DragonFly




Weer een nieuw leuk stukje: 
Een man met een lange baard en een klein brilletje met halfronde glaasjes erin kwam binnen gestapt.
Harry voelde zich flauw worden. Hij dacht dat het onmogelijk was, maar dat was het niet. Perkamentus stond écht in de deuropening.
Ron en Harry stonden gelijk op. Perkamentus zei niets. Hij wachtte op eerste woorden.
Maar Harry kon het niet meer aan. Hij omhelzde de man van blijdschap.
Ook al was hij sprakeloos, toch begreep Perkamentus hem helemaal. 
Ron keek tevreden toe. Hij hielp Astrid, die weer bij bewustzijn was. 

Beneden, weer op gelijksvloer, zat iedereen even later op een stoe rond de tafel. 
Ginny was nog even in dromenland, maar Astrid was helemaal wakker. 
Ze zat naast haar grootvader: gelukkig omdat ze eindelijk hem gevonden had. 
Of beter gezegt: hij had haar gevonden!
Perkamentus had nog niet veel gezegt. Niemand had veel gezegt. Iedereen moest nog even van de schok bekomen. 
‘Maar professor’, zei Harry na een lange stilte. ‘Waarom bent u ondergedoken?’
Perkamentus aarzelde even. Hij had veel moeite om de juiste woorden te zoeken. 
Dat was de eerste keer dat hij daar problemen mee had. Normaal was hij altijd heel correct. ‘Omdat’, zei hij. ‘Omdat ik eens zin had om op vakantie te gaan.’ Hij lachte op een vreemde manier. Harry begreep het niet. Waar was Severus ook?
Harry begon paniekerig te worden. 
Hij zocht naar Severus, maar die was nergens te bekennen. Ook alle andere volwassenen waren weg. Alleen Ginny, Astrid en Harry bleven over. Ron en Hermelien waren ook spoorloos verdwenen.
Harry greep snel naar zijn toverstok. Er was iets fouts aan de hand.
Zo vlug hij kon richtte hij hem op Perkamentus.
‘Wie ben jij?’, vroeg hij kwaad. Perkamentus schudde zijn hoofd. ‘Harry’, zei hij niet-begrijpend. ‘Ik  ben Albus Perkamentus!’
‘oh, ja, is Fenix al teruggekomen, dan?’ Harry stelde een vraag voor het checken of de Perkamentus wel de waarheid sprak.
Astrid hield oogcontact met Harry. Ze zag dat er een busje in Perkamentus’ jaszak stak. 
Ze wist niet wat het was, maar daar wilde ze wel snel achter komen.
Perkamentus greep zijn toverstok. ‘Avada Ke’, riep hij, maar hij kwam niet verder.
Astrid riep ‘Expelliarmus’. Net op tijd gleed de stok uit Perkamentus’ handen. 
Hij kwakte tegen de grond neer. 
Harry kwam overeind. ‘Je hebt mijn leven gered’, zei hij met fonkellende ogen van dankbaarheid. Hij gaf haar een knuffel.
Astrid keek even ongelovig, maar draaide zich dan meteen naar de nep-Perkamentus.
‘Oké’, lachte ze. ‘Als dit mijn échte opa is, dan ben ik de dreuzels hun Sinterklaas!’ 
Harry knikte. ‘Ja, dat denk ik ook.'
Plots kwam de nep-Perkamentus bij. Vliegensvlug verdwijselde hij weg.
'Maar wat moeten we nu doen? Hij gaat nu vast naar de Wemels en de rest die hij gevangen houd. Waarschijnlijk zitten Voldemort en de doodoeners hier achter!’
Hij keek bezorgd naar Ginny. 
‘Ze is uitgeput. We moeten haar laten rusten!’, zei Astrid vastbesloten.
Weer knikte Harry. ‘Maar is ze hier wel veilig?’, vroeg Harry luiop. 
‘Wacht! Accio bed!’
Even later kwam het bed in delen aan. 
 Het was uiteen gehaald, omdat hij anders niet door de deuropeningen kon. 
‘Reparo’, riep Astrid vlug. 
Daarna riep Harry ‘Accio Ginny’, en legde hij Ginny in het bed.
‘Zo’, zei Astrid na enkele minuten tevreden. ‘Ik denk dat ik al weet waar Ron, Hermelien en de rest zijn.’ Harry begreep het. ‘We moeten hulp inroepen’, zei hij vastberaden. 
‘Anderling!’


ps: vannaf nu ga ik ook telkenskeer een banner bij mijn teksten zetten; dat maakt de sfeer wat gezelliger!


-----------------------------------


