DragonFly




Weer een nieuw stuk: een vrij lang.
Er begint tussenin ook een nieuw hoofdstuk; meestal doe ik dat niet, maar jah.
Hopelijk is het weer leuk en is het niet al te voorspelbaar.
Blijven reactie's geven!  :P 

Astrid liep tot aan het einde van de tunnel.
‘Waar leid dit naar?’, vroeg ze zichzelf af.
‘Waar is een uitweg?’
Maar het antwoord liet op zich wachten. 
De wanden waren vreselijk kil en een vreselijke vieze smurrie droop van het plafond.
Astrid had zin om in tranen uit te barsten, maar dat was geen oplossing.
De gedachte dat haar moeder nu al dood kon zijn en dat Harry Voldemort niet verslagen had, was de hele tijd al een nachtmerrie geweest.
Als haar angsten die dag zouden uitkomen, zou Astrid geen nut meer hebben om te leven.
Zo dacht zij er altanhs over.
Maar ondanks de neiging om terug te keren, ging ze toch verder.
Ze wist dat het moest, dus deed ze er alles aan om niet op te geven.
Severus had het haar gezegt, dus was het meer een soort verplichting.
Snel nam Astrid haar toverstaf in de aanslag.
Ze had wat gehoord.
‘Wie is daar?’, vroeg ze paniekerig.
Astrid veranderde in pony.
Zo hard ze kon gallopeerde ze door de modderige en slijmerige tunnel.
Het was zeker kilometers ver. 
De eindeloze en uitzichtloze elende die Astrid in zich voelde, was nog erger dan een hoop mest van een trol en een olifant samen.
De tunnel bleef maar rechtdoor lopen.
Plots moest Astrid afremmen.
Voor haar stond een harde muur, waartegen ze op knotste.
‘Auw, mijn snuit!’, riep ze.
Maar de pin  verzachtte meteen.
Astrid herkende in de vuile oude emmer die er lag veel symptomen van een ViaVia.
Ze moest het er maar op wagen.
Haar nonkel had haar verteld dat aan het einde van de gang wel een uitweg was.
Nergens had ze nog andere gangen gevonden, dus moest het wel met een ViaVia opgelost moeten worden.
Vlug verandere ze weer in mens en nam ze de oude emmer stevig beet.
Ze had gelijk!
Rond haar begon alles te draaien en te zweven, behalve zijzelf.
Astrid was wel bang, maar ergens was ze toch blij dat ze uit die vieze, eentonige tunnel was. Bonk!
Astrid lag op de grond en zag dat ze zich niet meer ondergronds bevond.
Donkere muren omsingelden haar.
Astrid wist niet waar ze zich bevond.
Een nare plek.
Het was een versleten huis dat al heel wat jaren had doorgemaakt.
“Het Krijsende Krot” stond op een plaatje aan de houten gammele deur.
Hij viel bijna uit zijn scharnieren.
Astrid stond op.
Ze zag dat de tekst op het bordje maar slordig genoteerd was.
Het was waarschijnlijk door een kind geschreven.
Achter haar kierde nog een andere deur.
Ze schrok zich rot.
Maar dan zag ze een vertrouwd gezicht.
Een gezicht dat ze nooit eerder had gezien in het echt, maar wel herkende in anderen.
Het was de enige echte Albus Perkamentus.
Deze keer was het geen doodoener die wisseldrank ophad of iemand anders.
Astrid wist het. Ze voelde aan dat haar grootvader voor haar stond.
Hij zei niets. Hij glimlachte alleen.
Het prachtige moment mocht voor Astrid wel eeuwen duren.
Ze omhelsde even zonder nadenken haar opa.

Hoofdstuk 10 

Astrid vroeg aan haar grootvader hoe het kwam dat hij in het Krijsende Krot terecht gekomen was.
Perkamentus wist ook niet hoe hij daar terecht kwam.
Hij vertelde Astrid dat hij heel de tijd in het donkere huis moest blijven van de doodoeners.
‘Ze hebben mij gevangen genomen in de Orde’, vertelde hij met eenvermoeide stem.
Zijn halfronde brilletjes zakte bijna af.
‘Ik weet ook niet hoe het komt dat Voldemort van het Krijsende Krot afweet!’
Plots hoorde Astrid een harde Knal.
Een ViaVia had zijn werk gedaan.
Astrid was zó gelukkig toen ze haar moeder, nonkel en vrienden terug zag.
‘Hoe gaat het met je, Astrid?’, vroeg Mondilia bezorgd aan haar dochter.
Ze knikte. ‘Met mij gaat alles goed!’, zei Astrid. 
Ze wees op haar grootvader.
Severus en Mondilia hadden even geen woorden meer.
Ze waren sprakeloos.
Mondilia had haar vader al zo vreselijk lang niet meer gezien.
Het was een geweldig blij weerzien, voor haar.
Anderling was ook heel blij, al had Astrid iets in de mot dat ze het al lang wist.
Alleen Harry...
Geschokt staarde hij voor zich uit.
Volgens Astrid was hij helemaal in de war en even weg van de Aarde.
Harry voelde zich leeg en eenzaam.
Perkamentus had zelfs voor één keer geen aandacht voor hem.
Het familie-gevoel dat de vorige jaren bij hem opborrelde voor Perkamentus, zonk als zand in zijn schoenen.
Een verdrietig gevoel vermengde zich met zijn bloed.
Heel zijn lichaam werd hierdoor koud en kil.
‘Harry?’
Even knipperde hij met zijn ogen. 
‘Harry!’
Harry keek op.
Hij zag het vrolijke gezicht van Perkamentus.
Harry zei niets.
‘Kan je even meekomen?’
Hij stond op, maar zonder wat te zeggen.
Eigenlijk voelde Harry zich meer in de steek gelaten, dan kwaad.
Hij was gewoon koppig, omdat hij liever had gehad dat Perkamentus eerst naar hem gekomen was.
Maar dan begreep hij het ook wel dat het normaal was dat hij eerst naar zijn familie ging.
‘Waarover wou u me spreken, professor?’, vroeg Harry onzeker aan hem toen ze een kamertje verder waren. 
‘Wel, Harry’, begon Perkamentus.
‘Het spijt me dat ik nooit eerder verteld heb dat ik nog  familie had.
Je beseft nog half niet hoeveel pijn ik steeds in mijn hart had om dat te verzwijgen.’
Hij keek droevig over zijn brilletje heen.
‘Maar het moest! Het moest!
Ik had geen keuze.
Als ik het aan het licht bracht kwam iedereen in mijn omgeving in de problemen, dat wist ik toen al!
Daarom dat ik vooral jouw in beschermeing wilde nemen...’
Perkamentus zweeg even.Eigenlijk verwachtte hij een antwoord van Harry, maar hij zei niets.
Hij luisterde naar de woorden van de oudere man.
Ze waren oprecht en waar.
Helemaal waar.
‘Ik weet dat het zwaar is om te verwerken.
Het is onverwachts uitgekomen.
Het spijt me als ik je gevoelens geraakt heb...’
Perkamentus stapte bedroeft en snikkend de kamer uit.
Harry staarde door het vuile raam.
Hij wist niet wat hij ervan moest denken.
Was het nu goed of niet dat Perkamentus alles verzwegen had?
Harry wist niet hoe hij het best kan reageren.
Hij voelde zich nu zo alleen gelaten.
Het leek wel of iedereen door hem keek en hij voor niemand iets betekende.
Plots hoorde hij iets achter hem kraken.
Het was Astrid.
‘Gaat het?’, vroeg ze bezorgd.
Harry antwoordde niet.
In de plaats zei hij: ‘Waar zijn de anderen?’
Astrid begreep hem niet.
‘Waar zijn de Wemels, Hermelien, Tops en Remus?’
Astrid schudde haar hoofd.
‘Ik weet het niet, maar ik denk dat we moeten ontsnappen.
We hebben al zoveel tijd verloren.
Mam en Anderling hebben de bewakers weggejaagd en nonkel Severus heeft opa een toverstok gegeven, want hij had er geen meer.
Ze hadden hem zijn afgepakt.’
Harry knikte.
Snel gingen ze allebij terug naar de anderen.
Mondilia hield een onstuimige dementor in bedwang.
Anderling weerde een trol af en Severus vertelde wat aan Perkamentus.
‘De Wemels en de anderen zitten in het hol van de leeuw.
Ze zijn gevangengenomen in de kerkers van Azkaban.
Als we niet snel zijn worden ze vermorzeld door Voldemort en de doodoeners.’
Harry vind het vreselijke nieuws op met zijn oren.
Hij vreesde het ergste.
‘Kom, we moeten meteen weg!’, riep Harry uit.
Anderling knikte, want de trol kwam al bij van haar spreuk.
Vlug greep ze de handen van iedereen bijeen en verdwijnselde ze in het niets.
Na vele draaiingen storte het groepje neer.
Ze bevonden zich in een even donkere kamer als dat van het Krijsende Krot.
Voor hen stonden een paar dementors.
‘Expecto’
Maar verder kwam Astrid niet.
Een vernietigende blik vol haat keek in hun ogen.
Een man met lang blond haar lachte hatelijk naar hen toe

Ik hoop dat het leuk was.
Binnenkort meer...

x, Jill.


-----------------------------------


