LavenderBrown





Woohoo! * Homer simpson style *
Hier chapter two, I'm on fire, bébé!
Murr, dit is toevallig een James hoofdstuk, maar het is geen LJ story 

_____________________________________________________________
Chapter two
Mediocre bad guys

‘Gaffel!’ klonk het uit James’ broekzak. Snel pakte James zijn Tweewegspiegel tevoorschijn. ‘Ik ben onderweg, Sluipvoet,’ zuchtte hij, toen hij Sirius’ geïrriteerde gezicht zag.
‘Wat hield je tegen dan?’
James snelde door de gangen, waar portretten hem nariepen dat hij in bed hoorde te liggen. ‘Evers zat weer eens huiswerk te maken,’ verklaarde James.
‘Weer al? Heeft die nooit iets te doen wat slapen heet?’

 ‘Ach,’ grijnsde James. Een heel stuk verderop in de gang zag hij Sirius naar zijn spiegel staren. ‘Wij doen er ook nooit aan.’
Hij borg het communicatiemiddel op en hoorde Sirius in zijn broekzak zeggen: ‘Gaffel? Hallo?’
James naderde Sirius en vroeg: ‘Zit je weer eens naar jezelf te staren, ijdel mannetje?’
Sirius draaide zich lachend om. 
‘Wat had Evers dat je er nu pas bent? Je hebt toch niks verteld, hè?’ vroeg hij toen ietwat bezorgd.
‘Alsof ik dat ooit zou doen!’ zei James, wat hem meteen een ‘sst!’ van Sirius opleverde.
Toen grijnsde hij. ‘Nou Sluipvoet, tijd om Secreetjes ontbijt iets onaangenamer te maken…’
‘En de rest van zijn dag…’
‘Week, hoop ik.’
Ze keken elkaar lachend aan, twee paar jongensogen, allebei ondeugend glimmend. 

‘Heb je de spullen?’ vroeg Sirius toen.
‘Natúúrlijk, twijfelde je daar aan, dan?’
Het antwoord bleef uit.
‘Wie is daar?’ klonk een achterdochtige stem.
‘Uh-oh,’ mompelde Sirius, maar James graaide in zijn zak en viste er zijn tot een prop gevouwen Onzichtbaarheidsmantel uit.
‘Kus mijn voeten later,’ fluisterde James, terwijl hij de mantel over hem en Sirius heen gooide en Sirius meetrok in een nis.
‘Ik voel me zo niet hetero nu,’ grinnikte Sirius, maar James gaf hem een stomp.
‘Wie is daar?’ klonk het weer en de conciërge, Stoffer, verscheen met een lamp die eruitzag of hij het elk moment kon begeven.
Sirius keek James onder de mantel aan en stak zijn toverstok uit. James grijnsde bij wijze van goedkeuring. Sirius fluisterde wat en even later sprong de lamp van Stoffer uit.
‘Ah, Merlijn!’ Grommend draaide de conciërge zich om en waggelde weg.

‘Dat scheelde niets,’ zei James even later, opgelucht dat hij niet meer zo dicht op Sirius gepakt zat.
‘Hmm, we hebben wel eens in grotere problemen gezeten,’ antwoordde Sirius schouderophalend.
‘De grootste komen er aan… Ongeveer als we aan het ontbijt zitten, gok ik,’ zei James lachend.
Ongeveer een kwartiertje later keken ze elkaar weer eens tevreden aan.
‘Ik geloof niet dat we ooit op moeten houden met grappen, dat zou niet goed zijn voor mijn gezondheid. Ik heb minstens drie kwartier lachen nodig op één dag,’ verklaarde Sirius met een grijnsje, naar de ingang van de leerlingenkamer van Zwadderich kijkend.
‘Nee, en als we het met Remus als beste vriend zouden moeten doen, gingen we nog zoiets doen als … extra onderzoek. Of zo.’
‘We halen toch wel Uitmuntend voor al die stomme vakken, dit is achterlijk, wacht maar tot we van school af zijn.’

Zacht doorpratend liepen ze de gangen uit en gingen naar hun eigen leerlingenkamer, waar de Dikke Dame hen mokkend binnenliet.
Ze vonden Evers slapend aan in de leerlingenkamer en James voelde even een steek van genegenheid voor haar. Ze zag er niet uit als de gemene, zich altijd verwerende Evers die overdag voor hem verscheen, als dat masker van arrogantie er af was, en ze met haar mond half open in een stoel hing.
‘Kom, we moeten naar bed voor iemand ziet dat we er niet zijn.’
Remus en Peter en de andere jongens in de slaapzaal van de zesdejaars lagen nog stinkend en snurkend in hun bedden en James gaf Sirius een hand.
‘Nu het resultaat nog zien.’
Maar Sirius dook al in zijn bed en nam geen tijd om te antwoorden; hij viel meteen in slaap, helaas iets minder elegant dan Evers.
James spendeerde dan ook geen tijd aan het kijken naar Sirius, maar liet zijn hoofd op zijn kussen vallen en sloot ook zijn ogen…




-----------------------------------


