celtic_me




http://img104.imageshack.us/img104/2001/naamloos1rsyx4.gif

HOOFDSTUK 9: WHEN STARS COLLIDE

{Rune}
Ik kan hier een heel boek schrijven over wat er die dag allemaal gezegd is, maar ik bespaar je dat. Er werd veel gepraat en gelachen, zoals je dat meestal doet op één van de fijnste dagen van je leven. We hadden de grootste lol. Sirius is zelfs in het meer gevallen. Die arme jongen weet niet waar hij aan begonnen is met Jaina. Ze bleef lachen. Lily droogde hem handig op.
,, B-b-bedankt.” Rilde hij.
,, Was het niet warm genoeg?” vroeg Jaina, schuddebuikend van het lachen.
,, Net niet.” Zei hij. Hij schudde met zijn hoofd, zodat Jaina gedoopt werd met de druppeltjes die nog niet waren opgedroogd.
We zaten de hele dag buiten. Het was zacht weer, voor de tijd van het jaar. Het was nog maar februari.
,, Sorry dat ik je in het meer heb geduwd.” Lachte Jaina, tegen het vallen van de avond.
,, Ik had wel kunnen verdrinken.” Zei Sirius, en hij probeerde zielig te doen.
,, Kom hier jij.” Zei Jaina, en ze gaf Sirius een oen.
,, Dank je, nu gaat het weer.” Hij glimlachte. Remus keek me aan op een manier die wilde zeggen; ‘waag het niet’. Ik moest onwillekeurig glimlachen.
Ik keek terug met mijn ogen half dichtgeknepen. Die waarschuwende blik van hem negerend, zag ik dat zijn ogen in het aankomende maanlicht groen waren, terwijl ze normaal blauw horen te zijn. Remus’ blik reikte verder dan mijn ogen, alsof hij dwars door me heen staarde.
,, De maan is helder vannacht.” Zei James plots.
,, Ja, inderdaad… wacht eens… de maan? Remus?” Remus zei niets.
,, OJEE.” Zeiden James en Sirius in koor.
,, Lily, Jaina, Rune. Ga naar binnen. Nu.” Zei James gebiedend.
,, Wat? Waarom?” stribbelde Lily tegen.
,, LILY! GA!” riep hij. Op Lily’s gezicht stond angst af te lezen, maar James was niet boos, eerder… bang.
,, Kom op, Jai?” zei ze, na nog één keer naar James te hebben gekeken, maar Jaina liep naar Sirius.
,, Jaina, ik heb hier nu geen tijd voor, doe wat James zegt, en loop naar binnen. Zoek Peter, en zeg dat het tijd is.” Blafte Sirius, Jaina en Lily vertrokken, maar ik was onderweg naar Remus.
,, NEE, Rune, blijf weg, ga mee met de anderen.” Zei hij tegen me, al was het minder hard dan tegen Lily. Ik knikte en volgde mijn vriendinnen.

{Lily}
,, Lily,” hoorde ik achter me. Snel draaide ik me om. James stond stil en keek me aan met angst in zijn ogen.
,, Loop zo snel als je kan en kijk niet achterom. Haast jullie. Breng Peter mee.” Zei hij op onrustige toon. Ik knikte, en trok Rune en Jaina met me mee terug naar het kasteel.
We waren halverwege toen ik een angstaanjagend gehuil hoorde. Ik wilde me al omdraaien, toen ik me plots herinnerde wat James me gezegd had. Zonder er verder nog aandacht aan te schenken, liep ik verder, zo snel als ik kon.
,, Oh nee, ik ben mijn ketting kwijt!” riep Rune opeens.
,, Die halen we later wel.” antwoordde ik bang en gehaast.
,, Nee, ik heb hem van Remus gekregen. Ik ga wel even terug.” 
,, NEE! Rune, kom terug!” riep ik haar na, maar ze luisterde niet meer.
,, Rune, kom nu!” riep ook Jaina.
,, Jai, James en Sirius zorgen wel voor Rune, wij moeten Peter zoeken.” Om de één of andere reden wist ik dat het iets met Remus te maken had.
Jaina keek me bang aan, maar knikte.
Snel haastten we ons naar binnen. 
Via de ene verborgen gang, achter het andere wandtapijt door kwamen we 5 minuten later aan bij de leerlingenkamer.
,, P… Peter, je… moet meekomen.” Hijgde Jaina van de inspanning.
,, Het is tijd… moest ik zeggen van James.” Zei ik vlak daarna. Peter trok bleek weg, en zonder nog iets te zeggen, haastte hij zich op zijn beurt door het portretgat.
Alles was nu uit onze handen.

{Rune}
Ik haastte me zo snel ik kon terug naar de plaats waar we gezeten hadden.
De wind gierde voorbij. 
De heldere hemel van enkele ogenblikken geleden had plaats gemaakt voor een pak roetzwarte donderwolken. Op sporadische momenten verscheen de volle maan tussen de wolken door. 
Voor de tweede keer hoorde ik dat akelige gehuil weer.
Daar! De plaats waar we zaten, na niet lang zoeken vond ik de ketting. Ik wilde me ondraaien en zo snel als mijn benen me toelieten weer terug naar binnen, toen ik een vals gegrom hoorde… vlak achter me. Als het mogelijk was, voelde ik een warme, doch stinkende adem in mijn nek.De haren om mijn armen en in mijn hals stonden recht omhoog. 
Langzaam en voorzichtig draaide ik me om…
En stond oog in oog met een wolf… nee, een weerwolf.
Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven, en deed mijn best me alles te herinneren wat ik wist over weerwolven.
BLIJF UIT HUN BUURT was het eerste waar ik aan dacht, maar dat hielp me niet veel verder.
Ik schuifelde achteruit, in de hoop dat hij zich niet bedreigd zou voelen, maar tevergeefs. 
Het beest ging verzitten en steunde op zijn achterpoten. Hij gromde vervaarlijk.
,, Alsjeblieft, ga weg.” Fluisterde ik. Ik kon ieder moment flauwvallen. 
Het monster zette zich af en vloog door de lucht.


De weerwolf ging in aanvalspositie staan, sprong door de lucht, klaar om Rune aan stukken te scheuren. Rune zag de gele ogen van het beest in de hare priemen, 
en toen…


-----------------------------------


