LavenderBrown




Hi (: * purrs *
Ik vind jullie reacties lief en nu mag je er niet meer om smeken/bedelen dus dat doe ik ook niet, maar - nee wacht dat doe ik wel. Mens, je leest het, reageer xP Negatief mag ook, al vind je jezelf dan de volgende morgen naast je bed zonder linkerhand (: Maar ha-ha-ha wie geeft daar wat om xD Anyway, uh, nou ja, hier weer een Jammie-hoofdstuk, dedicated to Jammie; Ellen. 

Love, Fleur

_____________________________________________________________
Chapter eight
Warning sign

‘Peter!’ siste James, terwijl hij Sirius meetrok door de donkere ruimte. 
‘Hij zit hier echt niet, geloof me,’ zei Sirius geïrriteerd. 
‘Jij denkt alleen aan dat stomme wijf waar je mee uit zou gaan. Denk je dat het de leraren niet opvalt als Peter er niet is?’ vroeg James.
Het antwoord was voor allebei wel duidelijk; nee.

‘Maar toch!’ zei James en Sirius grijnsde omdat ze hetzelfde hadden gedacht.
Er klonk een rauw gepiep vanuit een donker hoekje.
‘Peter?’ vroeg James onvast. ‘Lumos!’ hij richtte de gloeiende punt van zijn toverstok op een nisje, waar een rat in lag, met een bloederige streep over zijn warrige vacht.
‘Peter!’ zei Sirius, die vanachter James opdook. ‘Wow, heb jij even een rattenvriendinnetje met spannende ideeën gevonden?’
Peter had klagelijk gepiept als hij daar de kracht voor had gehad.
James tilde Peter voorzichtig op. ‘Goed… Je moet echt zelf terug transformeren Peter,’ begon hij. Dit was achterlijk. Hij praatte tegen een rat. Maar het was wel een vriend…
‘Peter!’ 
Een klaaglijk piepje was het antwoord.

Toen begon de rat in zijn hand te groeien en James liet hem snel zakken en zette hem neer, toen de rat steeds meer op een jongen begon te lijken en even later transformeerde in Peter, die een gigantische snee in zijn arm had en een hoofdwond.
‘Waar is Remus?’ vroeg Peter direct.
‘Die is aan het wegkwijnen in de slaapzaal,’ antwoordde Sirius direct.
‘Tactvol, hoor,’ mompelde James vinnig. ‘Kom, Peter, je gaat naar de ziekenzaal, ik ben niet goed in Helen.’
Peter haalde zijn schouders op. ‘Oké… Maar, wat zeggen we tegen –’
‘Je veer vloog weg door de wind en toen je hem wilde gaan pakken sloeg de Beukwilg je,’ verzon James direct.

Hij en Sirius ondersteunden Peter en toen James snel keek of er niemand kwam, renden ze naar het kasteel, met een kreunende Peter tussen hen in.
‘Remus was weer lekker bezig vannacht,’ merkte Sirius op, maar toen hij verder wilde praten, stompte James hem op zijn arm.
‘Sirius, niet nu.’
‘Oké baas, sorry hoor,’ reageerde zijn vriend knorrig.
Toen ze Peter afleverden bij de ziekenzaal, kwam madame Pleister, hun jonge verpleegster, direct aangesneld.
‘In Merlijn’s naam, jongen, wat is er met jóu gebeurd?’ vroeg ze geschokt en ze rukte Peter uit hun handen en duwde hem op een bed. Peter piepte van pijn toen haar vingers over zijn arm gleden.
‘Dit heel ik direct.’ Ze pakte haar toverstok en mompelde wat. 
James stond ongeduldig toe te kijken, wachtend op ‘het moment’.
Toen begon het onderste, rafelige gedeelte van de wond blauw te gloeien en het gat werd meteen gedicht.
‘Ziezo… Nu je hoofd. Oh hemeltje, dat kan wat langer duren, lieverd. Ik hou je van het weekend maar hier, jij bent flink toegetakeld!’
Sirius greep James’ arm vast. ‘Het moment’ was er.
‘Oké goed, Peter je bent in goede handen, wij zijn weg, doei!’

‘Dat scheelde maar een haartje…’
‘Van Peter’s heerlijke rattenrug.’
‘Sirius!’
Lachend liepen ze verder, vol genoegen toeziend dat Secreetje langsliep met een stapel boeken.
‘Daar zouden we éigenlijk iets aan moeten doen…’
‘Ja,’ zei James met een beetje valse glimlach.
Hij wilde gaan praten, toen Sirius James’ mond sloot met zijn vingers en zei: ‘Zo lijk je op mijn moeder. Verboden.’
‘Oké, wat ik wilde zeggen is dat we Secr- Severus niet rond kunnen laten lopen met al die boeken…’
‘Severus, mijn man!’ riep Sirius door de gang en Secreetje draaide zich vliegensvlug om, met zijn toverstok al getrokken in zijn ene hand, de boeken wankel balancerend in zijn andere.
‘Wingardium leviosa!’ zei James met een sierlijke zwaai van zijn toverstok en al Secreetje’s boeken verlieten zijn handen en zweefden net boven zijn bereik.

‘Niet doen!’ zei Secreetje kwaad. ‘Dat zijn boeken van de bibliotheek, vuile bloedverrader! Geef terug!’
Het was voorspelbaar, maar het bleef leuk.
‘Met alle plezier,’ zei James en hij liet zijn toverstok zakken, zodat een paar boeken op de grond in wolken stof neerploften en een paar anderen vielen bovenop Secreetje.
‘Veel leesplezier, Secreetje,’ zei Sirius met een glimlachje om zijn lippen spelend.
Er kwam geen antwoord, maar Secreetje pakte met een wit weggetrokken gezicht zijn boeken op en keek met zijn zwarte ogen vol woede naar Sirius en James.
‘Zouden we nu bang moeten worden?’
‘Technisch gezien wel. Als Evers me zo zou aankijken, zou ik waarschijnlijk –’
‘Zou je waarschijnlijk wat?’ klonk een licht dreigende stem van achter Sirius en die draaide zich snel om, zodat hij Evers kon zien die hem sceptisch aankeek.
‘Gaffel,’ zei Sirius theatraal, ‘herinner me als iemand die altijd wat overhad voor anderen, die vrijgevig was en – AAH!’ Hij wreef over zijn wang. ‘En bedankt.’




-----------------------------------


