LavenderBrown




 Yay! Jullie zijn mijn clichés nog niet beu =D Oh woohoo, ik word altijd helemaal blij van mensen die mijn Marauders(MR) verhaal lezen en reageren.
En mensen die Hot stemmen in de poll, willen jullie dat even uitleggen?!


_____________________________________________________________
Chapter seven
Better together

‘Tamara?’
‘Wat.’
‘Het spijt me.’
‘Mij ook.’
‘Geef me een knuffel.’
‘Als je me niet wurgt.’
‘Dat beloof ik.’
Tamara werkte zichzelf vanonder haar lakens en sprong bovenop Lily.
‘Hé!’ sputterde Lily. ‘Je hoeft me niet meteen te verpletteren!’
Tamara grijnsde.
‘Oh, trouwens, mam heeft me een nieuwe pyjama gestuurd, hoe vind je hem?’ vroeg Tamara toen.
Lily keek peinzend naar Tamara, die een rondje draaide in haar grijze broek. Ze twijfelde even. ‘Je kont lijkt er wat groot in…’
‘Weet ik, dat is ook de bedoeling,’ grijnsde die.

‘Zo, dus alles is weer goed?’ vroeg een grijnzende Sirius tien minuten later.
‘Waar lijkt het op,’ antwoordde Tamara sarcastisch, toen zij en Lily arm in arm in de leerlingenkamer stonden, terwijl ze net elkaars haar hadden gedaan.
‘Meiden…’ zuchtte James met een lachje.
‘En alles goed met jullie?’ vroeg Lily uit beleefdheid.
‘Niet echt, we zijn Peter kwijt… En hij is zo klein, ik weet niet of we hem vinden…’
Lily keek James een beetje vreemd aan. ‘Zo klein… Dat valt ook wel mee, iedereen boven de meter is makkelijk te vinden hier,’ zei ze peinzend. ‘En trouwens, hij kan toch wel voor zichzelf zorgen?’ 
Ze snapte niet waarom James en Sirius elkaar opeens zo moeilijk aankeken.
Toen Remus, wiens gezicht onder de krassen zat, binnen kwam lopen, keek die nog vermoeider en nog schuldbewuster keek dan zijn beste vrienden.
‘Wow, hebben jullie hem vermoord en zijn jullie het lijk kwijtgeraakt ofzo?’ vroeg Tamara met een vreemde blik.
Remus’ gezicht vertrok. ‘Kunnen jullie niet gaan ontbijten of zo?’
‘We bepalen zelf wel wanneer we gaan ontbijten!’ reageerde Tamara fel.
Lily trok even aan haar vriendin’s arm. Het was waarschijnlijk beter om de jongens alleen te laten.
‘Kom, Tam,’ zei ze zachtjes en na nog een kwade blik op Remus, vertrok Tamara samen met Lily.

‘Waar ging dát over?’ brieste Tamara even later, toen ze met twee treden tegelijk over de trappen suisde. 
‘Weet ik veel, misschien een uit de hand gelopen grapje, zoiets?’ suggereerde Lily, die zich er niet zo erg druk om maakte. Ze was nooit dol geweest op Peter, die altijd naar haar rondingen zat te staren als hij dacht dat ze niet keek.
‘Heerlijk dat het weekend is,’ glimlachte Tamara toen, die het onderwerp van zich af liet glijden.
‘Hé, zullen we straks in Zweinsveld gaan winkelen? En dan hopen snoep meenemen als voorraad voor de slaapzaal, hoe klinkt dat?’ stelde ze hoopvol voor.
Lily dacht na. Het was al een poosje geleden sinds ze met Tamara weg was geweest, maar aan de andere kant, ze had nog wel een hoop huiswerk. Maar dat kon ze morgen ook afmaken… Nog mijmerend botste ze tegen iemand aan, die haar net opving voor ze achterover viel.

‘Sorry!’ zei ze direct. Ze snapte die mensen nooit die gingen stotteren als ze tegen iemand opbotste. 
Bij nader inzien, dit was wel iemand waar je van ging stotteren…
Ze keek in het paar mooiste blauwe ogen dat ze ooit had gezien en ze vroeg zich af of hij misschien nieuw op Zweinstein was.
‘Leuke manier om kennis te maken,’ grijnsde de jongen. ‘Kom je, schatje?’
‘Uh, pardon?’ vroeg Lily wat onnozel.
‘Jij niet,’ zei hij wat geïrriteerd. Vanachter de jongen kwam een klein, blond meisje tevoorschijn, die begon te giechelen toen ze Lily zag.
‘Wat voor kleur is dat?’ vroeg ze met een hoog stemmetje, wijzend op Lily’s haar.
‘Mijn éigen kleur,’ antwoordde Lily kwaad. Wat een tutje, zeg! Dat zo’n knappe jongen, ravenzwart haar en hoge jukbeenderen, met zo’n klein, verwaand nest had!

‘Oh, ik wist niet dat meisjes dat nog hadden, rood haar! Echt, verf het,’ glimlachte het meisje vals.
‘Echt, rot gewoon op,’ zei Tamara, die erbij kwam staan en het meisje boos aankeek.
‘In ieder geval is Lily gewoon puur natuur, niet behangen en beplakt met alles wat door de natuur verboden is. Kom, Lils, we verdoen onze tijd met dit wijf.’
Ze sleurde Lily mee, die nog een keer achterom keek.
‘Ik ga zó met je mee,’ zei Lily toen ze aan de Griffoendortafel waren gaan zitten.
‘Zo mag ik het horen,’ zei Tamara tevreden.

‘Kom nou!’ zeurde diezelfde Tamara vijfentwintig minuten later.
‘Rustig, wil je nou dat ik meega of niet?’ Lily stond op haar gemakje haar haren te kammen en keek nog even in de spiegel. Twee spiegels die de waarheid niet reflecteerden staarden terug. Gróene spiegels.
‘LILY!’ gilde Tamara beneden geagiteerd.
Lily drukte het knopje dicht dat haar geldbuidel afsloot en liep naar beneden.
‘Dat werd tijd!’
‘Tijd dat jij je kop hield, ja…’
‘Oh, rot toch op.’




-----------------------------------


