DragonFly




Weer een leuk stukje:


‘Waar moeten we nu naartoe?’, vroeg Astrid paniekerig. 
Harry keek haar diep in de ogen aan. 
Hij balde een vuist en sloeg in zijn andere, platte hand.
‘We moeten naar het hol van de leeuw!’, zei hij moedig.
Anderling twijfelde even, maar gaf daarna toe dat dat de beste oplossing kon zijn.
‘Kunnen we het slot niet gewoon open toveren?’, vroeg Astrid met een fronsend gezicht.
Ze keek aarzelend naar de boom en greep haar toverstok.
‘Alohomora’, riep ze vanaf een korte afstand van de boom.
Maar de boom was tegen deze spreuk bestend.
Hij ving de spreuk op en het leek wel alsof het slot hierdoor nòg groter werd.
Astrid vloekte en tierde het uit.
‘Wat kan er in Merlijns naam nu zó vreselijk speciaal zijn dat het in een boom zit met een reusachtig slot eraan?’, riep ze de boom verwijtend toe.
Ze schopte tegen de boom, zodat er enkele blaadjes van de takken vielen.
Plots zag ze wat fonkelen tussen enkele bladeren.
‘Wat..’, zei ze verbluft.
Snel kroop ze langs de dikke stam heen tot bovenaan in de top van de boom.
Mondilia was druk met Harry en Anderling aan het praten, zodat ze haar dochter niet eens gezien had.
Harry juichte en Anderling voelde zich weer flauw worden.
Astrid slingerde met een zilveren katting.
Niet zomaar een ketting, maar wel de ketting van haar oma.
Harry glimlachte. Astrid sprong snel naar beneden en viel in het zand. 
Ze was zo blij dat ze er geen woord kon uitbrengen.
Maar dat vervloog al snel, wanneer ze bedacht wat er in de boom zou kunnen zitten.
Anderling stapte zwak naar voor en paste de ketting op het slot.
Het paste niet!
Astrid dacht nog zo dat het zou lukken.
Het leek erop dat er iets aan het zilverwerk ontbrak.
Wanneer Harry goed keek, ontdekte hij dat de kop van de slang helemaal ontbrak.
Hij keek moedeloos naar Astrid.
Te vroeg gejuicht!
Astrid keek niet droevig.
Ergens wist ze dat het niet voorbij was.
Ze taste in haar broekzak, maar zonder rezultaat.
Even kreeg ze een krop in haar keel. 
Plots deden haar oren vreselijk pijn. 
Ze wist dat dat niet zomaar was, maar dat het wat wilde vertellen. 
Het wilde vertellen dat de oorbellen die ze aanhad, dringend uitgedaan moesten worden.
Astrid greep naar haar oren en deed ze uit.
De twe halve slangenhoofdjes gloeiden rood uit en deden pijn bij elke aanraking met menselijk vlees.
‘Ze passen erin’, zei Mondilia. Astrid zette ze in de ketting en het zilver smelte samen met zijn stukken.
Ze kon het maar niet geloven. Ze had de sleutel gevonden. 
Hoe het kwam dat ze de oorbellen had, wist ze niet, maar ze wist wel dat ze ze al jaren had en dat het dus niet een valstrik van Voldemort kon zijn.
Maar Mondilia dacht hier anders over.
Ze vertelde Harry, Astrid en Anderling over de oorbellen. 
‘Die oorbellen zijn ooit van mij geweest’, zei ze. ‘Ik heb ze van mijn moeder gekregen. 
Ze heeft de ketting in de boom gelegd, waarschijnlijk zodat het toch niet kon passen, omdat ik er stukken van had. 
Het is waarschijnlijk puur toeval dat wij deze boom ontdekken.
Als iemand door had dat ik de oorbellen had, zou die persoon mij gaan vervolgen en mij dan ten slotte vermoorden, want het dierbaarste geschenk wat ik ook van haar gehad heb geef ik nooit weg, behalve dan aan mijn dochter.’
Astrid wist dat ze gelijk had. Hoe kon het anders ook?
De inhoud van de boom was onder toezicht van haar oma, daarmee die ketting van haar.
Ze stopte de sleutel nu in het slot.
 Het kraakte van roest en ouderdom, maar werken deed het wel. 
Langzaam ging het open. Astrid kon haar ogen niet geloven.
Langs de zijkanten stroomde groene smurie en langs de wanden van de binnenkant van de boom hingen allemaal geraamtes.
Er waren er zelfs bij vanwaar Harry ze kende, omdat ze nog maar half gerot waren.
Harry voelde zich op dat moment heel erg triest.
Een naar en onaangenaam  gevoel versplinterde in zijn buik.


-----------------------------------


