DragonFly




Weer nieuw stukje:
Harry, Astrid, Mondilia en Anderling voeren na een tijdje op een strandje aan. 
Deze keer was het niet de legubere haven van Azkaban, maar een vrolijk stukje stad. 
Harry had met opzet verder gevaren, zodat de bewakers van Azkaban hen niet konden tegenhouden.
‘Ziezo’, riep Mondilia opgelucht.
Ze was nu helemaal droog en legde de zwarte handdoek op de rand van de gammele boot.
‘Waar moeten we nu naartoe?’
Astrid keek haar triest aan.
 Even leek alles voor haar van de donkere zijde bekeken.
Ze wist helemaal niet meer wat ze nu moesten doen.
‘We moeten Voldemort zoeken’, zei Harry beslist.
 Hij stapte uit de boot op het zand met vele duinen.
‘Nu zijn we wel veilig, maar hoe moeten we dat met de anderen doen?’
Professor Anderling keek Mondilia strak aan.
‘Ik weet waar we het best vanuit kunnen vertrekken’, zei ze fluisterend.
Maar net voor ze kon vervolgen, schreeuwde Astrid moord en brand.
‘Help’, riep ze luid vol paniek. 
‘Help me! Harry? Mààm?’ 
Mondilia liep haastig naar haar toe. Ze begreep wat er gaande was. 
Astrid was in een alleenstaande boom gevallen, maar die had haar niet meer willen loslaten.
 Haar moeder vuurde een kleine spreuk op de takken af en plots viel Astrid op de grond. 
Harry en Anderling gingen er ook snel bijstaan. 
‘Wat is dit?’, vroeg Anderling verbijsterd.
‘Ik-ik weet het niet’, fluisterde Harry nu op dezelfde toon als Anderling enkele minuten daarvoor gedaan had.
‘Maar ik wel’, zei Mondilia al bijna even geluidloos en ze staarde naar enkele kerven die in de boom aangebracht waren. 
‘Het is een code!’ 
Ze wreef met haar hand over de schors en bedacht dat iets of iemand er wat in moest passen, want het waren drie kleine holtes die je niet kan zien maar wel kon voelen.
Er laaide plots een kleine herinnering op bij Mondilia, maar ook tegelijk bij Astrid.
Al moesten ze diep graven in hun geheugen, toch was het zoals de dag van vandaag.
Astrid herinnerde zich haar oma terug. 
Een bijna levenloze vrouw, die er eigenlijk niet meer goed uitzag. 
Het was de tijd wanneer Mondilia nog in haar geloofde dat ze géén doodoener was.
De toen al stokoude grootmoeder van Astrid droeg steeds een ketting bij haar.
Tot voor kort wist Mondilia niet wat het was, maar nu kon ze het niet meer uit haar hoofd zetten.
 Het was de groene ketting met het duistere teken op.
Astrid keek haar moeder aan.
 Ze voelde nu ook aan het verborgen soort “slot” en schrok. 
Het slot kwam overeen met de ketting.
 Het zou er dus perfect in moeten passen.
Even zwegen ze beide, maar dan vertelde ze het aan Harry en Anderling.
Die schrokken ook. 
‘Heeft ze de ketting nog steeds’, vroeg Anderling en ze bedoelde met “ze”, Astrids grootmoeder.
Maar eigenlijk wist niemand het.
Mondilia vroeg zich meer af wat er zo speciaal was aan de binnenkant van de geheimzinnige deur.
‘Volgens mij zit hier een heel groot geheim achter’, dacht Harry.
Astrid knikte ook.
‘Ik voel het gewoon!’
Mondilia bekeek het slot nog eens.
‘Je hebt gelijk:  we moeten de sleutel ervan vinden!'


-----------------------------------


