hij zeker de wereld niet meer redden.
Dan was haar dood veel minder erg dan die van Harry.
Maar Harry greep haar hand.
‘Ofwel overleven we samen ofwel gaan we samen dood!’
Astrid wist niet wat ze hoorde, maar ze nam er genoegen mee.
Harry greep zijn toverstok en Astrid volgde zijn actie.
De trollen waren nog maar op heel korte afstand...
‘Drie’, Harry begon af te tellen.
‘Twee’, Astrids hart stond stil. Ze hield zich klaar voor een immense spreuk.
Ze zag ook haar familieleden angstig naar hen keken vanuit het luik in het plafond.
‘één!’
Zonder nadenken richtte ze een zware spreuk op het honderdtal trollen.
Astrid had geen idee hoe hard ze zich hiervoor moest inspannen.
Traag ging ze naar achter, nog steeds met Harry’s hand om de hare.
Harry voelde zich meer en meer verzwakken.
Maar hij mocht niet opgeven.
De blauwe slierten die uit hun toverstokken kwamen raakten enkele trollen.
Maar het had niet veel effect.
Perkamentus, Severus en Mondilia wilden ingrijpen, maar dat ging niet.
Eén van de wat zwaardere trollen had het luikje dichtgeslagen.
Ze konden er onmogelijk weer uit.
En zo te horen waren ze niet alleen daarboven.
Astrid hoorde haar moeder krijsen.
Van verdriet en pijn...
Astrid was de moed even verloren.
Maar dat mocht ze niet!
Ze mocht niet, ze kón niet!
Als ze één reden moest bedenken waarom ze niet mocht opgeven, dan was het die wel dat ze haar moeder trots kon maken.
Maar er was één nog veel belangrijkere reden ook: Harry’s leven sparen!
Astrid wist dat het het belangrijkst was, dus wilde ze er ook helemaal voor vechten.
‘Ik hou het niet langer!’, riep Harry.
Een trol hief een brokstuk van een steen op. 
Hij wilde die naar Harry gooien.
‘Daar komt niets van in!’, riep Astrid tegen de onwetende trol en ze riep”Accio stenen”.
De stenen rezen van zichzelf op en vuurde af op de trollen .
Enkele raakten bewusteloos en anderen dijnsde achteruit.
Harry deed hetzelfde als Astrid en lanceerde de zware stenen op de monsterlijke trollen.
Na een tijdje waren de meeste uitgeschakeld of bewusteloos.
De anderen zijn op de vlucht geslaan.
Harry en Astrid waren kapot.
Uitgeput gingen ze tegen de rand van een vieze muur zitten.
‘Bedankt dat je mijn leven gered hebt’, zei Harry tegen Astrid.
‘En jij bedankt dat je mee hebt geholpen jou leven te redden!’, zei Astrid grinnikend terug. 
‘Ik ben zo blij dat we dit overleefd hebben’, zei Harry vermoeid.
‘Ik had die trollen nooit zien afkomen.
Zonder dat idee van jou zouden we nu pastijtjes geweest zijn!’ 
En dat meende Harry.
Hij bedacht zich dat hij nu een echte vriendin had ontmoet.
‘We moeten mijn moeder en de rest nog bevrijden! Wie weet wat er allemaal al niet met hen gebeurt is!’
Harry knikte.
Snel rukte hij het luikje open dat toch al vermorzeld was door een van die gekke trollen.
Astrid en Harry klommen omhoog.
Astrid zag haar moeder.
Ze gaf haar een grote knuffel.
‘Mam, je hoeft niet weer te huilen!’, zei ze lachend.
‘Harry, hoe gaat het met je?’, vroeg Perkamentus ernstig.
‘Gaat het wel?’
Harry knikte zacht.
Plots gebeurde er iets onverwachts.
Perkamentus werd erg emotioneel en gaf Harry een knuffel.
Maar dat vond Harry niet erg. 
Het was het vertrouwde gevoel dat gewoon weer opkwam.
‘Nonkel!’, riep Astrid gillend.
‘Kijk!’
Ze wees wat verder in de kamer.
Achter grote dikke tralissen van een soort van gevangenis zaten bekende personen.
De mensen die ze nu al heel de tijd zochten.
De Wemels!
Hermelien!
Tops en Remus!
Harry knipperde met zijn ogen.
Hij kon het maar niet geloven wat er allemaal aan het gebeuren was...
Dat was het dan voorlopig! Ik zal een paar dagen niet kunnen schrijven/posten, omdat ik met een vriendin van mijn mama en haar kleintje naar Plopsaland in de Panne moet.
Reactie's zouden echt leuk zijn. (Ik wil graag weten of het leuk verzonnen was  :P )

x, Jill.


-----------------------------------


