LavenderBrown





* doet vreugdedansje *
Guys, thank you (&Kirssy)

Love, Fleur

_____________________________________________________________
Chapter four
Listen with your heart

Zuchtend liet Tamara haar hoofd op haar armen vallen. Na Lily’s zoveelste nachtelijke onderbreking van haar rust, had ze niet echt meer kunnen slapen, dus was ze tijdens Transfiguratie hartstikke duf. In tegenstelling tot Lily, die eerst een kwartier hyper had zitten kletsen over het compliment dat ze van Anderling had gehad over haar huiswerk
 – Tamara zelf wist nu al dat ze een D had – en die nu als een gek aantekeningen zat te maken.
‘Let eens op!’ siste Lily. ‘Slapen doe je vanavond in bed maar!’
‘Als jij niet zo nodig iedere nacht moest gaan dansen en je aanstellen, zou ik dat ook doen!’ kaatste Tamara direct vinnig terug en ze hief haar hoofd op.
In tegenstelling tot Lily keek ze haar vriendin recht in de ogen.
‘We hebben nu les,’ zei Lily waardig en ze wendde haar hoofd af om naar Anderling te kijken.

Tamara zuchtte. ‘Professor Anderling, ik heb hoofdpijn,’ kreunde ze.
‘Is dat een reden om mijn les te verstoren, juffrouw Meijer?’
‘Nou, ik voel me niet bepaald lekker…’
‘Oké, ga maar naar de ziekenzaal, dan. Ik hoop u morgen weer terug te zien. Juffrouw Evers, geeft u juffrouw Meijer het huiswerk door?’
‘Maar natuurlijk, professor Anderling!’ zei Lily en Tamara walgde van haar slijmerige stemmetje, terwijl ze met een zo zielig mogelijk gezicht de klas uit liep.

‘Oh, juffrouw Meijer,’ zei een ijzige stem even later, toen ze buiten zat, naar het meer te staren. Tamara verstijfde, maar durfde zich niet om te draaien. ‘Ik wist niet dat u ook spijbelde?’
Toen draaide ze zich om en zag Sirius staan. Die wees met zijn toverstok op zijn keel, mompelde wat en had weer zijn normale stem terug.
‘Ik schrok me dood!’ zei ze. ‘Wat wil je, Sirius?’
‘Peter wil met je uit,’ verklaarde hij.
Ze nam hem in zich op. Hij had zijn zwarte gewaad aan en had zijn handen nonchalant in zijn zakken. Zijn donkerbruine haar hing zoals James zijn kapsel waarschijnlijk altijd al had willen hebben en ze kon het niet laten om even in zijn ogen te kijken. Toen drong het tot haar door wat hij zei.
‘Wat?’ vroeg ze verbijsterd.
‘Grapje. Mag ik hier komen zitten?’
‘Natuurlijk, het is mijn bankje niet. Waar is je holmaat?’
‘Als je James bedoelt,’ begon Sirius rustig, die een steentje oppakte en het over het water keilde. Het steentje stuitte zes keer. ‘Die vond het wat opvallen dat hij óók buikpijn kreeg, dus ben ik maar als enige weggegaan, ik verveelde me dood. Jij hebt zeker geen zin om Secreetje aan het plafond te plakken, van de keer?’
Tamara zuchtte. Leerde Sirius het nou nooit?
‘Je moet vanavond náblijven en dan nog wil je zoiets doen?’
Sirius haalde zijn schouders op. ‘Natuurlijk.’ 
Hij griste weer een steentje van de grond en gooide het weer weg.
Acht keer. Hij grijnsde zelfvoldaan.
‘Daar ben je goed in…’
‘Best wel.’
‘Maak er je beroep van.’
‘Maak er maar een grapje van!’
‘Dat doe ik al.’

Ze zuchtten tegelijkertijd en moesten toen allebei lachen.
‘Waarom ben je wel normaal als Potter er niet bij is?’
Sirius keek haar wat beledigd aan. ‘Als Gaffel er wel bij is, ben ik –’
‘En die bijnamen die jullie voor elkaar hebben! Wat betekenen die?’ vroeg ze scherp.
‘Oké schat, privé-tijd over, ik ben hier weg,’ zei Sirius snel en hij stond weer op.
‘Leuk je gesproken te hebben!’ zuchtte Tamara.
Ze staarde weer naar het water, waar een heel stuk verderop de kring van Sirius’ tweede steentje zich nog verspreidde. Ze glimlachte en keek tot de kring volledig verdwenen was.
‘Hé Tamara,’ zei Sirus, die blijkbaar nog achter haar stond. 
‘Wat?’ vroeg ze ietwat verbaasd.
‘Je ziet er mooi uit vandaag.’

Ze keek om en zag hoe hij wegliep. Was hij nou met haar aan het flirten, of…?
‘Hé Sirius!’ riep ze voor ze zichzelf in kon houden. Hij draaide zich om en keek haar verwachtingsvol aan. ‘Ik vond je leuk toen ik in mijn tweede jaar zat.’
Ze sloeg haar handen voor haar mond en sprong direct van het bankje af en rende naar het huisje van Hagrid, helemaal aan het einde van het terrein. Het was lang rennen, maar alles om maar weg te komen van Sirius. Ze schaamde zich dood.

Het laatste stukje liep ze zachtjes, maar toen besloot ze dat ze niet eens naar Hagrid toe wilde. Hij was er van overtuigd dat ze echt geïnteresseerd was in de dieren in het bos, waar hij het altijd over had. Ze wilde zich net omdraaien, toen Hagrid’s bulderende stem van achter haar kwam, hij kwam blijkbaar net van de andere kant aangelopen.
‘Heu, Tamara! Ik dacht dat Anderling zei dat ze het vreemd vond dat jij en Sirius Zwarts tegelijk ziek werden in de les. Bennie nu weer beter?’
Ze slikte moeizaam. Waarom moesten die elkaar nou weer tegenkomen?
‘Of voel je je goed genoeg voor een koppie thee?’ vroeg hij hoopvol.
Ze keek naar zijn gezicht, waar ze nauwelijks wat van zag door de baard en glimlachte gemaakt. ‘Natuurlijk. Ik voel me al een stuk beter.’
Kon ze maar gewoon doodgaan.




-----------------------------------


